بازی لباس بالدار: بپر، پرواز کن، باز کن، فرود بیا

آیا روی رایانه بازی لباس بالدار هست؟

بیشتر بازی‌های لباس بالدار مسابقه‌های آرکید کوتاه در یک دره با مسیر ثابت‌اند یا تکهٔ کوچکی از یک بازی بزرگ پولی. Openworld چیز دیگری است: یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — و لباس بالدار فقط یکی از راه‌های گذشتن از آن است. از کوهی که خودت پیدا کرده‌ای بالا می‌روی، از لبه می‌دوی و دره‌ای که زیرت است جایی واقعی است که می‌توانی در آن فرود بیایی، بسازی و به آن برگردی.

دو تکه تجهیزات هست: لباس بالدار برای سقوط سریع به جلو و پاراگلایدر که مثل چتر چترباز از پشتت بیرون می‌کشی و بعد مثل یک پاراگلایدر واقعی با آن پرواز می‌کنی. با هم بیس‌جامپ را می‌سازند: پرتاب، پرواز، باز کردن، چرخیدن، فرود. اسکرول کن و کل پرش را تماشا کن.

لباس بالدار چطور پرواز می‌کند

لباس بالدار را در جایگاه لباس می‌پوشی، در ستون تجهیزات، درست کنار زره‌ات. روی زمین از دست‌ها تا پاهایت کشیده می‌ماند و وقتی راه می‌روی کمی تاب می‌خورد. در خلأ، همین‌که ۴ متر سقوط کرده باشی و زیرت فضای خالی باشد، خودش باز می‌شود: دست‌ها و پاها گشوده، پارچه کشیده، لبهٔ عقبی در باد در حال لرزش.

بعد چشم‌هایت هدایت می‌کنند. به هر جا که می‌خواهی بروی نگاه کن و سرعتت به آن سو می‌چرخد. به پایین نگاه کنی شیرجه می‌زنی: ارتفاع از دست می‌دهی و سرعت می‌گیری. به بالا نگاه کنی آن سرعت تو را دوباره بالا می‌برد، تا وقتی که تمام شود. بدنت مثل هواپیما در پیچ‌ها کج می‌شود و وقتی به چپ می‌پیچی بال چپ پایین می‌رود. Shift را نگه دار تا بال‌ها را جمع کنی و سر پایین سرعت بگیری؛ رها کن تا دوباره باز شوند.

• ۴ مترسقوط و بال‌ها خودشان باز می‌شوند
• ~۱۲۰km/h در پرواز افقی، چشم روی افق
• ۲۵۰+km/h در شیرجهٔ تند
• ~۱۰:۱نسبت سُرش: ده متر به جلو در ازای یک متر پایین

این عددها مستقیم از قواعد پرواز بازی می‌آیند: لباس بالدار از همان قواعد پرواز پیروی می‌کند، در دنیایی که جسمِ در حال سقوط بدون بال حداکثر به حدود ۲۸۰ km/h می‌رسد. در حین پرواز نمای سوم‌شخص (V) را روشن کن: دوربین به موقعیت تعقیب پشت سرت بالا می‌رود، باد رد می‌کشد و بالای حدود ۱۲۰ km/h ردهای کوچک بخار از نوک بال‌هایت جدا می‌شوند. اگر روی زمین بلغزی غبار و برگ بلند می‌کنی.

پاراگلایدر: بازش کن، بعد واقعاً با آن پرواز کن

پاراگلایدر را در جایگاه تجهیزات می‌پوشی، مثل یک کوله‌پشتی: کیسه روی پشت، هارنس روی سینه و ران‌ها، یک دستگیرهٔ قرمز رهاسازی. می‌توانی تا ۸ تا از آن‌ها را در همان جایگاه روی هم بگذاری. در هوا، بعد از کمی سقوط، Space را بزن: دست راستت چتر کمکی را پرتاب می‌کند، باد آن را می‌گیرد، کیسه را بیرون می‌کشد، طناب‌ها کشیده می‌شوند و بال مچاله بیرون می‌آید و بعد حفره‌هایش از وسط تا نوک‌ها پر می‌شوند. این ضربهٔ بازشدن است: یک تندباد، یک تکان دوربین و ناگهان دنیا کند می‌شود. با لباس بالدار هم بدون آن کار می‌کند.

بعد واقعاً پرواز می‌کند. بازی دو جسم را شبیه‌سازی می‌کند، تو در هارنس و بال ۷ متر بالای سرت روی طناب‌هایش، و هوا را روی بال بر اساس زاویه‌اش: برآ، پسا، واماندگی و حتی فروریزش از جلو اگر زیادی فشارش بدهی. طناب‌ها می‌کشند، هرگز هل نمی‌دهند. در حالت استراحت، با دست‌های بالا، روی حدود ۱۰ m/s (۳۶ km/h) با ۱٫۵ m/s افت ارتفاع می‌نشیند، یعنی سُرشی حدود ۷ به ۱.

