بازی‌ای که در آن واقعاً به ماه می‌روی — و چهار برابر بلندتر می‌پری

بازی‌ای هست که بشود واقعاً در آن به ماه رفت؟

بازی‌های زیادی یک مرحلهٔ ماه دارند: نقشه‌ای جدا پشت یک صفحهٔ بارگذاری، یک پس‌زمینهٔ نقاشی‌شده، یک موشک آرکید که برای پرتاب لمسش می‌کنی. Openworld این کار را جور دیگری می‌کند. یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — زیر آسمانی واقعی با فازهای ماه و گرفتگی‌ها، تا خود خورشید، از راه ماه و سیاره‌ها. روی مک (بومی برای Apple Silicon)، ویندوز و لینوکس.

ماهی که در آسمانت است یک تکسچر نیست. دور زمینت می‌چرخد: بازی جایش را از مدارش حساب می‌کند، پس طلوع و غروب می‌کند، پر و کم‌نور می‌شود و گاهی جلوی خورشید می‌لغزد (راهنمای گرفتگی توضیح می‌دهد چطور). و همین ماه دنیای مستقلی است، با شعاع ۲۷۳ کیلومتر و زمین خودش که مثل زمین ذخیره می‌شود. می‌توانی رویش بایستی.

• با موشک: راه واقعی. پنج نوع قطعه، پیشرانه‌های واقعی، فیزیک مداری واقعی — و یک خلبان خودکار که وقتی موتور را روشن کردی کل ماموریت را پرواز می‌دهد. همه‌چیز در راهنمای ساختن موشک است.
• در حالت spectre (/gamemode spectre)، برای یک نگاه سریع: از حدود ۱ کیلومتر که بالاتر بروی، زمین جایش را به فضا می‌دهد و می‌توانی یک‌راست به سمت ماه بروی، با سرعت کامل چند ثانیه آن‌طرف. بدون فیزیک و بدون سوختن برای فرود: یک گشت گردشگری.

از سکوی پرتاب تا فضا: آسمان سیاه می‌شود

موتور را با Space روشن کن و خلبان خودکار کار را در دست می‌گیرد: یک‌راست بالا می‌رود، در پیچش خم می‌شود، موتور را خاموش می‌کند، تا اوج قوسش سُر می‌خورد و به پهلو روشن می‌شود تا ابزارها بگویند «در مدار!». هر چه بالا می‌روی هوا رقیق‌تر می‌شود — در ۸۰ کیلومتر کلاً تمام می‌شود — و آسمان آبی به سیاه تیره می‌شود، با ستاره‌هایی که ثابت ایستاده‌اند.

پایین را نگاه کن: زمین ووکسلی جایش را به سیارهٔ نقاشی‌شده داده، نقشهٔ واقعی دنیایت که از دانه‌اش کشیده شده — اقیانوس‌ها، بیابان‌ها، کلاهک‌های یخی، رشته‌کوه‌ها — و می‌بینی که خمیده است. این همان سیارهٔ گردی است که رویش راه می‌رفتی، برای اولین بار از بیرون دیده می‌شود.

سفر: ساعت‌ها پرواز، چند دقیقه برای تو

1. 1

   مدار پارک

   موشک دور زمین می‌چرخد تا برنامه‌ریز لحظهٔ دقیق ترک مدار را حساب کند.

2. 2

   روشن شدن: به سوی ماه

   موتور دوباره روشن می‌شود و تو را روی مسیری می‌گذارد که به ماه می‌رسد.

3. 3

   سُرش

   ساعت‌ها پرواز واقعی که در چند دقیقه فشرده می‌شود: زمان خودش تند می‌شود، تا ۱۰٬۰۰۰ برابر، و فقط برای موشکت — دنیا ساعت خودش را نگه می‌دارد.

4. 4

   گرفتار شدن در مدار ماه

   یک روشن شدن آخر پشت ماه و دورش می‌چرخی.

5. 5

   فرود

   پایه‌ها بیرون، موتور در حال تنظیم گاز، برخورد با زمین زیر ۳ متر بر ثانیه. به ماه خوش آمدی.

