مستقیم جلو برو… و به همان‌جایی برگرد که شروع کردی

دنیای ووکسلی تخت است یا گرد؟

معمولاً تخت. بیشتر دنیاهای ووکسلی شبکه‌ای بی‌پایان از بلوک‌هاست که به یک مرز دنیا می‌رسد و می‌ایستد. تا ابد به شرق برو و هیچ‌وقت از غرب برنمی‌گردی: به لبه می‌خوری. برای همین «بازی ووکسلی با دنیای گرد» جست‌وجوی این‌قدر پرطرفداری است: مردم کره را می‌خواهند و آنچه معمولاً پیدا می‌کنند ترفندها و شیدرهایی است که تصویر را خم می‌کنند در حالی که دنیای زیرش یک شبکهٔ تخت می‌ماند.

Openworld وارونه ساخته شد. یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — زیر آسمانی واقعی با فازهای ماه و گرفتگی‌ها، تا خود خورشید، از راه ماه و سیاره‌ها. مود نیست، ترفند دوربین نیست: خود دنیا یک کره است و هر مکعبی که می‌کنی یا می‌گذاری جایی روی آن نشسته است.

اسکرول کن تا راه بروی · بکش تا بچرخد

یک سیارهٔ کامل
۱٬۰۰۰ کیلومتر شعاع. هیچ‌جا لبه نیست.یک پرچم شروع را نشان می‌دهد. گردشگر ما مستقیم جلو راه می‌افتد.

مستقیم جلو
زمین جلوی پایت خم می‌شود و دور می‌شود.هر قدم روی زمین صاف است — خم کردن کار سیاره است.

روز، بعد شب
روز و شب دور کره می‌گردند.آن‌قدر راه برو که از طرف شب بگذری.

۶٬۲۸۳ کیلومتر
کمی بیشتر از پاریس تا نیویورک.این طول استواست — در بازی، با سرعت واقعی راه رفتن.

برگشت به خانه
همان پرچم، همان نقطه. تا آخر دور زدی.

و بعد
ماه از لبهٔ دنیا بالا می‌آید.آن هم یک مکان است. می‌توانی بروی آن‌جا.

می‌شود دور کل دنیا راه رفت؟

بله. سیاره روی خودش بسته است، پس هر خط راستی سرانجام برمی‌گردد. عددها مستقیم از کد بازی می‌آیند:

• ۱٬۰۰۰ kmشعاع زمین
• ۶٬۲۸۳ کیلومتردور استوا
• ۴۰۴ ساعتبرای راه رفتنش، بی‌وقفه
• ۲۵ دقیقهبرای یک روز و شب

با ۴٫۳ متر بر ثانیه راه می‌روی و با ۵٫۶ متر بر ثانیه می‌دوی، پس یک دور پیاده حدود ۴۰۴ ساعت طول می‌کشد یا ۳۱۱ ساعت اگر تمام راه را بدوی (اگر گرسنگی‌ات اجازه دهد). با روزهای ۲۵ دقیقه‌ای، این نزدیک به ۱٬۰۰۰ روز بازی است (حدود ۹۷۰): بیش از دو سال و نیم زمان بازی برای یک دور.

و جادهٔ خشک و راستی هم نیست. در راه با دریاهایی روبه‌رو می‌شوی که باید شنا کنی یا دورشان بزنی، رشته‌کوه‌ها، بیابان‌ها و جنگل‌ها. سیاره ۶٫۳۷۱ برابر کوچک‌تر از زمین واقعی است، که قابل پیمودنش نگه می‌دارد، اما هنوز بزرگ است: سطحش حدود ۱۲٫۶ میلیون km² است، بیشتر از کل اروپا.

چطور مکعب‌ها را روی یک کره می‌گذارند؟

این معمایی است که هر دنیای ووکسلی گرد باید حل کند: مکعب‌ها دوست دارند در یک شبکهٔ تخت باشند و کره شبکهٔ تخت ندارد. جواب Openworld، به زبان ساده:

1. یک مکعب را به یک توپ باد کن. سیاره مثل یک مکعب با ۶ وجه نمایه می‌شود، «باد می‌شود» تا گرد شود. هر وجه به ۹۰٬۴۳۷ × ۹۰٬۴۳۷ ستون ۱۶ × ۱۶ متری بریده می‌شود: حدود ۴۹ میلیارد ستون برای کل زمین.
2. اندازهٔ هر مکعب را یکسان نگه دار. یک ووکسل ۲۵ سانتی‌متر است، همه‌جا — روی استوا، در قطب‌ها، وسط اقیانوس. هیچ‌چیز کشیده یا له نمی‌شود، پس دیوارها راست می‌مانند و ساخت‌ها مربعی.
3. زمین را دور خودت تخت باز کن. فیزیک، برخوردها و ساختن همه روی یک صفحهٔ محلی تخت دور بازیکن رخ می‌دهند، با «بالا» که از مرکز سیاره دور می‌شود. جاذبه همیشه تو را مستقیم پایین می‌کشد، هر جا باشی.
4. در درزها نرم بپیچ. وقتی از یک وجه مکعب به وجه بعدی راه می‌روی، بازی جهت و سرعتت را با همان زاویه یک‌جا می‌چرخاند. نه صفحهٔ بارگذاری، نه پرش دیدنی: فقط به راه رفتن ادامه می‌دهی.
5. خشکی را روی خود کره تولید کن. کوه‌ها، رودها و زیست‌بوم‌ها از موقعیت واقعی تو روی کره حساب می‌شوند، پس در لبه‌های مکعب هیچ درزی نیست. دما از عرض جغرافیایی و ارتفاع پیروی می‌کند: به سمت قطب‌ها و بالای کوه‌ها سردتر است.

یک ویژگی عجیب صادقانه هست: در ۸ گوشهٔ مکعب به‌جای چهار وجه سه وجه به هم می‌رسند، پس شبکه آن‌جا یک ربع چرخش کم دارد. جای شناخته‌شده‌ای است و بازی از پسش برمی‌آید — روی سیاره‌ای به این اندازه باید دنبالش بگردی.

چرا مکعب‌ها را خم نکنیم؟

بعضی دموهای دنیای گرد بلوک‌ها را هر چه پایین می‌روی کوچک می‌کنند یا نزدیک سطح تغییر شکلشان می‌دهند. زیرکانه به نظر می‌رسد، اما چیزی را می‌شکند که یک بازی ووکسلی را باحال می‌کند: بلوک باید بلوک باشد. در Openworld حفر می‌کنی، می‌سازی، نیم‌اسلب می‌گذاری و یک دیوار کاملاً راست می‌چینی، دقیقاً مثل یک نقشهٔ تخت. گردی فقط در مقیاس بزرگ پیدا می‌شود — در کیلومترها، نه روی خانهٔ تو.

افق چه شکلی است؟

نزدیک‌تر از آنچه عادت داری. چشمانت در ۱٫۶۲ متر است و روی سیاره‌ای با شعاع ۱٬۰۰۰ کیلومتر افق دریا فقط حدود ۱٫۸ کیلومتر دورتر است — روی زمین واقعی حدود ۴٫۵ کیلومتر. فراتر از آن، چیزها ناپدید نمی‌شوند، فرو می‌روند: ساختمانی ۱۰ کیلومتر دورتر ۳۴ متر پایینش را زیر افق از دست می‌دهد، مثل کشتی‌ای که از خمیدگی دریا پایین می‌رود.

فراتر از بلوک‌های اطرافت، بازی زمین دور را تا ۱۰ کیلومتر می‌کشد (به‌صورت پیش‌فرض ۴ کیلومتر، با فاصلهٔ دور در تنظیمات)، با خمیدگی واقعی‌اش روی کره گذاشته می‌شود و در رنگ آسمان محو می‌شود. خودت با عددها بازی کن:

آن‌قدر بالا برو که سیاره یک توپ شود

از ۱٬۰۱۲ متر که بالاتر بروی، بازی بارگیری بلوک را متوقف می‌کند: آنچه می‌بینی خود سیاره است، کره‌ای که با نقشهٔ واقعی دنیایت نقاشی شده — دریاها، یخ، بیابان‌ها، برجستگی سایه‌دار — و از همان دانه‌ای کشیده شده که زمین زیر پایت را ساخت. ادامه بده (مثلاً با یک موشک) و زمین به یک توپ آبی و سبز معلق در فضا کوچک می‌شود. M را برای نقشه بزن: نمای فضا در آن سیاره‌ات را سه‌بعدی، روشن‌شده با خورشید نشان می‌دهد و می‌توانی با ماوس بچرخانی‌اش.

روز و شب روی یک سیارهٔ گرد

چون دنیا کره‌ای است که می‌چرخد، خورشید فقط روشن و خاموش نمی‌شود: روی یک طرف سیاره بالا می‌آید و روی طرف دیگر غروب می‌کند. یک روز کامل ۲۵ دقیقه طول می‌کشد. وقتی جایی که ایستاده‌ای ظهر است، برای دوستی در طرف مقابل دنیا نیمه‌شب است — یک منطقهٔ زمانی واقعی، بدون هیچ کد ویژه‌ای پشتش. یک دنیای کاملاً تازه حتی صبح زود شروع می‌شود، درست بعد از طلوع در نقطهٔ ظهورت.