• A / D، ترمز چپ / راست: چرخش. بیرون می‌چرخی و بال کج می‌شود. نگهش دار تا چرخش به شیرجهٔ مارپیچ تنگ شود، تا حدود ۱۳ m/s افت و ۵ G.
• S، هر دو ترمز: کند شو و پیش از فرود فلر بزن. نگهش دار تا بال وامانده: حدود ۷ m/s افت و بال عقب می‌افتد. رها کن تا دوباره به جلو بجهد.
• W، پدال سرعت: سریع‌تر، حدود ۱۳ m/s.
• Shift، گوش‌های بزرگ: نوک بال‌ها زیر جمع می‌شوند، حدود ۳ m/s افت بی‌هیچ سرعت اضافه. راه پایین آمدن سریع و آرام.
• Ctrl نگه‌داشته، حلقه‌ها: بال را از بالای سرت می‌اندازی، حلقه پشت حلقه، حدود یکی در هر ۲ ثانیه. رها کن تا لحظه‌ای ببندد و دوباره باز شود.
• فری‌استایل: A و D با ریتم، حدود ۲٫۵ ثانیه برای هر طرف، وینگ‌اورهایی می‌سازد که بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شوند تا از بالا رد شوند.

موشت در تمام این مدت آزاد می‌ماند: دور و برت را نگاه می‌کنی و دست‌هایت با طناب‌ها کار می‌کنند. کلیدها همان‌هایی‌اند که بازی با خود می‌آورد و می‌توانی در تنظیمات → کنترل‌ها عوضشان کنی، در دستهٔ پاراگلایدر خودش.

کلیک کن، بعد A / D برای هدایت · S برای فلر

لباس بالدار، چتر نجات یا پاراگلایدر: کِی کدام

در Openworld «چتر نجات» و پاراگلایدر یک تکه تجهیزات‌اند: مثل چتر چترباز بازش می‌کنی و وقتی باز شد، مثل پاراگلایدر با آن پرواز می‌کنی. پس پرسش اصلی این است: اول لباس بالدار یا یک‌راست بال؟ این هم سه پرش از یک صخرهٔ ۱۴۰ متری، محاسبه‌شده با قواعد بازی.

• لباس بالدار برای مسافت و سرعت است: حدود ده متر به جلو به ازای هر متر پایین، با ۱۲۰ km/h. عالی برای گذشتن از یک دره یا رسیدن به یال دوردست. اما همیشه با پاراگلایدر تمام می‌شود.
• پاراگلایدر برای وقت گذاشتن است: ۳۶ km/h، افت آرام و می‌توانی بچرخی، مارپیچ بزنی، حلقه بزنی و جای فرودت را تا متر انتخاب کنی. یک‌راست از لبه بازش کن تا پروازی آرام داشته باشی.
• هر دو بیس‌جامپ کامل است: لباس بالدار برای مسیر، پاراگلایدر برای پایان. ارتفاع‌سنج را ببین: زیر ۱۵۰ متر باز کن! چشمک می‌زند.

چطور بدون شکستن پاهایت فرود بیایی

زیر پاراگلایدر، زمین فرودی را که تمام می‌شود می‌بخشد: تا ۱۲ m/s سرعت رو به جلو، فقط راه‌رفته می‌نشینی. آنچه درد دارد باقی‌مانده است: سرعت عمودی‌ات به‌اضافهٔ هر سرعت رو به جلویی که از آن ۱۲ بگذرد. فرود در حالت پایه، با ۱٫۵ m/s افت، هیچ هزینه‌ای ندارد. شیرجهٔ مارپیچ تا خود چمن هزینه دارد.

1. 1

   بالا باز کن

   در لباس بالدار، پیش از آن‌که ارتفاع‌سنج قرمز شود Space را بزن. بال یک ثانیه برای پر شدن لازم دارد و چند ثانیه بیشتر برای آرام گرفتن پس از ضربه.

2. 2

   زود از مارپیچ بیرون بیا

   A یا D را خیلی بالاتر از زمین رها کن: شیرجهٔ مارپیچ با حدود ۱۳ m/s فرو می‌رود و بال کمی وقت می‌خواهد تا صاف شود.

3. 3

   به سمت جای فرودت تنظیم شو

   اگر زیادی بالایی، به‌جای دور زدن نزدیک زمین از گوش‌های بزرگ (Shift) استفاده کن.

