Gra o automatyzacji fabryki w 3D, w której twoja fabryka nigdy nie śpi

Czy jest gra 3D z fabrykami na Maca?

Jeśli grasz na Macu, znasz ten problem: wiele wielkich gier 3D o fabrykach omija macOS. Openworld idzie inną drogą: sandbox z voxelami na całej, okrągłej planecie — idź prosto, a wrócisz do punktu wyjścia — w którym automatyzacja jest częścią gry survivalowej, z perspektywy pierwszej osoby. Działa natywnie na Apple Silicon i na Makach z Intelem, na Windowsie i Linuksie, z tymi samymi światami i tymi samymi serwerami. Więcej o tym w naszym poradniku o sandboksie na Maca.

Nie włączasz osobnego „trybu fabryki”. Wydobywasz węgiel i żelazo w swoich pierwszych jaskiniach, budujesz piec, by zrobić pierwsze żelazo… i pewnego dnia męczy cię noszenie rudy ręcznie. Wtedy wchodzą do gry taśmociągi.

• 5rodzajów połączeń: przedmioty, płyny, energia, sygnały, obrót
• 20tur symulacji na sekundę, w osobnym wątku
• 0dodatków do zainstalowania: wszystko jest wbudowane
• 3systemy: Mac, Windows, Linux

Jak to działa: węzły i połączenia

Automatyzacja w Openworld mieści się w jednej idei: węzły i połączenia między nimi. Węzeł to wszystko, co przechowuje, wytwarza lub zużywa coś — skrzynia, piec, walcarka, zbiornik, pompa, silnik elektryczny, panel słoneczny, antena. Połączenie to coś, co układasz między dwoma węzłami:

• Przenośniki niosą przedmioty (rudę, węgiel, sztabki…).
• Rury niosą płyny i gazy, od cienkiej rury po ogromny rurociąg.
• Kable przenoszą prąd — lub, w przypadku kabli sygnałowych, prosty sygnał.
• Wały niosą obrót, od silnika do pompy.
• Światłowody niosą sygnały bardzo daleko.

Każdy węzeł ma porty: gniazdo na wejście przedmiotów, gniazdo na wyjście, gniazdo zasilania, gniazdo wału… Trzymaj łącze w ręku i patrz na maszynę: jej gniazda się pokazują, w kolorze zależnym od tego, co robią: wejście, wyjście albo jedno i drugie. Przeciągnij łącze z jednego portu do drugiego, ścieżka podąża za twoim spojrzeniem (wokół narożników, po schodach), a oba końce zatrzaskują się na właściwych gniazdach.

Przenośniki: przedmioty, które jadą same

Przenośnik to szklana rura, w której widzisz, jak twoje przedmioty suną jeden za drugim. Występuje w trzech klasach, od zwykłej taśmy po ekspresową, która przesuwa wielokrotnie więcej przedmiotów na sekundę. Poprowadź go od skrzyni do maszyny, a maszyna się napełni; poprowadź od wyjścia maszyny do innej skrzyni, a produkty odjeżdżają same. Nic nigdy się nie powiela: przedmiot jest w skrzyni, w rurze albo w maszynie, nigdy w dwóch miejscach naraz.

Grawitacja ci pomaga: przenośnik albo rura prowadzące w dół niosą za darmo na krótkim spadku. Żeby wspiąć się w górę albo przejść długą drogę, dodajesz pompę wspomagającą zasilaną prądem, a na bardzo długiej linii wzmacniak, który ją przekazuje dalej. A gdy kilka maszyn potrzebuje tego samego węgla, rozgałęźnik dzieli łącze między kilka wyjść, po kolei.

Pompy i płyny: woda, ropa, lawa

Pompa to pierwsza maszyna, która naprawdę zmienia twój krajobraz. Obracana wałem, zasysa ciecz ze strefy pod nią i wokół niej — wodę, ropę, lawę, mleko lub naftę, z filtrem w jej karcie — i tłoczy ją do swoich rur, do zbiornika lub maszyny. Gdy ją stawiasz, gra liczy, co jest w jej zasięgu; pompuje tę ilość nawet wtedy, gdy jej teren nie jest wczytany, a poziom naprawdę spada w świecie, gdy teren wraca.

Wokół rur znajdziesz cały zestaw hydraulika: zawory otwierane ręcznie lub kablem sygnałowym, rozgałęźniki dzielące przepływ, duży zbiornik o pojemności kilku metrów sześciennych i kran, który napełnia twoje wiaderko z rury za nim. Dwie pompy obok siebie nigdy nie liczą tego samego voxela dwa razy: starsza zachowuje swoją część.

Nie powinno dać się prowadzić wielkiej fabryki samym królikiem w klatce, który kręci wałem rozpędzonym przekładnią.