محور زمین ۲۳٫۴۴ درجه کج است، مثل زمین ما. در طول یک سال ۳۶۵ روز بازی (حدود شش روز زمان واقعی)، خورشید بالاتر می‌آید یا پایین‌تر می‌ماند و نزدیک قطب‌ها روزهای قطبی که خورشید هرگز غروب نمی‌کند و شب‌های قطبی که هرگز طلوع نمی‌کند را می‌گیری.

بعد ماه هست. شعاعش ۲۷۳ کیلومتر است و حدود ۶۰٬۰۰۰ کیلومتر دورتر می‌چرخد — همان نسبت‌های ماه واقعی، پس در آسمانت همان اندازه به نظر می‌رسد، حدود نیم درجه پهنا. فازهایش را می‌گذراند، گاهی جلوی خورشید رد می‌شود و راهنمای خودش را می‌ارزد: آسمان واقعی بالای سیاره، فازها و گرفتگی‌ها.

قطب‌ها، قاره‌ها و دو نوع دنیا

بله، قطب هست و آن‌جا هیچ چیز عجیبی رخ نمی‌دهد: هر قطب وسط یک وجه مکعب است، جایی که شبکه منظم‌ترین حالتش را دارد. آنچه پیدا می‌کنی سرماست — یخ توده‌ای، یخچال، برف — چون دما از عرض جغرافیایی پیروی می‌کند.

وقتی یک دنیا می‌سازی (تک‌نفره → ساخت دنیا)، خط زمین می‌گذارد بین دو چیدمان انتخاب کنی:

در هر حالت، سیاره با رگه‌های غول‌پیکر سنگ معدن کاشته شده — ۴۰ تا ۱۲۰ متر پهن، بعضی‌شان با یک معدن قدیمی تقویت‌شده که پایین می‌رود. از هر نوع رایج چند تا در چند کیلومتری جایی هستند که شروع می‌کنی؛ بقیه دور کره پخش‌اند، دور از هم. جغرافیا مهم است: سیارهٔ گرد دلیلی به تو می‌دهد که بروی و ببینی آن‌جا چه هست.

یک سیارهٔ گرد وقتی بازی می‌کنی چه چیزی را عوض می‌کند

• لبه‌ای نیست. نه مرز دنیا، نه خلأ، نه دیوار نامرئی: هر افق یک مکان واقعی است که می‌توانی به آن برسی.
• جهت‌ها معنی دارند. شمال و جنوب به سمت سرما می‌روند؛ استوا جایی است که روزها یکنواخت‌ترند؛ آن سوی دنیا واقعاً دور است.
• گم شدن واقعی است — برگشتن به خانه هم. نقطه‌های بازرسی، نقشه (M) و قطب‌نمای HUD تو را در یک کرهٔ کامل جهت‌یاب نگه می‌دارند.
• دوستان می‌توانند هر جا باشند. روی یک سرور، کل سیاره مشترک است: کسی می‌تواند در قطب بسازد در حالی که تو روی استوا حفر می‌کنی. بیشتر در بازی با دوستان.
• بالا رفتن یک سفر است. آن‌قدر بالا برو که خمیدگی را ببینی؛ بیشتر برو و می‌توانی سیاره را به مقصد ماه ترک کنی.
• پایین رفتن هم یک سفر است. زیر هر منظره سنگ، غار و گدازه هست — زیر سیاره چه هست.

و اگر ترجیح می‌دهی از هوا ببینی‌اش، از یک صخره بپر: Openworld یک بازی لباس بالدار هم هست و با لباس بالدار یا زیر یک پاراگلایدر بر فراز سیاره پرواز می‌کنی و می‌بینی که زیرت می‌غلتد.

یک دنیای گرد بیش از یک ترفند دوربین است: بقیهٔ یک بازی را هم دور کره با خودش می‌آورد. بقا، موجودات، غارها، ساختن ووکسل‌به‌ووکسل، اسکین‌ها، سرورهای چندنفره، آسمانی که مثل آسمان واقعی کار می‌کند و ماهی که می‌شود رویش ایستاد. اگر دنبال بازی‌های ساندباکس ووکسلی با چیزی واقعاً تازه می‌گردی، سیارهٔ گرد جواب ماست.