یک موشک را قطعه‌به‌قطعه بساز، سوختش را پر کن و تا ماه پرواز بده

بازی‌ای هست که در آن موشک بسازی؟

بله، و این یکی همان‌جایی فرود می‌آید که تو زندگی می‌کنی. Openworld یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — زیر آسمانی واقعی با فازهای ماه و گرفتگی‌ها، تا خود خورشید، از راه ماه و سیاره‌ها. روی مک (بومی برای Apple Silicon)، ویندوز و لینوکس. موشک راه خروج توست: آن را روی زمین کنار پایگاهت سرهم می‌کنی، پرش می‌کنی، بالا می‌روی، و همان دنیایی که در آن ساخته‌ای زیر پایت به یک سیاره تبدیل می‌شود.

فیزیک زیر کار واقعی است — گرانشی که با فاصله ضعیف می‌شود، موتورهایی با رانش و جریان سوخت واقعی، هوایی که تا ۸۰ کیلومتری رقیق می‌شود، گرمای بازگشت به جو، ماهی با کرهٔ نفوذ خودش. اما مدرک مهندسی لازم نداری: صفحه حساب‌وکتاب را می‌کند، پرواز را برایت شبیه‌سازی می‌کند و خلبان خودکار کل ماموریت را پرواز می‌دهد. اسکرول کن و بالا رفتن یکی را ببین.

گام ۱
اول موتوربا آن روی زمین صاف کلیک راست کن.

گام ۲
روی هم بچینشانمخزن‌ها، ماژول بار، کابین خلبان، دماغه: هر قطعه با راست‌کلیک روی قطعهٔ زیرین.

گام ۳
سوخت بریزدوارهای LOX و سوخت را روی صفحه‌اش بکش. مخزن‌ها یخ می‌زنند.

گام ۴
سوار شو، Space بزنخلبان خودکار همین که سوار شوی روشن می‌شود.

پرتاب
ایستگاه بعدی: مدارپایه‌ها بالای ۱۵۰ متر جمع می‌شوند.

یک موشک به چه قطعه‌هایی نیاز دارد؟

موشک یک پشته است، همیشه با یک ترتیب، از پایین به بالا. بازی قطعه‌ای را که جای اشتباه باشد قبول نمی‌کند («ابتدا یک مخزن روی موتور بگذار»)، پس نمی‌توانی اشتباه کنی.

• موتور موشک — ۳٫۴ متر، ۱٫۶ تن. اولین قطعه، روی زمین صاف گذاشته می‌شود: یک نازل و محفظهٔ تیتانیومی، پمپ‌های چرخ‌دنده‌ای و چهار پایهٔ فرود. هر ثانیه ۳۴۰ کیلوگرم پیشران می‌سوزاند.
• مخزن موشک — ۶ متر، ۱ تن خالی، ۲۶ m³. روی موتور یا روی مخزن دیگر، تا چهار تا. هر کدام اکسیژن و سوخت نگه می‌دارد، با یک دیوارهٔ مشترک جدا شده.
• ماژول بار — ۴ متر، ۱٫۵ تن. اختیاری، تا دو تا، روی مخزن‌ها: انباری با ۳۶ جایگاه که پرواز می‌کند.
• کابین خلبان — ۳ متر، ۲٫۴ تن. کپسول خدمه و ابزارهایش، چهار صندلی، روی آخرین مخزن یا ماژول. برای سوار شدن روی آن راست‌کلیک کن؛ حیوان‌های افسارشده هم سوار می‌شوند.
• دماغه — ۲٫۶ متر، ۰٫۴ تن. موشک را می‌بندد و گرمای بازگشت به جو با دماغه‌به‌جلو را تحمل می‌کند.

برای ساختنش: با موتور روی زمین کلیک راست کن، بعد با هر قطعه در دست روی موشک کلیک راست کن — روی آن قرار می‌گیرد. کلیک چپ را نگه دار روی موشک تا قطعهٔ بالا را پس بگیری. همه‌چیز از ووکسل‌های ۲۵ سانتی‌متری ساخته شده، مثل بقیهٔ دنیا.

