کاوش غارها در Openworld: گدازه، نفت و کریستال زیر یک سیارهٔ گرد

در غارهای Openworld چه هست؟

Openworld یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — زیر آسمانی واقعی با فازهای ماه و گرفتگی. روی مک (بومی برای Apple Silicon)، ویندوز و لینوکس. و زیر آن سیاره، زمین پس‌زمینه نیست: بازی یک شبکهٔ غار واقعی در ۲۰۰ متر اول زیر سطح می‌تراشد و بعد بر حسب عمق و اقلیم بالای سرش آن را می‌پوشاند.

سه خانوادهٔ غار زیر زمین را بین خودشان تقسیم می‌کنند:

• تونل‌هایی که دقیقه‌ها می‌شود دنبالشان رفت: ۲ تا ۹ متر پهنا، کف‌های صاف، دوراهی‌ها، اتاق‌هایی در محل برخوردشان، دهانه‌هایی که در زمین باز می‌شوند — و دره‌های تنگ.
• لوله‌های پیچ‌درپیچ با ۲٫۵ تا ۴ متر قطر که با هر زاویه‌ای بالا می‌روند و پایین می‌روند: رمپ‌ها و چاه‌های میان طبقه‌های شبکه.
• تالارها: سالن‌هایی ۱۰ تا ۶۰ متر پهن، در عمق ۴۵ تا ۹۵ متر، با سقف گنبدی و ستون‌های سنگی که پایشان ستبر است.

آنچه درون می‌یابی به زمینِ بالای سرت بستگی دارد. چهار اقلیم غار:

• غارهای چکنده‌سنگی (رایج‌ترین): استالاکتیت‌های کلسیت، استالاگمیت‌هایی زیرشان، ستون‌هایی که این دو به هم می‌رسند، کف‌های شن و رس. زیر بیابان‌های داغ، پوسته‌هایی از شوره.
• غارهای سرسبز (زمین مرطوب و ملایم بالای سر): فرش‌هایی از خزه، پرده‌هایی از پیچک، قارچ‌های درخشان.
• غارهای یخی (زمین سرد بالای سر): کف‌های یخ و قندیل‌هایی از یخ فشرده.
• غارهای ژرف (از عمق ۶۸ متر زیر سطح دریا): کف‌های بازالتی رگه‌دار با سنگ ماگما و خوشه‌های کریستال درخشان.

زیر چمن
چند متر خاک، بعد سنگ — و همین حالا لکه‌های تیرهٔ زغال‌سنگ و دانه‌های رنگ‌پریدهٔ آهن.

یک دریاچهٔ گدازه
نفس می‌کشد و دیوارها را نارنجی روشن می‌کند. یک گولم ماگما کنار ساحلش گشت می‌زند.گدازه ۱۲ متر دور خودش را روشن می‌کند: می‌بینی‌اش که می‌آید.

کلیکشان کن
خفاش‌ها، عنکبوت‌ها، گولم‌ها… و شوالیه‌ای که جلوی یک ترول ایستاده. به یک موجود سه بار بزن تا استخوان‌هایش را بیندازد.

یک عدسی نفت
سیاه، با جلای رنگین‌کمانی، گرفتار زیر شیل. با یک سطل، سوخت می‌شود — و پس از پالایش، کروسین (یک پیشران واقعی موشک) و پلاستیک.

تا چه عمقی می‌شود کند؟

ارتفاع‌ها در Openworld ارتفاع واقعی‌اند: دریا روی ۱۶۰ متر است و قله‌ها تا ۳۰۰ متر بالا می‌روند. کف دنیا سنگ‌بستر است، روی ارتفاع ۰ — یعنی ۱۶۰ متر زیر ساحل و تا ۳۰۰ متر زیر یک قله. غارها در نوار ۲۰۰ متری زیر سطح زندگی می‌کنند، هرگز در سنگ‌بستر.

و مرکز سیاره؟ ۱٬۰۰۰ کیلومتر پایین‌تر است: دور از دسترس. چون دنیا یک سیارهٔ گرد است، «پایین» همیشه به آن مرکز اشاره می‌کند، هر جا که بکنی — در استوا و در قطب‌ها.

