Wat is een voxelspel? Een hele planeet, per 25 cm

Wat is een voxelspel?

Neem een pixel — één gekleurd vierkantje van je scherm — en geef het diepte. Dan heb je een voxel, kort voor volumepixel: een klein kubusje met één kleur, op een driedimensionaal raster. Een afbeelding is een raster van pixels; een voxelwereld is een raster van voxels, in alle richtingen op elkaar gestapeld, in de heuvels net zo goed als op hun oppervlak.

Een voxelspel is een spel waarvan de wereld op die manier is opgeslagen. De grond is geen beschilderde schil met niets erachter: onder het gras zit aarde, onder de aarde steen, en elke kubus ervan kan worden weggehaald of teruggezet. Dat is de kern van het genre. Je loopt niet alleen door het landschap — je graaft, beitelt en bouwt het.

Openworld is een voxel-sandbox op een hele, ronde planeet — loop rechtdoor en je komt terug waar je begon — onder een echte hemel met maanfasen en eclipsen, helemaal tot aan de Zon, via de Maan en de planeten. Op Mac (native Apple Silicon), Windows en Linux. En de voxels zijn klein: hier zie je hoe klein.

Van een hele planeet tot één voxel

Scrol langzaam: de camera verlaat de ruimte, landt op één kolom van de wereld en stopt naast een speler en één blok. Alles wat je ziet is gemaakt in de echte resolutie van het spel.

De planeet
Een hele ronde wereld, 1.000 km straalLoop lang genoeg rechtdoor en je komt terug waar je begon.

Eén kolom
16 × 16 m grond, 512 m hoogEenmaal gegenereerd uit de seed van de wereld, daarna opgeslagen: wat je graaft, blijft gegraven.

Een speler
Ongeveer 1,8 m: zeven voxels hoogElk personage is ook een voxelmodel, met een eigen, fijner raster.

Een blok
1 m = 64 voxels (4 × 4 × 4)Het bouwraster: één blok, één meter.

Een voxel
25 cm, zo groot als een baksteenHet kleinste stukje materie in de wereld. Dit graaf, beitel en leg je.

• 25 cméén voxel, de resolutie van materie
• 64voxels in één blok van 1 m
• 8,4 mlnvoxels in één kolom van 16 × 16 × 512 m
• 1.000 kmde straal van de planeet

Voxels, blokken en polygonen: wat is het verschil?

De drie woorden worden voortdurend door elkaar gehaald. Hier de korte versie:

• Polygonen zijn hoe bijna elk 3D-spel dingen tekent: dunne driehoekjes om een vorm gewikkeld. Een berg van polygonen is hol; je kunt er niet in graven, tenzij het spel een gat nabootst.
• Voxels zijn hoe een wereld kan worden opgeslagen: een massief 3D-raster, van binnen gevuld. Graaf, en het spel weet wat er onder je voeten zit.
• Blokken zijn een spelraster. In veel blokkenspellen is een blok 1 m breed en ook het kleinste wat je kunt veranderen. In Openworld is het bouwraster ook 1 m, maar elk blok bestaat uit 64 voxels, dus je kunt een kwart meter tegelijk wegnemen of leggen.

De meeste voxelgames tekenen hun kubussen nog steeds met polygonen op je videokaart: opslag en tekenen zijn twee verschillende klussen. Wat een spel „voxel” maakt, is dat zijn wereld een raster van materie is dat je overal kunt veranderen.

Graven, beitelen, bouwen: wat voxels veranderen als je speelt

Kleine voxels doen ertoe zodra je een stuk gereedschap vasthoudt. In Openworld heeft elk gereedschap zijn eigen greep op de wereld:

• Het houweel breekt de uitgelijnde kubus van 1 m voor je (4 × 4 × 4 voxels): rots, erts en ijs. De schep doet hetzelfde met aarde, zand en sneeuw, de bijl met hout, de schaar met bladeren.
• De beitel — of je blote hand — neemt één voxel tegelijk. Zo beitel je een raam, een trede, een gezicht in een klif.
• Grondstof in je hand wordt één voxel tegelijk gelegd, tegen het vlak waarop je mikt.
• Bouwstukken klikken vast op het raster van 1 m: kubussen, pilaren van 50 cm, platen, halve platen van maar 25 cm dik, verticale platen, trappen die om de hoek gaan, muren, hekken, deuren. Hurk, en een stuk komt alleen op een plek waar zijn voxels vrij zijn; hurk om er een te breken, en het valt voxel voor voxel uit elkaar.

Het resultaat: je kunt een huis bouwen op de schaal van een huis, met echte vensterbanken en dunne daken, geen doos van bakstenen van een meter. De hele rondleiding staat in voxel voor voxel bouwen.

