بازی ووکسلی چیست؟ یک سیارهٔ کامل، هر بار ۲۵ سانتی‌متر

بازی ووکسلی چیست؟

یک پیکسل را بگیر — یک مربع رنگی صفحه‌ات — و به آن عمق بده. یک ووکسل به دست می‌آوری، کوتاه‌شدهٔ پیکسل حجمی: مکعب کوچکی با یک رنگ، نشسته روی یک شبکهٔ سه‌بعدی. تصویر شبکه‌ای از پیکسل‌هاست؛ یک دنیای ووکسلی شبکه‌ای از ووکسل‌هاست، روی هم چیده‌شده در هر جهت، همان‌قدر درون تپه‌ها که روی سطحشان.

یک بازی ووکسلی بازی‌ای است که دنیایش این‌طور ذخیره می‌شود. زمین پوسته‌ای نقاشی‌شده با هیچ در پشتش نیست: زیر چمن خاک است، زیر خاک سنگ و هر مکعبش را می‌شود برداشت یا برگرداند. کل فلسفهٔ این ژانر همین است. فقط از میان منظره نمی‌گذری — می‌کنیش، می‌تراشیش و می‌سازیش.

Openworld یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — زیر آسمانی واقعی با فازهای ماه و گرفتگی‌ها، تا خود خورشید، از راه ماه و سیاره‌ها. روی مک (بومی برای Apple Silicon)، ویندوز و لینوکس. و ووکسل‌هایش ریزند: این‌جا می‌بینی چقدر ریز.

از یک سیارهٔ کامل تا یک ووکسل

آهسته اسکرول کن: دوربین فضا را ترک می‌کند، روی یک ستون از دنیا فرود می‌آید و کنار یک بازیکن و یک بلوک تنها می‌ایستد. هرچه می‌بینی با وضوح واقعی بازی ساخته شده.

سیاره
یک دنیای گرد کامل، با شعاع ۱٬۰۰۰ کیلومتربه‌اندازهٔ کافی مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی.

یک ستون
۱۶ × ۱۶ متر زمین، ۵۱۲ متر بلندایک بار از دانهٔ دنیا ساخته می‌شود، بعد ذخیره: آنچه می‌کنی کنده می‌ماند.

یک بازیکن
حدود ۱٫۸ متر: هفت ووکسل بلنداهر شخصیت هم یک مدل ووکسلی است، با شبکهٔ ریزتر خودش.

یک بلوک
۱ متر = ۴ × ۴ × ۴ = ۶۴ ووکسلشبکهٔ ساخت: یک بلوک، یک متر.

یک ووکسل
۲۵ سانتی‌متر، اندازهٔ یک آجرکوچک‌ترین تکه ماده در دنیا. این است آنچه می‌کنی، می‌تراشی و می‌چینی.

• ۲۵ cmیک ووکسل، وضوح ماده
• 64ووکسل در یک بلوک ۱ متری
• ۸٫۴ میلیونووکسل در یک ستون ۱۶ × ۱۶ × ۵۱۲ متری
• ۱٬۰۰۰ kmشعاع سیاره

ووکسل در برابر بلوک در برابر چندضلعی: فرقشان چیست؟

این سه واژه مدام با هم قاطی می‌شوند. نسخهٔ کوتاه:

• چندضلعی‌ها راهی‌اند که تقریباً هر بازی سه‌بعدی چیزها را می‌کشد: مثلث‌های نازکی که دور یک شکل پیچیده می‌شوند. یک کوه چندضلعی توخالی است؛ نمی‌شود درونش کند، مگر بازی یک سوراخ را جعل کند.
• ووکسل‌ها راهی‌اند که یک دنیا می‌تواند ذخیره شود: یک شبکهٔ سه‌بعدی توپر، پرشده از درون. بکن و بازی می‌داند زیر پایت چیست.
• بلوک‌ها یک شبکهٔ گیم‌پلی‌اند. در بسیاری از بازی‌های بلوکی یک بلوک ۱ متر پهنا دارد و همین کوچک‌ترین چیزی هم هست که می‌توانی عوضش کنی. در Openworld شبکهٔ ساخت هم ۱ متری است، اما هر بلوک از ۶۴ ووکسل ساخته شده، پس می‌توانی هر بار یک‌چهارم متر برداری یا بگذاری.