سنگ معدن‌ها به‌تفکیک عمق: زغال‌سنگ، آهن، طلا و جواهر را کجا پیدا کنی

سنگ معدن در رگه‌ها خوابیده: رشته‌هایی از حفره‌ها در سنگ. هر سنگ معدن نوار عمق خودش را دارد و بعضی‌ها زمین خاصی را بالای سرشان دوست دارند. مهم‌ترین‌ها:

• زغال سنگ: ۳ تا ۷۰ متر — مشعل‌هایت، سوختت و کاهندهٔ کوره.
• مس: ۸ تا ۹۰ متر، زیر ارتفاعات رایج‌تر.
• آهن: ۱۰ تا ۱۴۰ متر — ابزار، زره، سطل.
• رزونیت: جیب‌های بنفش نادر، ۳۵ تا ۱۱۰ متر — نخستین آلیاژ.
• طلا: ۷۰ تا ۲۰۰ متر.
• تیتانیوم: ۹۰ تا ۲۰۰ متر، در استان‌های آتشفشانی سه برابر رایج‌تر.
• جواهر: ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر، زیر کوه‌ها رایج‌تر. الماس از سنگ معدن جواهر تراشیده می‌شود.
• اورانیوم: ۱۲۰ تا ۲۰۰ متر.

بوکسیت، لیتیوم، شوره، گوگرد و سنگ چخماق هم ماشین‌ها را تغذیه می‌کنند. وقتی سنگ معدن برای زره‌ات لازم داشتی، حالا می‌دانی تا کجا باید بروی؛ همهٔ آن‌ها، با سرزمین‌هایی که دوست دارند، در راهنمای منابع ما هستند.

• 200متر غار زیر سطح
• 19نوع سنگ معدن در رگه‌ها
• 134ذخیرهٔ غول‌پیکر روی زمین
• 14متر روشن‌شده با یک مشعل

زغال‌سنگ و آهن از همان اولین غارت

بالای رگه‌های بزرگ، ۴۸ متر اول زیر زمین شبکهٔ دومی انبوه‌تر از رگه‌های کوچک زغال‌سنگ و آهن دارد: تقریباً از هر دو مکعب ۶ متری سنگ یکی رگه دارد، پس دیوارهٔ هر غاری مقداری نشان می‌دهد — حدود یک رگه در هر ۲۵ متر رواق. یک زرهٔ آهنی کامل در دو سه رگهٔ آهن جا می‌شود. برای همین شب‌های اولت با یک کلنگ در دست خیلی بهتر می‌گذرد.

ذخیره‌های غول‌پیکر و تخته‌سنگ‌هایشان

هر دنیا ذخیره‌های غول‌پیکر هم پنهان دارد: روی زمین حدود نود ذخیره، بیضی‌گون‌هایی از سنگ معدن به پهنای ۴۰ تا ۱۲۰ متر که بالایشان ۲ تا ۳۰ متر زیر زمین است — زغال سنگ، آهن، مس، بوکسیت، طلا، تیتانیوم، لیتیوم، اورانیوم، جواهر، شوره و نفت. نخستین ذخیره‌های زغال سنگ، آهن، مس و بوکسیت میان ۲۵۰ تا ۷۰۰ متری نقطهٔ شروع دنیا هستند و بقیه در ۱٫۵ کیلومتری.

چطور تشخیصش بدهی: تخته‌سنگ‌های معدنی به ارتفاع ۲ تا ۴ متر که روی زمین بالای هسته‌اش ایستاده‌اند. به وسطش بکَن: هسته سنگ معدن خالص است و به سمت لبه کم‌پشت می‌شود. نفت استثناست: تخته‌سنگی نیست، اما تراوش‌های سیاه بیتومن هست (پایین را ببین).

گدازه: چطور نمیری

دریاچه‌های گدازه عمیق‌اند: اتاقک‌هایی گنبدی که کفشان دریاچه‌ای از گدازه است، با لبه‌ای از ابسیدین، سنگ ماگما و بازالت. ته‌شان ۶ تا ۳۰ متر بالای سنگ‌بستر است، همیشه دست‌کم ۴۰ متر زیر سطح. از هر پنج قطعه زمین ۲۲۰ متری یکی‌شان یکی دارد — در استان‌های آتشفشانی از هر دو تا یکی. بعضی غارهای آب‌گرفته هم وقتی ترازشان به‌اندازهٔ کافی ژرف باشد، به‌جای آب از گدازه پر می‌شوند.