روی ماه چقدر بلند می‌توانی بپری؟

در واقعیت، جاذبهٔ ماه ۱٫۶۲ m/s² است، شش برابر ضعیف‌تر از ۹٫۸۱ زمین. اگر چیز دیگری در کار نبود، یک پرش حدود شش برابر بلندتر می‌رفت. این جوابی است که در کتاب‌های فیزیک پیدا می‌کنی.

Openworld همین مقدارها را به کار می‌برد: ۰٫۱۶۵ g روی ماه. پرش تو همه‌جا با همان سرعت شروع می‌شود و بازی در هر دنیا همان مقاومت ملایم را رویش نگه می‌دارد — همین است که پرش را پرشِ تو حس می‌کند. تیک‌به‌تیک که حساب شود، نتیجه این است: ۱٫۲۵ متر و ۰٫۶ ثانیه در هوا روی زمین، حدود ۵ متر و ۲٫۸ ثانیه روی ماه. چهار برابر بلندتر، تقریباً پنج برابر طولانی‌تر. برای پریدن روی یک مخزن موشک یا از روی یک دهانهٔ کوچک کافی است.

کلیک: دوباره بپر

در جاذبهٔ کم چه چیزهایی عوض می‌شود؟

• افتادن خیلی کمتر درد دارد. آسیب سقوط از انرژی سقوط می‌آید و آن انرژی با جاذبه مقیاس می‌شود: یک افتادن روی ماه تقریباً به اندازهٔ افتادنی شش برابر کوتاه‌تر روی زمین درد دارد.
• بیشتر در هوا می‌مانی. تقریباً سه ثانیه برای هر پرش: وقت کافی برای نشانه گرفتن فرودت روی لبهٔ یک دهانه.
• بلند کردن هر چیز ارزان‌تر است. از سطح ماه، رسیدن به مدار حدود ۱ km/s دلتا-وی می‌خواهد، در برابر ۵ km/s برای رفتن به مدار و برگشتن از زمین.
• اصلاً هوایی نیست. هرگز آب‌وهوایی نیست — نه باران، نه برف، نه مه — و آسمانی که حتی ظهر هم سیاه می‌ماند.

آن بالا چه هست؟

ماه مولد زمین مخصوص خودش را دارد، متفاوت با زمین: یک بیابان غبارآلود از دریاهای تاریک و ریگولیت کم‌رنگ، ارتفاعات صخره‌ای و هزارتوهایی از دره‌های باریک، و دهانه‌هایی در هر اندازه. درون بزرگ‌ترین‌ها دنیاهای کاملی هست — جنگل‌های نقره‌ای، باغ‌های درخشان، بیشه‌های کریستال، دشت‌های یخ و رودخانه‌های یخ — بالای تالارهایی که کف دهانه‌ها به آن‌ها باز می‌شود، در عمق ۲۲ تا ۵۰ متری.

و منابعی دارد که زمین ندارد. ماهِ هر دنیا بیش از صد ذخیرهٔ غول‌پیکر دارد: سنگ معدن هلیوم-۳، ایلمنیت و تیتانیوم در دریاهای تاریک، آهن شهابی در دهانه‌ها، بوکسیت در ارتفاعات، مس در هزارتوها، کوارتز در بیشه‌های کریستال، آهن و جواهر تقریباً همه‌جا، و یخ ماه در قطب‌ها. هر ذخیره تودهٔ سنگ معدنی به پهنای ۴۰ تا ۱۲۰ متر است، با تکه‌های سنگ معدن که از زمین بالای قلبش بیرون زده‌اند. در کوره، ایلمنیت تیتانیوم می‌دهد، آهن شهابی بدون زغال سنگ فولاد می‌دهد و سنگ ارتفاعات آلومینیوم می‌دهد؛ کارخانهٔ گاز یخ ماه را به اکسیژن مایع و هیدروژن مایع تبدیل می‌کند.

