یک بازی خودکارسازی کارخانه به‌صورت سه‌بعدی، که کارخانه‌ات هیچ‌وقت نمی‌خوابد

بازی کارخانهٔ سه‌بعدی برای مک هست؟

اگر روی مک بازی می‌کنی، مشکل را می‌شناسی: بازی‌های بزرگ کارخانهٔ سه‌بعدی بیشترشان macOS را رد می‌کنند. Openworld راه دیگری می‌رود: یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — که خودکارسازی جزئی از بازی بقاست، در اول‌شخص. بومی روی Apple Silicon و مک‌های اینتل، روی ویندوز و لینوکس اجرا می‌شود، با همان دنیاها و همان سرورها. بیشتر در راهنمای ساندباکس ما برای مک.

«حالت کارخانه»ی جداگانه‌ای باز نمی‌کنی. در اولین غارهایت زغال سنگ و آهن استخراج می‌کنی، یک کوره می‌سازی تا اولین آهنت را بسازی… و یک روز از حمل سنگ معدن با دست خسته می‌شوی. آن وقت است که نوار نقاله‌ها بیرون می‌آیند.

• 5نوع پیوند: آیتم، مایع، انرژی، سیگنال، چرخش
• 20دور شبیه‌سازی در ثانیه، روی ریسمان مخصوص خودش
• 0افزونه برای نصب: همه‌چیز داخل بازی است
• 3سیستم: مک، ویندوز، لینوکس

چطور کار می‌کند: گره‌ها و پیوندها

خودکارسازی Openworld در یک ایده جا می‌شود: گره‌هایی که با پیوند به هم وصل شده‌اند. گره هر چیزی است که چیزی را نگه می‌دارد، می‌سازد یا مصرف می‌کند — یک صندوق، یک کوره، یک نوردگاه فلز، یک مخزن، یک پمپ، یک موتور برقی، یک پنل خورشیدی، یک آنتن. پیوند چیزی است که میان دو گره می‌کشی:

• نوار نقاله‌ها آیتم می‌برند (سنگ معدن، زغال‌سنگ، شمش…).
• لوله‌ها مایعات و گازها را می‌برند، از یک لولهٔ باریک تا یک خط لولهٔ عظیم.
• کابل‌ها برق می‌برند — یا، در مورد کابل‌های سیگنال، یک سیگنال ساده.
• محورها چرخش می‌برند، از یک موتور تا یک پمپ.
• الیاف نوری سیگنال‌ها را خیلی دور می‌برند.

هر گره درگاه دارد: یک سوکت برای آیتم ورودی، یکی برای آیتم خروجی، یک سوکت برق، یک سوکت محور… یک پیوند را در دستت بگیر و به یک ماشین نگاه کن: سوکت‌هایش پدیدار می‌شوند، رنگ‌شده بر اساس کارشان — ورودی، خروجی یا هر دو. پیوندت را از یک درگاه به درگاه دیگر بکش، مسیر نگاهت را دنبال می‌کند (دور پیچ‌ها، از پله‌ها بالا) و دو سر روی سوکت درست می‌نشینند.

نوار نقاله‌ها: آیتم‌هایی که خودشان سوار می‌شوند

نوار نقاله یک لولهٔ شیشه‌ای است که آیتم‌هایت را می‌بینی یکی پس از دیگری در آن می‌لغزند. در سه رده می‌آید، از یک تسمهٔ ساده تا یک اکسپرس که در ثانیه چند برابر آیتم بیشتر جابه‌جا می‌کند. از یک صندوق تا یک ماشین بکشش و ماشین پر می‌شود؛ از خروجی ماشین تا یک صندوق دیگر بکشش و محصولات خودشان می‌روند. هیچ‌چیز هرگز تکثیر نمی‌شود: یک آیتم یا در صندوق است، یا در لوله یا در ماشین — هرگز هم‌زمان در دو جا نیست.

جاذبه کمکت می‌کند: یک نوار نقاله یا لوله که سرازیری می‌رود روی یک افت کوتاه مجانی می‌برد. برای بالا رفتن یا مسیر طولانی، یک پمپ تقویت‌کننده با برق اضافه می‌کنی و روی یک خط خیلی بلند یک تکرارکننده که آن را رله می‌کند. و وقتی چند ماشین به همان زغال نیاز دارند، یک انشعاب یک پیوند را بین چند خروجی به نوبت تقسیم می‌کند.