گدازه ۱۲ متر دور خودش را روشن می‌کند، پس درخشش نارنجی‌اش از دور هشدارت می‌دهد. واردش شوی بارها و بارها می‌سوزی و سلامتی‌ات آب می‌شود: چند ثانیه کافی است. زره سوختگی را نرم می‌کند، نجاتت نمی‌دهد. صفحهٔ مرگ خلاصه‌اش می‌کند: «سعی کردی توی گدازه شنا کنی.»

نفت و به چه دردی می‌خورد

نفت در دو نوع میدان خوابیده. میدان‌های نفتی غول‌پیکر زیر نواحی پست‌اند — دشت‌ها و زمین‌های ملایم دور از کوه‌ها: یکی در ۶ کیلومتری شروع دنیا، هشت‌تای دیگر دور سیاره. نشانه‌اش روی زمین است: سه تا پنج مجرای نفت تا خود سطح بالا می‌آیند و هر کدام با قیر طبیعی سیاه پوشیده شده، در لکه‌ای با لبهٔ ژولیده به پهنای ۱ تا ۳ متر. از میانش بکن و لولهٔ نفت را تا عدسی‌ای به پهنای حدود ۱۲۰ متر دنبال کن که سرش حدود ۳۰ متر زیر زمین است.

عدسی‌های کوچک — ۲۰ تا ۶۰ متر پهنا، ۶ تا ۱۶ متر ضخامت، با مرکزی ۲۰ تا ۶۰ متر پایین، گیرافتاده زیر کلاهکی از شیل — روی سطح چیزی نشان نمی‌دهند. مجراهای باریکی از سقفشان بالا می‌آیند و ۲ تا ۸ متر زیر زمین در لکه‌ای از قیر طبیعی متوقف می‌شوند: بکن، و وقتی کلنگت به قیر طبیعی یا شیل تیره خورد، نفت پایین است. در غار، یک ستون سیاه قیر طبیعی میان کف و سقف همان مجراست: دنبالش پایین برو. زیر بیابان‌ها، دشت‌ها و فلات‌ها بگرد؛ هرگز زیر آتشفشان‌ها یا کوه‌های بلند.

کمی هوا بالای هر عدسی هست، و قیر طبیعی را می‌شود با مشعل آتش زد: آن‌وقت برای همیشه می‌سوزد، چراغ راهنمایی بالای نفتت. همهٔ نشانه‌ها، قدم‌به‌قدم، در راهنمای منابع ما هست.

برای بالا آوردنش یک سطل لازم داری (سه شمش آهن): هر بار یک متر مکعب از یک مایع. بعد پالایشگاه، ستونی مسی روی یک آتش، نفت را به این‌ها تقسیم می‌کند:

• کروسین، و RP-1 برای موشک‌های واقعی وقتی در یک دوآر ریخته شود؛
• بنزین و گازوئیل، سوخت ژنراتورهایت؛
• گاز طبیعی، که در کارخانهٔ گاز به متان مایع تبدیل می‌شود؛
• پلاستیک (با تنظیم دیگر)، برای بردهای الکترونیکی، باتری‌ها و کابل‌ها، و قیر.

نفت خام هم در خانهٔ سوخت می‌سوزد (۲۰ ثانیه برای هر متر مکعب). و اگر خواب پمپ‌ها و نوار نقاله‌ها را می‌بینی، نفت در یک کارخانه به چه دردی می‌خورد را ببین.

کریستال‌ها، ژئودها و استالاکتیت‌ها

از عمق ۲۰ تا ۱۶۰ متر ممکن است کلنگت به یک ژئود بخورد: کره‌ای توخالی به پهنای ۴ تا ۹ متر، پوسته‌ای از کلسیت پوشیده از کریستال‌های درخشان، کوارتز و چند جواهر. کریستال‌ها نوری سرد می‌دهند که تا ۵ متر می‌رسد، مثل قارچ‌های درخشان آبی غارهای سرسبز: در تاریکی نشانه‌های راه تو هستند.