بیشتر بازی‌های ووکسلی هنوز مکعب‌هایشان را با چندضلعی روی کارت گرافیکت می‌کشند: ذخیره و کشیدن دو کار جدا هستند. آنچه یک بازی را «ووکسلی» می‌کند این است که دنیایش شبکه‌ای از ماده است که می‌توانی همه‌جا عوضش کنی.

بکن، بتراش، بساز: ووکسل‌ها بازی کردن را چطور عوض می‌کنند

ووکسل‌های کوچک از لحظه‌ای مهم می‌شوند که ابزاری در دست می‌گیری. در Openworld هر ابزار چنگ خودش را به دنیا دارد:

• کلنگ مکعب ۱ متریِ هم‌ترازِ جلویت را می‌شکند (۴ × ۴ × ۴ ووکسل): سنگ، سنگ معدن و یخ. بیل همین کار را با خاک، شن و برف می‌کند، تبر با چوب، قیچی با برگ.
• قلم — یا دست خالی‌ات — هر بار یک ووکسل برمی‌دارد. این‌طور یک پنجره، یک پله، یک چهره در صخره می‌تراشی.
• مادهٔ خام در دستت هر بار یک ووکسل، روی وجهی که نشانه رفته‌ای چیده می‌شود.
• قطعه‌های ساخت به شبکهٔ ۱ متری می‌چسبند: مکعب‌ها، ستون‌های ۵۰ سانتی‌متری، اسلب‌ها، نیم‌اسلب‌هایی فقط ۲۵ سانتی‌متر ضخامت، اسلب‌های عمودی، پله‌هایی که گوشه می‌پیچند، دیوارها، حصارها، درها. خم شو و یک قطعه فقط جایی می‌رود که ووکسل‌هایش آزادند؛ خم شو تا یکی را بشکنی و ووکسل‌به‌ووکسل از هم باز می‌شود.

نتیجه: می‌توانی خانه‌ای در مقیاس یک خانه بسازی، با آستانه‌های پنجرهٔ واقعی و سقف‌های نازک، نه جعبه‌ای از آجرهای یک‌متری. گشت کامل در ساخت ووکسل‌به‌ووکسل است.

چرا یک دنیای ووکسلی می‌تواند یک سیارهٔ کامل باشد

بیشتر ساندباکس‌های ووکسلی یک نقشهٔ تخت‌اند که ادامه و ادامه دارد. Openworld عکسش را انتخاب کرد: یک سیارهٔ گرد کامل با شعاع ۱٬۰۰۰ کیلومتر — حدود ۶٬۲۸۰ کیلومتر دور. برای ممکن کردنش با ووکسل‌های ۲۵ سانتی‌متری، دنیا به ستون‌هایی ۱۶ × ۱۶ متری بریده شده، هر کدام ۵۱۲ متر بلند، و فقط آن‌هایی که نزدیک بازیکن‌اند ساخته می‌شوند. یک ستون همین حالا ۸٫۴ میلیون ووکسل است؛ سیاره جا برای حدود ۴۹ میلیارد ستون دارد.

هر ستون از دانهٔ دنیا ساخته می‌شود — یک دانه همیشه دقیقاً همان ووکسل‌ها را می‌دهد — بعد اولین باری که وجود پیدا می‌کند ذخیره می‌شود. تونلی بکن، یک هفته برو، برگرد: هنوز همان‌جاست. وقتی دنیایی می‌سازی چیدمانش را انتخاب می‌کنی: بیوم‌های پراکنده، نزدیک به هم، یا قاره‌های غول‌پیکر که اقیانوس‌های واقعی جدایشان می‌کنند.

یک سیارهٔ گرد آسمانی واقعی هم به تو می‌دهد. یک روز ۲۵ دقیقه طول می‌کشد؛ خورشید، ماه و ستاره‌ها از آن می‌گذرند، با فاز و گرفتگی. و چون سیاره گرد است، واقعاً می‌توانی دورش بگردی. نزدیک تو زمین مسطح باز می‌شود، پس ساختن دقیقاً مثل نقشهٔ تخت کار می‌کند؛ زمین دور، تا ۱۰ کیلومتر، با خمیدگی واقعی‌اش روی کره گذاشته می‌شود و از به‌اندازهٔ کافی بالا افق را خمیده می‌بینی. این‌که مکعب‌ها چطور روی یک کره جا می‌شوند موضوع کامل راهنمای ما دربارهٔ یک سیارهٔ ووکسلی که می‌شود دورش راه رفت است.