• 5نوع قطعه
• 31متر: موشک /rocketkit
• 4مخزن حداکثر
• 72جایگاه بار با دو ماژول

/rocketkit
/rocketkit kerosene
/rocketkit hydrogen

سوخت: اکسیژن مایع به‌اضافهٔ یکی از سه تا

Openworld از پیشرانه‌های صنعت فضایی واقعی استفاده می‌کند. هر موشک اکسیژن مایع (LOX) را با یک سوخت دلخواه می‌سوزاند:

• متان مایع (متالوکس، مثل رپتور SpaceX): بازده (Isp) برابر ۳۲۷ ثانیه در سطح دریا و ۳۵۰ ثانیه در خلأ. انتخاب متعادل و سوخت موشک‌های بازاستفاده‌پذیر.
• نفت سفید RP-1 (کرولوکس، مثل مرلین یا سایوز): ۲۸۲ / ۳۱۱ ثانیه. کم‌بازده‌ترین، اما چگال‌ترین: در یک مخزن بیشترین جرم از آن جا می‌شود.
• هیدروژن مایع (هیدرولوکس، مثل RS-25 یا Vulcain): ۳۶۶ / ۴۵۲ ثانیه. پربازده‌ترین، اما آن‌قدر سبک که در یک مخزن ۲٫۳ برابر کمتر جا می‌شود.

پیشرانه در دوار می‌آید: یک دوار ۱ m³ مایع برودتی است. یکی را روی صفحهٔ موشک بکش تا همهٔ مخزن‌ها را با نسبت مخلوط درست پر کند. اولین دوار سوخت را تعیین می‌کند؛ برای عوض کردنش، مخزن‌ها را تخلیه کن (دو کلیک). مخزن پر یک پوشش یخ دارد.

ساختن پیشرانه: از نفت، آب و هوا تا دوآرها

در بقا کسی پیشرانه به دستت نمی‌دهد: آن را خودت می‌سازی، در زنجیره‌ای از ماشین‌ها. با دست، سطل‌ها و کپسول‌ها را از ماشینی به ماشین بعدی می‌بری؛ در کارخانه، پمپ‌ها، لوله‌ها، نوار نقاله‌ها و نیروگاه‌ها این کار را می‌کنند. زنجیره:

• گاز طبیعی و کروسین: نفتی که از زمین پمپ شده وارد پالایشگاه می‌شود که هر متر مکعب را به کروسین، بنزین، گازوئیل، گاز طبیعی و قیر تقسیم می‌کند.
• دوآرهای خالی: فلاسک‌های فولادی لایه‌دار و مهروموم‌شده با اپوکسی، چهارتا چهارتا — هر پیشران یک دوآر است، ۱ متر مکعب.
• کارخانهٔ گاز (یک کابل کم‌توان، ۶ تا ۹ کیلووات): آب را به هیدروژن و اکسیژن می‌شکند، بعد دوآرهای خالی را با اکسیژن مایع (از مخزن نگه‌دارنده‌اش، یا مستقیم از هوا هرجا هوا هست)، متان مایع (از گاز طبیعی) یا هیدروژن مایع پر می‌کند. روی ماه، یخ ماه هم‌زمان LOX و هیدروژن می‌دهد.
• RP-1: پالایشگاه یک دوآر خالی را با ۶۴ ووکسل کروسین پر می‌کند.

یک مخزن متالوکس حدود ۱۵ دوآر LOX و ۱۱ دوآر متان می‌گیرد: یک پالایشگاه و یک کارخانهٔ گاز برای آن وقت زیادی لازم دارند، پس پرواز مکرر به ایستگاه یا ماه یعنی ساختن تعداد بیشتری از آن‌ها. دوآرها دور می‌زنند: ریختن یکی در موشک دوآر خالی را به تو پس می‌دهد (تخلیهٔ مخزن‌ها پیشران را از دست می‌دهد). روی سکو، یک برج سوخت‌گیری ریختن را انجام می‌دهد: ۹ خانه برای دوآرهای پر که نوار نقاله‌ها پر می‌کنند، ۹ خانه برای دوآرهای خالی که می‌روند، و هر نیم ثانیه یک دوآر در نزدیک‌ترین موشک در ۱۲ متری.

برای رسیدن به ماه چقدر سوخت لازم است؟

آنچه اهمیت دارد دلتا-وی است: موشکت پیش از خالی شدن مخزن‌هایش چقدر می‌تواند سرعت بگیرد. مخزن بیشتر، دلتا-وی بیشتر — اما جرم بیشتری برای هل دادن. رانش موتور برای خلبان و بدنه روی ۴ g محدود شده. با متان، پر:

• ۵٫۰km/s: مدار و برگشت (۱ مخزن: حدود ۵٫۵)
• ۷٫۰km/s: فرود روی ماه (۲ مخزن: به‌زور)
• ۸٫۳km/s: ماه و برگشت (۴ مخزن)
• ۳٫۴km/s: از ماه تا برگشت به زمین