زمین از ماه چه شکلی است؟

بزرگ، آبی و کاملاً بی‌حرکت. ماه همیشه یک روی خود را به زمین نشان می‌دهد، پس از طرف نزدیک، زمین هرگز طلوع و غروب نمی‌کند: در همان نقطهٔ آسمان آویزان است و خورشید از کنارش می‌گذرد. یک روز روی ماه حدود دوازده ساعت زمان واقعی طول می‌کشد (یک روز روی زمین، بیست‌وپنج دقیقه).

آنچه حرکت می‌کند فاز آن است، برعکس فاز ماه. وقتی خورشید بالای پایگاه ماهی‌ات است، زمین یک هلال باریک است؛ نیمه‌شب ماه، کامل است و نور آبی‌اش تنها چیزی است که روی زمین می‌افتد. و وقتی زمین جلوی خورشید رد می‌شود، می‌توانی یک گرفتگی را از ماه ببینی.

صبح روی ماه
آسمان سیاه در ظهرهوایی نیست که نور را پراکنده کند: ستاره‌ها هرگز خاموش نمی‌شوند.

بالا را نگاه کن
زمین حرکت نمی‌کندماه همیشه یک روی خود را به آن نشان می‌دهد: در همان نقطه آویزان است، تمام روز.

نیمه‌شب ماه
زمین کاملفقط نور آبی‌اش روی زمین می‌افتد. دوازده ساعت بعد، خورشید برمی‌گردد.

می‌شود روی ماه پایگاه ساخت؟

بله: می‌توانی آن‌جا حفر کنی و بسازی و ماه هر چه را عوض کنی نگه می‌دارد، مثل زمین. بخش سخت آوردن مصالح است. ماژول بار موشک برای همین است: یک انبار ۳۶ جایگاهی که با تو پرواز می‌کند (دو ماژول: ۷۲ جایگاه)، روی ماه باز می‌شود و همان‌جا که موشک فرود می‌آید می‌ماند. یک دستهٔ کامل هر چه در خود داشته باشد ۵۰ کیلوگرم وزن دارد، و صفحهٔ موشک پیش از رفتن می‌گوید بارت چقدر سوخت خرج می‌برد.

به یاد داشته باش که این یک آلفاست: پایگاهی که از منابع خود ماه زندگی کند — پیشرانش، آلومینیومش، سپرهای حرارتی‌اش — ممکن است، اما کارخانه‌ها اول برای زمین ساخته شده‌اند.

چطور به زمین برمی‌گردی؟

سوار شو، بازگشت به زمین را انتخاب کن و موتور را روشن کن. از سطح ماه سفر بازگشت حدود ۳٫۴ کیلومتر بر ثانیه هزینه دارد. خلبان خودکار بلند می‌شود، به سمت زمین می‌سوزد، ۱۰۰ کیلومتر بالای آن می‌گذرد، اول در مدار پایین ترمز می‌کند (ورود مستقیم با ۴٫۴ کیلومتر بر ثانیه دماغه را می‌سوزاند)، بعد دماغه‌به‌جلو دوباره وارد جو می‌شود و ایستاده نزدیک سکوی پرتابش فرود می‌آید، مثل یک تقویت‌کنندهٔ قابل استفادهٔ مجدد. به‌جایش می‌توانی هر نقطهٔ فرود دیگری را هم روی نقشه انتخاب کنی.

پیش از رفتن یک هشدار: دو بار زدن F در پرواز باعث می‌شود بپری بیرون و موشک از دست برود. در فضا، در حالت بقا، این کشنده است. در هوای زمین، پریدن با یک پاراگلایدر بسته‌شده ماجرای دیگری است: راهنمای لباس بالدار، چتر نجات و پاراگلایدر را ببین.

و مریخ؟

هنوز نه. منظومهٔ شمسی در فایل نقشهٔ دنیا توصیف شده و طوری ساخته شده که اجرام بیشتری بپذیرد — مریخ برنامه‌ریزی شده است — اما امروز زمین و ماه دو دنیایی هستند که می‌شود روی‌شان راه رفت.