استالاکتیت‌ها از کلسیت از سقف غارهای چکنده‌سنگی آویزان‌اند، از یخ فشرده در غارهای یخی؛ در غارهای ژرف خوشه‌های کریستال جایشان را می‌گیرند.

آن پایین چه کسی زندگی می‌کند

زیر زمین همیشه شب است. موجودات تاریکی در غارها در هر ساعتی بیرون می‌آیند، از ۶ متر پایین تا حدود ۵۰ متر زیر سطح. با چه کسانی روبه‌رو می‌شوی:

• خفاش‌ها (دشمن): در گروه‌های ۲ تا ۵ تایی روی تو شیرجه می‌زنند. گوانو می‌اندازند.
• زامبی‌ها، اسلایم‌ها و شرومرها (دشمن): پا به پای شب، زیر زمین هم خانه‌اند.
• عنکبوت‌ها (بی‌طرف): ولشان کنی ولت می‌کنند. نخشان کمانت را می‌سازد.
• ترول‌ها (دشمن): ۲٫۶ متر قد، کند و سنگین‌زن. بعضی‌ها یک الماس همراه دارند.
• گولم‌های ماگما (دشمن): می‌درخشند و کنار گدازه پنج برابر محتمل‌ترند.
• گولم‌های کریستالی (بی‌طرف): غول‌پیکر و درخشان، تا وقتی نزنیشان آرام‌اند.
• سمندرهای آتشین (بی‌طرف): یک مخروط آتش، و اگر ببری یک غدهٔ آتش برای تو.
• دیوک‌ها (دشمن)، عقرب‌ها (بی‌طرف) و اسپورلینگ‌های بی‌آزار بازیگران را کامل می‌کنند.
• صندوق میمیک: یک صندوق… که گاز می‌گیرد. شکستش بده تا شمش آهن و طلا، تیر و گاهی یک الماس بگیری.

سطح شب‌ها جمعیت خودش را دارد: هیولاهای تاریکی را ببین.

نور و راه برگشت

دور از ورودی‌ها، تاریکی مطلق است. نورت از چیزی می‌آید که با خودت می‌بری: یک مشعل (یک ووکسل زغال سنگ روی چوب‌دستی چهار تا می‌سازد) ۱۴ متر دور خودش را روشن می‌کند، یک فانوس (مشعلی زیر قفس آهنی) همان برد را به رنگ سفید می‌دهد — و هیچ هیولایی در نور آن‌ها ظاهر نمی‌شود. آن پایین فقط گدازه (۱۲ متر)، کریستال‌ها و قارچ‌های درخشان (۵ متر) خودشان می‌درخشند.

1. 1

   مشعل و غذا با خودت ببر

   پیش از پایین رفتن یک دسته مشعل خوب بساز: زغال‌سنگ روی همان دیوارهای اول پیدا می‌شود، پس در راه می‌توانی دوباره پر کنی.

2. 2

   راهت را نشانه بگذار

   در هر دوراهی یک مشعل بگذار، همیشه در یک طرف وقتی پایین می‌روی: هیچ هیولایی در ۱۴ متری‌اش ظاهر نمی‌شود. برای برگشتن، آن‌ها را در سمت دیگر نگه دار.

3. 3

   در راه بکن

   زغال سنگ و آهن ده‌ها متر اول را پوشانده‌اند. کلنگ بهتر — چوبی، سنگی، آهنی، تیتانیومی — سریع‌تر می‌کَند و بیشتر دوام می‌آورد.

4. 4

   حواست به پایت باشد

   افتادن از ۳ متر درد دارد و هر متر بیشتر سلامتی بیشتری از تو می‌گیرد. دره‌های تنگ و چاه‌ها در تاریکی عمیق‌تر از آنچه به نظر می‌رسند هستند.

5. 5

   به مایع‌ها احترام بگذار

   در غار آب‌گرفته ۱۵ ثانیه نفست را نگه می‌داری، بعد شروع می‌کنی به غرق شدن. کنار گدازه، یک ووکسل سنگ بین آن و پایت نگه دار.

6. 6

   راه بالا را بکن

   گم شدی؟ پله‌هایی در سنگ به‌سوی سطح بتراش. غارها هرگز از ۲۰۰ متر زیر زمین عمیق‌تر نمی‌روند: آسمان همیشه در دسترس است.