حتی شخصیت‌ها هم ووکسل‌اند

بازیکنان و موجودات در Openworld هم مدل‌های ووکسلی‌اند، روی شبکه‌ای ریزتر: یک ووکسل اسکین حدود ۳ سانتی‌متر است، هشت برابر کوچک‌تر از یک ووکسل دنیا. همین برای بینی‌ای که بیرون زده، یک گیس بافته، گوش‌های روباه یا یک تاج کافی است. بازی با ۲۰۲ اسکین آماده می‌آید و یک ویرایشگر که در آن اسکین خودت را ووکسل‌به‌ووکسل رنگ و مجسمه می‌کنی — راهنمای اسکین‌های ووکسلی را ببین.

اولین بازی ووکسلی چه بود؟

ووکسل‌ها خیلی پیش از ساندباکس‌های بلوکی به بازی‌ها آمدند. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ یک بازی پروازی از موتوری به نام «Voxel Space» استفاده می‌کرد که تپه‌های موج‌دار را از ستون‌های ارتفاع و رنگ می‌کشید، در زمانی که چندضلعی‌ها تخت و زاویه‌دار به نظر می‌آمدند. چند سال بعد یک بازی ماجراجویی هم برای منظره‌هایش ووکسل به کار برد.

ایدهٔ دنیایی که بتوانی همه‌جایش را عوض کنی دیرتر آمد. در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ یک بازی معدن‌کاری کوچک نشان داد شبکه‌ای از مکعب‌ها که می‌کنی و می‌گذاری به‌خودی‌خود سرگرم‌کننده است و ژانر با بلوک‌های یک‌متری به یک پدیده تبدیل شد. از آن زمان بازی‌های ووکسلی به هر سو رفته‌اند: ووکسل‌های ریز ۱۰ سانتی‌متری که در بازی‌های تخریب می‌توانی منفجرشان کنی، سیاره‌ها و سیارک‌های ووکسلی در بازی‌های مهندسی، موتورهای بلوکی متن‌باز.

چه جور بازی‌های ووکسلی هست

نقشه‌ای کوتاه و صادقانه از ژانر — هر خانواده کاری متفاوت می‌کند:

• ساندباکس‌های بلوکی — بلوک‌های یک‌متری، معمولاً دنیایی تخت که ادامه و ادامه دارد، جامعه‌ای عظیم از سازنده‌ها.
• موتورهای بلوکی متن‌باز — بازی‌های کوچک فراوان ساخته‌شده روی یک موتور، که تقریباً همه‌جا اجرا می‌شوند.
• نقش‌آفرینی‌های ووکسلی — دنیایی بزرگ برای کاوش دسته‌جمعی، با کلاس و مأموریت.
• بازی‌های تخریب — ووکسل‌های ریز و فیزیک: همه‌چیز می‌شکند. سرقت و تخریب، نه بقا.
• بازی‌های بقای کند — سخت‌گیر، با قلم‌کاری درون بلوک‌ها.
• Openworld — یک ساندباکس ووکسلی ۲۵ سانتی‌متری روی یک سیارهٔ گرد کامل، با غار، موجودات، آسمان واقعی و موشک تا ماه. در آلفا.

دنبال ژانر وسیع‌تر هستی؟ نقشه‌اش را در بازی‌های ساندباکس ووکسلی: بساز، خودکار کن، تا ماه پرواز کن کشیده‌ایم.

Openworld چه چیزی به ژانر اضافه می‌کند

آنچه Openworld اضافه می‌کند سیاره است: دنیایی گرد با چرخهٔ روز و شب، فازهای ماه و گرفتگی، اقیانوس، ذخیره‌های غول‌پیکر سنگ معدن، غار، موجودات و آسمانی که می‌توانی با موشکی که خودت می‌سازی ترکش کنی. تنها بازی کن، دنیایت را روی LAN باز کن یا روی یک سرور با دوستان بازی کن.

Openworld را یک توسعه‌دهندهٔ مستقل می‌سازد. روی مک (Apple Silicon و اینتل)، ویندوز و لینوکس اجرا می‌شود — ببین چطور نصبش کنی روی مک، روی رایانهٔ ویندوزی یا روی لینوکس. یک حساب Openworld لازم داری؛ شب‌های اولت در راهنمای تازه‌کار پوشش داده شده‌اند.