Tom Pascard, twórca Openworld

Silniki, wały i koła zębate: moc jest zachowana

Ten cytat to zasada całego systemu: przez twoją bazę płynie moc i nigdy nie bierze się znikąd. Silnik elektryczny, zasilany kablem, obraca wał; wały z drewna, żelaza lub stali niosą więcej lub mniej mocy; koła zębate, które się stykają, zazębiają się i zmieniają prędkość (małe napędzające duże kręci się wolniej i odwrotnie), ale nigdy mocy. Wał traci trochę na każdym metrze, a każde zazębienie kosztuje odrobinę: stawiaj koła zębate blisko silnika. Zażądaj od wału za dużo, a się poślizgnie.

Pompa ma prędkość, którą lubi najbardziej, silnik inną: dopasowanie ich odpowiednimi kołami zębatymi to połowa zabawy. Za szybko albo za wolno, a jej sprawność spada.

Od rudy do nafty

Oto wielki łańcuch, do którego dąży większość graczy, a każde jego ogniwo może działać samo:

1. 1

   Znajdź złoża

   Węgiel i żelazo w pierwszych jaskiniach. Ropa pod nizinami, gdzie czarne wysięki bitumu zdradzają gigantyczne pole, albo w małych soczewkach 20 do 60 m w dół. Nasz poradnik o zasobach mówi, gdzie szukać, a nasz poradnik o jaskiniach — jak zejść w dół.

2. 2

   Wytop

   Ruda i węgiel taśmociągiem do pieca, jego sztabki żelaza wychodzą drugim; z powrotem w piecu żelazo i węgiel stają się stalą, a walcarka walcuje blachy, drut, rury i kable do lepszych maszyn.

3. 3

   Wypompuj ropę

   Silnik, wał, pompa nad soczewką, rura do zbiornika. Gigantyczne pole mieści znacznie więcej niż mała soczewka. Pompa dalej ciągnie, gdy jesteś gdzie indziej.

4. 4

   Rafinuj

   Rafineria rozdziela każdy metr sześcienny ropy na naftę, benzynę, olej napędowy, gaz ziemny i smołę, a każda frakcja wychodzi własną rurą — albo robi plastik.

5. 5

   Wyrzutnia

   Nafta to jedno z paliw, które spalają prawdziwe rakiety — i fabryka sięga rakiety. Rafineria napełnia puste dewary RP-1, wytwórnia gazu napełnia je ciekłym tlenem, metanem lub wodorem, a wieża tankowania na wyrzutni wlewa dewary do środka. Każdą część też się wytwarza: zobacz nasz poradnik o rakietach.

Ta sama ropa i nafta pali się też w generatorze, by robić prąd, a panele słoneczne dodają darmową moc za dnia, mniej podczas zaćmienia Słońca, bo niebo jest prawdziwe. Zasilanie całej bazy (panele, akumulatory, kable, włączniki) jest w naszym poradniku o elektryczności i radiu; zrobienie z niej miejsca, w którym chce się mieszkać, z lampami i meblami, jest w naszym poradniku o dekoracjach.

Fabryka, która działa dalej, gdy cię nie ma

To znak firmowy Openworld: maszyna nie staje, gdy odchodzisz. Każdy węzeł i każde łącze jest też utrzymywane we własnej symulacji gry — OVM, czyli Openworld Virtual Machine — która działa we własnym wątku, tura po turze, w całym świecie, nawet tam, gdzie żaden chunk nie jest załadowany. Napełnij kuźnię, zabierz rakietę na Księżyc, wróć godzinę później: żelazo jest, jakbyś został. Twoje układy i bramki logiczne żyją w tej samej symulacji: zegar, licznik czy alarm zbiornika tyka dalej, gdy cię nie ma.

A jeśli fabryka urośnie ogromna? Symulacja trochę zwalnia (zobaczysz to na ekranie debugowania i na małym znaczku), ale sama gra pozostaje płynna: nie dzielą jednego zegara. Serwer może też wybrać symulowanie tylko wczytanych obszarów; wtedy fabryka daleko od wszystkich graczy śpi, aż ktoś się zjawi.

Gdzie w tym miejsce na automatyzację?

Openworld nie jest przede wszystkim grą o fabrykach — to sandbox o przetrwaniu, w którym automatyzacja jest jednym ze sposobów grania, obok eksplorowania, budowania, latania i wyprawy w kosmos.

Jeśli chcesz zbudować kuźnię w dolinie, rurociąg do morza i wyrzutnię na sąsiednim wzgórzu, ze znajomymi, na planecie, którą można obejść dookoła — to Openworld.

Automatyzacja ze znajomymi

Fabryki błyszczą w multiplayerze: jeden znajomy prowadzi kopalnie, drugi piece, trzeci układa rurociąg. Na serwerze wszystko działa, dopóki działa serwer — nocna zmiana nigdy nie kończy pracy. Zobacz, jak grać ze znajomymi na Macu, PC i Linuksie, albo uruchom własny serwer, by twoja fabryka nigdy nie stawała.