موشک تک‌مخزنه هنگام بلند شدن ۲۷ تن وزن دارد (۵٫۴ تن خالی) و حدود ۵٫۵ km/s دارد: به مدار می‌رسد و برای فرود برمی‌گردد. دو مخزن حدود ۷ km/s می‌دهد، فرود روی ماه با حاشیهٔ اندک. سه یا چهار تا (۷٫۸ و ۸٫۳ km/s) تو را می‌رسانند و برمی‌گردانند. مدار پایین به‌تنهایی روی این زمین با شعاع ۱٬۰۰۰ کیلومتر حدود ۴٫۲ km/s می‌خواهد. هرگز حدس نزن: صفحه نوار دلتا-وی‌ات را می‌کشد و نیاز هر سفر را رویش علامت می‌زند و راهنمای درون بازی آن را برای هر تعداد مخزن حساب می‌کند.

صفحهٔ موشک

با دست خالی روی موشک کلیک راست کن تا صفحه‌اش باز شود: موشک که با بلوک‌ها کشیده شده (سلامت هر قطعه، اکسیژن و سوخت هر مخزن)، دو کارت پیشرانه که دوارها را رویشان می‌اندازی (کلیک: یکی، کلیک راست: نیم‌تا)، نوار دلتا-وی، مقصدها و دکمه‌ها — سوار شو، انبار، تخلیهٔ مخزن‌ها، پس گرفتن قطعهٔ بالا، راهنما.

راهنما یک کتابچهٔ کوچک مصور با نه زبانهٔ متحرک است: ساختن، پیشرانه‌ها، بار، تا کجا، برنامه‌ریزی پرواز، پرواز، به مدار، ماه، فرود. یک بار بخوانش و همان‌قدر می‌دانی که این صفحه.

حمل بار

ماژول بار موشک را به کامیون تبدیل می‌کند: یک‌جا کارخانه بساز، آنچه می‌سازد را جای دیگری بفرست. هر ماژول انباری با ۳۶ جایگاه است، حداکثر دو تا (۷۲ جایگاه)، که با دکمهٔ انبار مثل یک صندوق باز می‌شود. همه‌جا پرواز می‌کند — ماه هم — و همان‌جا که موشک فرود می‌آید می‌ماند.

• یک دستهٔ پر ۵۰ کیلوگرم وزن دارد، هر چه در آن باشد؛ دستهٔ ناقص سهم خودش را. یک انبار پر ۱٫۸ تن است، به‌اضافهٔ ۱٫۵ تن برای ماژول.
• صفحه می‌گوید بار چقدر هزینه دارد («بار ۱٫۲ t: –۰٫۴ km/s») و بیشترین باری که این سفر می‌تواند ببرد.
• اگر سنگین باشد، موشک روی سکو می‌لرزد و بلند نمی‌شود. اگر در پرواز نابود شود، بارش را از دست می‌دهد.

برنامه‌ریزی پرواز و انتخاب نقطهٔ فرود

کارت نقطهٔ فرود نقشه (M) را در حالت انتخاب باز می‌کند: روی زمین کلیک کن، در نمای تخت یا نمای فضا (بله، از زمین می‌توانی روی ماه کلیک کنی)، یک ایست‌بازرسی یا سکوی پرتاب خود موشک، بعد همین‌جا فرود بیا. برنامه‌ریز مسیر را انتخاب می‌کند:

بعد صفحه کل پرواز را شبیه‌سازی می‌کند، در پس‌زمینه، با همان فیزیک و همان خلبان خودکار پرواز واقعی: مسیر، فاصله، دلتا-وی لازم در برابر آنچه داری و یک حکم — با این مقدار پیشرانهٔ باقی‌مانده روی نقطه می‌نشیند، یا در راه تمام می‌کند. روی برنامه کلیک کن تا کارت برنامهٔ پرواز باز شود: پرواز شبیه‌سازی‌شده قدم‌به‌قدم بازپخش می‌شود، با منحنی‌ها و مرحله‌هایش. در آزمایش‌ها، جهش‌های ۳۰۰ متر تا ۱٬۰۰۰ کیلومتر در یکی دو متری نقطه می‌نشینند.

یک محدودیت صادقانهٔ آلفا: نقطه‌ای روی دنیایی دیگر (ماه از زمین، زمین از ماه) تا جایی که برنامه‌ریز می‌تواند نزدیک می‌شود، هنوز نه تا متر. اگر در پایان ترمز خیلی دور باشد (۳ کیلومتر روی زمین، ۶ روی ماه)، موشک تا جایی که بتواند نزدیک می‌نشیند و به تو می‌گوید.

