Jak znaleźć każdy zasób w Openworld: ropę, rudy i klejnoty, głębokość po głębokości

Gdzie szukać zasobów w Openworld: czytaj ziemię

Openworld to sandbox z voxelami na całej, okrągłej planecie, w wersjach na Maca (natywnie na Apple Silicon), Windows i Linuksa. Jego podziemia nie są przypadkowym tłem: każdy zasób ma pas głębokości, preferowany krajobraz, a duże złoża — znak na powierzchni. Naucz się tych znaków, a przestaniesz kopać na ślepo:

• Gigantyczne pole naftowe: postrzępiona plama czarnego bitumu, szeroka na 1 do 3 m, równo z gruntem nizin.
• Mała soczewka ropy: nic na powierzchni. Kop, aż trafisz na bitum albo ciemny łupek, albo idź za czarnym filarem w jaskini.
• Węgiel i żelazo: ciemne kropki i jasne ziarna na każdej ścianie jaskini.
• Olbrzymie złoże rudy: głazy rudy o wysokości 2 do 4 m, stojące na ziemi nad jego rdzeniem.
• Geoda: pusta kula ze świecących kryształów.
• Na Księżycu: hel-3 i tytan w ciemnych morzach, lód na biegunach.

Jak znaleźć ropę

Ropa to zasób z największą liczbą reguł i ten, który liczy się najbardziej później: z niej biorą się nafta, gaz ziemny, plastik i smoła. Zdradza się na dwa sposoby.

Gigantyczne pola naftowe: idź za czarnymi wysiękami

Olbrzymie pole to soczewka ropy o szerokości około 120 m i grubości 12 m, której wierzch leży jakieś 30 m w dół, pod nizinami: równinami i łagodnym terenem z dala od gór. Ziemia ma dziewięć takich pól: jedno w odległości od 250 m do 1,5 km od twojego punktu startu, osiem wokół planety.

Nie trzeba kopać na ślepo. Od trzech do pięciu cienkich kanałów ropy wspina się z soczewki aż na powierzchnię. Każdy wychodzi pod czapą bitumu, ciemnej smolistej skały, równo z gruntem, w postrzępionej czarnej plamie szerokiej na 1 do 3 m: to wysięk bitumu. Przekop czapę i idź za rurą ropy, szeroką na około 0,75 m, prosto w dół. Spodziewaj się kilku plam w promieniu kilkudziesięciu metrów. To miejsce na prawdziwą rafinerię.

Małe soczewki: znajdziesz je, kopiąc

Większość ropy śpi w małych soczewkach: szerokich na 20 do 60 m, grubych na 6 do 16 m, ze środkiem 20 do 60 m pod ziemią, uwięzionych pod czapą ciemnego łupku ilastego. Około 18 % kwadratów lądu o boku 160 m kryje jedną, więcej na suchym lądzie i mesach. Szukaj pod pustyniami, równinami i płaskowyżami; nigdy pod prowincjami wulkanicznymi ani wysokimi górami.

Na powierzchni nic nie widać, ale z każdej soczewki wspinają się dwa lub trzy cienkie kanały i kończą 2 do 8 m pod ziemią, w plamie bitumu. Wykop pionowy dół: gdy kilof trafi na bitum albo ciemny łupek, ropa jest poniżej. Mała soczewka da ci pierwszy plastik i pierwszą naftę, nie wielką fabrykę.

W jaskiniach: czarne filary z bitumu

Tam, gdzie kanał przecina jaskinię, jego wyściółką jest bitum zamiast łupku: czarny filar stoi między podłogą a sufitem. Idź za nim w dół do soczewki, z pochodniami w ręku — poradnik o jaskiniach mówi, co jeszcze tam mieszka.

Poduszka powietrza na szczycie każdej soczewki

Ropa nigdy nie wypełnia soczewki aż do stropu: odrobina powietrza leży na górze, nad płaską powierzchnią ropy — łatwo ją zobaczyć w trybie obserwatora.

Jak znaleźć ropę, krok po kroku

1. 1

   Wybierz ląd

   Gigantyczne pola: łagodne niziny. Małe soczewki: pustynie, równiny, płaskowyże. Pomiń wulkany i wysokie góry.

2. 2

   Szukaj czarnych plam

   Chodź po nizinach, patrząc pod nogi: postrzępiona czarna plama zdradza olbrzymie pole. Najbliższe leży w promieniu 1,5 km od startu.

3. 3

   Albo zejdź pod ziemię

   W jaskini czarny filar oznacza kanał. Nie ma jaskini? Wykop dół: bitum albo ciemny łupek oznacza ropę poniżej.

4. 4

   Idź za rurą w dół

   Przekop czapę i idź za kanałem: z 30 m w dół do gigantycznego pola, 20 do 60 m do małej soczewki.

5. 5

   Zabierz wiadro

   Wiaderko (trzy sztabki żelaza) podnosi jeden metr sześcienny naraz. Na więcej potrzeba pompy obracanej wałem i rury do zbiornika.

6. 6

   Zaznacz miejsce

   Postaw pochodnię albo podpal bitum: będziesz chciał tu wrócić.

Wieczny płomień: znacznik nad twoją ropą

Bitum płonie. Kliknij prawym blok bitumu z pochodnią w ręku, a zajmie się ogniem, razem z bitumem wokół niego na tym samym metrze gruntu — i nigdy nie zgaśnie. Pomarańczowy płomień, wysoki na metr, oświetla 10 m wokół: w nocy widać go z daleka, jak znacznik nad twoją ropą.