پمپ‌ها و سیالات: آب، نفت، گدازه

پمپ اولین ماشینی است که واقعاً منظرهٔ تو را عوض می‌کند. با چرخش یک میل‌محور، مایع را از ناحیه‌ای زیر و اطراف خودش می‌کشد — آب، نفت، گدازه، شیر یا کروسین، با فیلتری در برگه‌اش — و در لوله‌هایش می‌راند، به سمت یک مخزن یا یک ماشین. وقتی آن را می‌گذاری، بازی آنچه را در بردش هست می‌شمارد؛ همان مقدار را پمپ می‌کند حتی وقتی زمینش بارگذاری نشده باشد، و وقتی چانک‌ها برمی‌گردند سطح واقعاً در دنیا پایین رفته است.

دور لوله‌ها کل جعبه‌ابزار لوله‌کش را پیدا می‌کنی: شیرهایی که با دست یا با کابل سیگنال باز می‌کنی، انشعابگرهایی که جریان را تقسیم می‌کنند، یک مخزن بزرگ با چند متر مکعب گنجایش، و یک شیر آب که سطلت را از لولهٔ پشتش پر می‌کند. دو پمپ کنار هم هرگز یک ووکسل را دو بار نمی‌شمارند: قدیمی‌تر سهم خودش را نگه می‌دارد.

نباید بشود با یک خرگوش در قفس که محوری را می‌چرخاند که با یک جعبه‌دنده تندش کرده‌ای یک کارخانهٔ عظیم راه انداخت.

Tom Pascard، توسعه‌دهندهٔ Openworld

موتورها، محورها و چرخ‌دنده‌ها: توان پایسته است

آن نقل‌قول قاعدهٔ کل سیستم است: آنچه در پایگاهت جریان دارد توان است و هرگز از هیچ نمی‌آید. یک موتور الکتریکی که با کابل تغذیه می‌شود یک محور را می‌چرخاند؛ محورهای چوبی، آهنی یا فولادی توان کم یا بیشتری می‌برند؛ چرخ‌دنده‌هایی که به هم می‌رسند در هم می‌گیرند و سرعت را عوض می‌کنند (یک کوچک که یک بزرگ را می‌راند آهسته‌تر می‌چرخد و برعکس) — اما هرگز توان را. محور در هر متر کمی از دست می‌دهد و هر درگیری کمی خرج دارد: چرخ‌دنده‌هایت را نزدیک موتور بگذار. اگر از یک محور بیش از حد بخواهی، سُر می‌خورد.

پمپ سرعتی دارد که بیشتر دوستش دارد و موتور سرعت دیگری: جور کردنشان با چرخ‌دنده‌های درست نصف لذت است. اگر خیلی تند یا خیلی کند باشد، بازده‌اش می‌افتد.

از سنگ معدن تا نفت سفید

این هم زنجیرهٔ بزرگی که بیشتر بازیکن‌ها هدفش می‌گیرند و هر حلقه‌اش می‌تواند خودش کار کند:

1. 1

   ذخیره‌ها را پیدا کن

   زغال‌سنگ و آهن در اولین غارهایت. نفت زیر نواحی پست، جایی که لکه‌های سیاه قیر طبیعی میدانی غول‌پیکر را لو می‌دهند، یا در عدسی‌های کوچک ۲۰ تا ۶۰ متر پایین. راهنمای منابع ما می‌گوید کجا بگردی، راهنمای غارها چطور پایین بروی.

2. 2

   ذوب کن

   سنگ معدن و زغال سنگ با نوار نقاله وارد کوره می‌شوند، شمش‌های آهنش با نوار دیگری بیرون؛ دوباره در کوره، آهن و زغال سنگ فولاد می‌شوند، و نوردگاه فلز برای ماشین‌های بهتر ورق، سیم، لوله و کابل نورد می‌کند.

3. 3

   نفت را پمپ کن

   یک موتور، یک محور، یک پمپ روی عدسی، یک لوله تا یک مخزن. یک میدان غول‌پیکر بسیار بیشتر از یک عدسی کوچک دارد. پمپ وقتی جای دیگری هستی هم به کشیدن ادامه می‌دهد.