Waarom een voxelwereld een hele planeet kan zijn

De meeste voxel-sandboxes zijn een platte kaart die eindeloos doorgaat. Openworld koos het tegenovergestelde: een hele ronde planeet met een straal van 1.000 km — ongeveer 6.280 km in omtrek. Om dat mogelijk te maken met voxels van 25 cm is de wereld opgedeeld in kolommen van 16 × 16 m en elk 512 m hoog, en alleen die in de buurt van spelers worden ooit gegenereerd. Eén kolom is al 8,4 miljoen voxels; op de planeet is plaats voor zo'n 49 miljard kolommen.

Elke kolom wordt gegenereerd uit de seed van de wereld — dezelfde seed geeft altijd precies dezelfde voxels — en daarna opgeslagen zodra hij bestaat. Graaf een tunnel, ga een week weg, kom terug: hij is er nog. Als je een wereld maakt, kies je de indeling: verspreide biomen, dicht bij elkaar, of gigantische continenten gescheiden door echte oceanen.

Een ronde planeet geeft je ook een echte hemel. Een dag duurt 25 minuten; de Zon, de Maan en de sterren trekken erdoor, met fasen en eclipsen. En omdat de planeet rond is, kun je er echt omheen gaan. In je buurt ligt de grond plat uitgerold, zodat bouwen precies werkt als op een platte kaart; het verre terrein, tot 10 km, ligt met zijn ware kromming op de bol, en vanaf voldoende hoogte zie je de horizon buigen. Hoe kubussen op een bol passen is het hele onderwerp van onze gids over een voxelplaneet waar je omheen kunt lopen.

Zelfs de personages zijn voxels

Spelers en wezens in Openworld zijn ook voxelmodellen, op een fijner raster: een skinvoxel is ongeveer 3 cm, acht keer kleiner dan een wereldvoxel. Dat is genoeg voor een neus die uitsteekt, een vlecht, vossenoren of een kroon. Het spel wordt geleverd met 202 kant-en-klare skins en een editor waarin je je eigen skin verft en beeldhouwt, voxel voor voxel — zie de gids over voxelskins.

Wat was het eerste voxelspel?

Voxels kwamen veel eerder in games dan blokkensandboxes. Begin jaren negentig gebruikte een vliegspel een „Voxel Space”-engine die glooiende heuvels tekende uit kolommen van hoogte en kleur, in een tijd waarin polygonen plat en hoekig leken. Een paar jaar later gebruikte ook een avonturenspel voxels voor zijn landschappen.

Het idee van een wereld die je overal kunt veranderen kwam later. Eind jaren 2000 liet een klein mijnbouwspel zien dat een raster van kubussen die je graaft en plaatst op zich al leuk is, en het genre werd een fenomeen met blokken van een meter. Sindsdien zijn voxelgames alle kanten op gegaan: piepkleine voxels van 10 cm die je kunt opblazen in vernietigingsgames, voxelplaneten en asteroïden in engineeringgames, opensource blokkenengines.

De soorten voxelgames

Een korte, eerlijke kaart van het genre — elke familie doet iets anders:

• Blokkensandboxes — blokken van een meter, meestal een platte wereld die eindeloos doorgaat, een enorme community van bouwers.
• Opensource blokkenengines — veel kleine spellen op één engine, die bijna overal draait.
• Voxel-rollenspellen — een grote wereld om samen te verkennen, met klassen en quests.
• Vernietigingsgames — piepkleine voxels en natuurkunde: alles breekt. Overvallen en sloop, geen survival.
• Trage survivalgames — veeleisend, met beitelen binnen blokken.
• Openworld — een voxel-sandbox van 25 cm op een hele ronde planeet, met grotten, wezens, een echte hemel en raketten naar de Maan. In alfa.

Zoek je het bredere genre? We brengen het in kaart in voxel-sandboxgames: bouwen, automatiseren, naar de Maan vliegen.

Wat Openworld aan het genre toevoegt

Wat Openworld toevoegt is de planeet: een ronde wereld met een dag-nachtcyclus, maanfasen en eclipsen, oceanen, reusachtige ertsafzettingen, grotten, wezens, en een hemel die je kunt verlaten in een raket die je zelf bouwt. Speel alleen, open je wereld voor je LAN, of speel met vrienden op een server.

Openworld wordt gemaakt door één onafhankelijke ontwikkelaar. Het draait op Mac (Apple Silicon en Intel), Windows en Linux — lees hoe je het installeert op een Mac, op een Windows-pc of op Linux. Je eerste nachten komen aan bod in de beginnersgids.