4. 4

   در آخرین لحظه فلر بزن

   چند متر بالاتر، S را نگه دار: بال سرعتش را با برآ عوض می‌کند و آرام می‌نشینی. اگر زود بزنی، وامانده می‌شوی.

چطور لباس بالدار و پاراگلایدر بگیری

در حالت بقا، هر دو با چرخ خیاطی دوخته می‌شوند، از پارچه‌ای که خودت می‌سازی. عنکبوت‌ها تار می‌اندازند؛ الیاف خام از گوسفندها، مزرعه‌ها یا عنکبوت‌ها می‌آید؛ دستگاه بافندگی دو الیاف را به یک پارچه می‌بافد. بعد چرخ خیاطی بقیه را انجام می‌دهد.

• 3لباس بالدار: جمر، یخچال، شب
• 3پاراگلایدر: کلاسیک، رنگین‌کمان، نیمه‌شب
• 8پاراگلایدر در یک جایگاه تجهیزات
• ۱۵ ثانیهبرای دوختن یک لباس بالدار (۲۰ ثانیه برای پاراگلایدر)

• لباس بالدار: ۴ پارچهٔ ابریشمی یا پنبه‌ای، ۲ الیاف خام، ۲ تار (۱۵ ثانیه).
• پاراگلایدر: ۶ پارچهٔ ابریشمی، ۲ الیاف خام، ۴ تار، ۱ پوست (۲۰ ثانیه).
• استتار (جنگل، صحرا، برف) در همان جایگاه لباس می‌رود: عالی به نظر می‌رسد اما بال ندارد.

لباس روی کل بدنت نقاشی می‌شود، حتی زره: صفحه‌ها برجستگی‌شان را زیر پارچه نگه می‌دارند و فقط کلاه‌خود لخت می‌ماند. زرهات هنوز از تو محافظت می‌کند؛ اسکینت هنوز از شکلش پیداست. و در حالت خلاقانه، همه‌چیز از قبل در دستهٔ تجهیزات فهرست هست.

بهترین جاها برای پریدن

سیاره تولید می‌شود، پس بهترین جایت همان است که خودت پیدا می‌کنی. این‌ها را دنبال کن.

• قله‌های برفی: بلندترین زمین. بیشتر خشکی در ۱۴۰ متری دریا می‌ماند و رشته‌کوه‌های بلند نادر تا ۳۰۰ متر بالای آن می‌روند. این یک مسیر بلند برای لباس بالدار است، با درهٔ فرود.
• صخره‌های رو به دریا یا دریاچه: افت همان‌جاست، بدون دویدن طولانی و ساحل نوار فرود روشنی می‌شود.
• کانیون‌ها و دره‌های رودخانه: با لباس بالدار از تنگه پایین برو، جایی که پهن می‌شود باز کن.
• فلات‌ها و آتشفشان‌ها: دامنه‌های شیب‌دار و قله‌های تخت برای دویدن.
• برج خودت: در حالت بقا ساختن یک برج پرش نزدیک خانه کاملاً مجاز است. در حالت خلاقانه هر قدر بالا خواستی پرواز کن، Space را دو بار بزن تا پرواز قطع شود و در سقوط آزادی.

و چون دنیا یک سیارهٔ گرد است، آن سوی افق همیشه یال دیگری هست: دره‌به‌دره بر فراز کل سیاره پرواز کن یا سراغ راهنماهای اکتشاف دیگر برو.

پرواز با لباس بالدار چه حسی دارد؟

در چند ثانیه راحت می‌شوی: نگاه هدایت می‌کند، شیرجه سرعت می‌خرد، اوج گرفتن آن را خرج می‌کند، دیوار درد دارد. سه چیز آن را متمایز می‌کند. پیدایش نمی‌کنی، می‌دوزیش. وقتی می‌افتی خودش باز می‌شود. و نمی‌تواند فرود بیاید: زمین حتی وقتی رویش می‌لغزی درد دارد، پس هر پرواز زیر ماشین پرنده‌ای دوم تمام می‌شود، کاملاً متفاوت: پاراگلایدری که با دست‌هایت روی طناب‌ها هدایتش می‌کنی.

و می‌توانید با هم پرواز کنید. آنلاین همه تجهیزات همه را می‌بینند و زیر پاراگلایدر بازیکنان دیگر حالت دقیق بالت را می‌بینند: چرخش‌ها، مارپیچ‌ها و حلقه‌هایت را. یک پرش گروهی از همان قله با دوستانت ردیف کن.

تازه‌کاری؟ از شب‌های اولت شروع کن: لباس بالدار می‌تواند صبر کند تا سقفی داشته باشی. و وقتی از آسمان این سیاره سیر شدی، موشک بساز: همیشه ماه هست.