4. 4

   پالایش

   پالایشگاه هر متر مکعب نفت را به کروسین، بنزین، گازوئیل، گاز طبیعی و قیر تقسیم می‌کند، هر برش از لولهٔ خودش بیرون می‌رود — یا پلاستیک می‌سازد.

5. 5

   سکوی پرتاب

   کروسین یکی از پیشران‌هایی است که موشک‌های واقعی می‌سوزانند — و کارخانه به موشک می‌رسد. پالایشگاه دوآرهای خالی را با RP-1 پر می‌کند، کارخانهٔ گاز آن‌ها را با اکسیژن مایع، متان یا هیدروژن پر می‌کند، و یک برج سوخت‌گیری روی سکو دوآرها را در آن می‌ریزد. هر قطعه هم ساخته می‌شود: راهنمای موشک ما را ببین.

همان نفت و نفت سفید در یک ژنراتور هم می‌سوزند تا برق بسازند و پنل‌های خورشیدی روزها برق مجانی اضافه می‌کنند — کمتر در یک خورشیدگرفتگی، چون آسمان واقعی است. برق‌رسانی به یک پایگاه کامل — پنل‌ها، باتری‌ها، کابل‌ها، کلیدها — در راهنمای برق و رادیو است؛ تبدیل کردنش به جایی که دوست داری در آن زندگی کنی، با لامپ و مبلمان، در راهنمای دکوراسیون.

کارخانه‌ای که وقتی نیستی هم کار می‌کند

این امضای Openworld است و کم بازی‌ای این کار را می‌کند. در بیشتر بازی‌های بلوکی، ماشین به‌محض بیرون رفتن از برد می‌ایستد: چانکش تخلیه می‌شود و زمان یخ می‌زند. اینجا هر گره و هر پیوند در شبیه‌سازی خود بازی هم نگه داشته می‌شود — OVM، یعنی Openworld Virtual Machine — که روی رشتهٔ خودش، نوبت به نوبت، در سراسر دنیا اجرا می‌شود، حتی جایی که هیچ چانکی بارگذاری نشده. کوره‌ات را پر کن، موشکت را به ماه ببر، یک ساعت بعد برگرد: آهن آنجاست، انگار نرفته بودی. مدارها و گیت‌های منطقیات در همین شبیه‌سازی زندگی می‌کنند: یک ساعت، یک شمارنده یا یک هشدار مخزن در نبودت هم به تیک‌تیک ادامه می‌دهد.

و اگر کارخانه‌ات عظیم شود؟ شبیه‌سازی کمی کند می‌شود (در صفحهٔ اشکال‌زدایی و روی یک نشان کوچک می‌بینی‌اش)، اما خود بازی روان می‌ماند: ساعت‌شان یکی نیست. یک سرور هم می‌تواند فقط نواحی بارگیری‌شده را شبیه‌سازی کند؛ آن‌وقت کارخانه‌ای که از همهٔ بازیکن‌ها دور است می‌خوابد تا کسی سر بزند.

خودکارسازی کجای کار است؟

Openworld اول از همه بازی کارخانه نیست — یک ساندباکس بقاست که خودکارسازی یکی از راه‌های بازی در آن است، کنار کاوش، ساختن، پرواز و رفتن به فضا.

اگر می‌خواهی با دوستانت، روی سیاره‌ای که می‌شود دورش راه رفت، در یک دره کوره‌ای بسازی، تا دریا خط لوله بکشی و روی تپهٔ بعدی سکوی پرتاب بگذاری — این Openworld است.

خودکارسازی با دوستان

کارخانه‌ها در چندنفره می‌درخشند: یک دوست معدن‌ها را می‌گرداند، دیگری کوره‌ها را، سومی خط لوله را می‌کشد. روی یک سرور، تا وقتی سرور روشن است همه‌چیز کار می‌کند — شیفت شب هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. ببین چطور با دوستان روی مک، رایانهٔ شخصی و لینوکس بازی کنی یا سرور خودت را میزبانی کنی تا کارخانه‌ات هیچ‌وقت نایستد.