پرواز: خلبان خودکار یا با دست

سوار شو، Space را بزن: روی سکو یعنی بلند شدن. خلبان خودکار (P، همین که سوار شوی روشن است) کل ماموریت را تا مقصد پرواز می‌دهد: صعود، مدار، روشن شدن برای ماه، اصلاح‌ها، ترمز، فرود. یک کلید هدایت یا گاز فرمان را پس می‌گیرد، P پسش می‌دهد.

• W A S D: موشک را به همان سویی که کلید روی صفحه‌ات نشان می‌دهد کج کن. از پشت که نگاه کنی، A آن را به چپ خم می‌کند.
• Shift / Ctrl: گاز بیشتر یا کمتر. N: در پرواز مقصد را عوض کن.
• V: نما — کابین (با موش دور و برت را نگاه کن)، از پشت یا نقشهٔ مداری با مسیرت.
• G: پایه‌های فرود (زیر ۷۰۰ متر خودشان هم باز می‌شوند). F: پیاده شو، روی زمین.
• شتاب زمان خودکار است: هنگام سُرش تا ×۱۰٬۰۰۰، زیر رانش حداکثر ×۶.

هرگز گیر نمی‌افتی: موجودی‌ات (E) و چت (T) در کابین کار می‌کنند و مردن پشت فرمان تو را به خانه برمی‌گرداند. دو بار F در پرواز تو را بیرون می‌اندازد — موشک از دست می‌رود. بالای زمین، دلت می‌خواهد یک پاراگلایدر در جایگاه تجهیزاتت بسته‌بندی شده باشد: راهنمای لباس بالدار و چتر نجات نشان می‌دهد بالش چطور باز می‌شود.

فرود — و وقتی خراب می‌شود

• فرود: زیر ۳ m/s به پایین و ۲٫۵ m/s به پهلو، راست روی پایه‌هایش.
• آسیب‌دیده: از ۳ تا ۹ m/s، پایه‌ها و موتور ضربه را می‌خورند.
• بوم: بالای ۹ m/s، کج‌شده بیش از ۱۵ درجه یا خوابیده به پهلو، موشک منفجر می‌شود — آوار و گلولهٔ آتش. در حالت بقا خلبان با آن می‌میرد؛ در حالت خلاقانه روی زمین گذاشته می‌شوی.

هر قطعه هم مثل یک ابزار فرسوده می‌شود: دماغه هنگام بازگشت به جو داغ می‌شود (همیشه دماغه‌به‌جلو)، پایه‌ها و موتور در فرودهای سخت آسیب می‌بینند، کل پشته اگر در هوای غلیظ کج پرواز کند تحت فشار می‌افتد. تعمیر بعداً می‌آید. در بازگشت از ماه، خلبان خودکار هرگز مستقیم شیرجه نمی‌زند: اول در مدار پایین زمین ترمز می‌کند، بعد پایین می‌آید، چون ورود مستقیم با ۴٫۴ کیلومتر بر ثانیه دماغه را می‌سوزاند. کل سفر در راهنمای رفتن به ماه آمده است.

موشک‌ها درون یک ساندباکس بقا

موشک‌های Openworld یک شبیه‌ساز کامل پرواز فضایی با صدها قطعه و آزادی طراحی هر چیزی نیستند. پنج نوع قطعه و یک مونتاژ هدایت‌شده دارند، و درون یک ساندباکس بقا زندگی می‌کنند: قطعه‌ها را می‌سازی و پیشرانه را در کارخانه‌های خودت درمی‌آوری، موشکت کنار خانه‌ات می‌ایستد، از دنیایت بلند می‌شود و روی ماهی فرود می‌آید که می‌توانی رویش راه بروی، بسازی و معدنکاری کنی.

زیرش فیزیک صادقانه است: گرانش واقعی، جریان سوخت و بازدهی واقعی، مدارهای واقعی که فقط با رفتن به پهلو و به‌اندازهٔ کافی سریع به آن‌ها می‌رسی، گرمای بازگشت و مداری که جا بماند و روی یک سهمی واقعی بازگردد. عالی برای یک شب پرتاب با دوستان و برای پایگاه ماهی که بعدش می‌آید.

پرواز با دوستان

روی سرور، موشک‌هایی که روی سکو می‌گذاری ذخیره می‌شوند و هر بازیکنی می‌بیندشان. در هر کابین یک خلبان («کسی در این کابین نشسته است»)، اما همه پروازها را زنده تماشا می‌کنند و اگر در پرواز اتصالت قطع شود، موشک در آسمان منتظرت می‌ماند. رفتن به فضا یک قانون سرور است: به‌طور پیش‌فرض باز، مدیر می‌تواند ببندد. تازه‌کاری؟ از شب‌های اولت شروع کن: موشک هدف بلندمدت است.