Lawa też podpala bitum. Woda go gasi, a płonący blok, który wykopiesz, daje zwykły bitum. Uwaga: stań w płomieniu, a zajmiesz się ogniem, tracąc 5 punktów zdrowia na sekundę, aż płomień przygaśnie — albo wskoczysz do wody.

Do czego służy ropa

Zaczerpnij ropę wiaderkiem lub wypompuj ją, a pali się taka, jaka jest: 20 sekund na metr sześcienny w polu paliwa. Jej prawdziwa wartość tkwi w rafinerii, miedzianej kolumnie nad stalowym paleniskiem. Każdy metr sześcienny daje naftę (RP-1 rakiet, po wlaniu do dewara), benzynę i olej napędowy, gaz ziemny (ciekły metan do rakiet metanowo-tlenowych, w wytwórni gazu) i smołę — a przy innym ustawieniu plastik. Sam bitum jest paliwem, o jedną trzecią dłuższym niż węgiel (80 sekund na metr sześcienny), a 16 voxeli bitumu daje dwie smoły na siatce wytwarzania.

Plastik jest tym, który się liczy. Laminuje się na nim płytki drukowane, buduje się z niego akumulatory litowe i części logiczne, kabel dużej mocy ma w nim osłonę, a każdy komputer, konsola i część rakiety potrzebuje płytek drukowanych. Pompy i rafinerię przy pracy zobaczysz w tekście do czego ropa służy w fabryce.

Poradnik górniczy: gdzie znaleźć żelazo, złoto, klejnoty i resztę, według głębokości

Ruda leży w żyłach, ciągach kieszeni w skale w obrębie 200 m od powierzchni. Każda ruda ma swoje pasmo głębokości, w metrach pod ziemią, a niektóre wolą określone tereny. Węgiel i żelazo są najpospolitsze, klejnoty i uran najrzadsze. Dwanaście rud Ziemi, od powierzchni w dół, i rzadki Raisonite:

Blisko powierzchni (od 3 do 10 m)

• Węgiel: 3–70 m — twoje pochodnie, twoje paliwo i reduktor pieca.
• Boksyt: 3–30 m, trzy razy częstszy pod tropikami.
• Saletra: 3–40 m, trzy razy częstsza pod gorącymi pustyniami.
• Krzemień: 3–60 m, a także w żwirze.
• Siarka: 5–80 m, trzy razy częstsza w prowincjach wulkanicznych.
• Miedź: 8–90 m, częstsza pod wyżynami.
• Żelazo: 10–140 m — narzędzia, zbroje, wiaderka i każda maszyna.

Średnia głębokość (20 do 35 m)

• Lit: 20–120 m, częstszy pod wyżynami.
• Raisonite: rzadkie fioletowe kieszenie po 1 do 3 sześcianów, 35–110 m, do pierwszego stopu. Potrzebny żelazny kilof lub lepszy.

Głęboko (70 do 200 m)

• Złoto: 70–200 m.
• Tytan: 90–200 m, trzy razy częstszy w prowincjach wulkanicznych.
• Klejnoty: 100–200 m, częstsze pod górami. Diament wycina się z rudy klejnotów.
• Uran: 120–200 m.

• 12rodzajów rudy w żyłach Ziemi
• 200metrów gruntu, aż do skały macierzystej
• 89gigantycznych złóż na Ziemi
• 9gigantycznych pól naftowych wśród nich

Węgiel i żelazo w pierwszej godzinie

Nie potrzebujesz tabeli głębokości, żeby zacząć. Pierwsze 48 m pod ziemią kryje gęstszą sieć małych żył węgla i żelaza: niemal co drugi sześcian skały o boku 6 m ma jedną, więc każda ściana jaskini coś pokazuje. Cała żelazna zbroja mieści się w dwóch–trzech żyłach żelaza. Wejdź do dowolnej jaskini z pochodniami i idź za ciemnymi kropkami (węgiel) i jasnymi ziarnami (żelazo): dlatego twoje pierwsze noce mijają lepiej pod ziemią i dlatego rudy na twoją zbroję nigdy nie są daleko.

Gigantyczne złoża: znaki i gdzie szukać

Każdy świat kryje też olbrzymie złoża: elipsoidy rudy o szerokości 40 do 120 m, z czystą rudą w rdzeniu i wierzchem kilka metrów do 30 m pod ziemią. Ziemia ma ich około dziewięćdziesięciu. Pierwsze złoża węgla, żelaza, miedzi i boksytu leżą w odległości od 250 do 700 m od twojego punktu startu, drugie złoża węgla, żelaza i miedzi nieco dalej, a po jednym każdego innego rodzaju w promieniu 1,5 km.

Aby wypatrzyć złoże rudy, szukaj głazów rudy o wysokości 2 do 4 m, stojących na ziemi nad jego rdzeniem: widać je z daleka. Kop pośrodku, gdzie ruda jest czysta. Każda ruda ma też ulubiony krajobraz:

• Węgiel i ropa: niziny, z dala od pasm górskich.
• Żelazo i uran: daleko w głębi lądu, w sercu kontynentów.
• Miedź i klejnoty: pod pasmami górskimi.
• Złoto: u podnóża pasm.
• Tytan: wzdłuż wybrzeży.
• Lit: gorący, suchy, płaski teren. Boksyt: tropiki. Saletra: pustynie.

Geody, wody gruntowe i lawa

Geody leżą 20 do 160 m w dół, w jednym z czterech kwadratów lądu o boku 90 m: puste kule o średnicy 4 do 9 m, ze skorupą z kalcytu wyścieloną świecącym kryształem (ponad połowa), kwarcem (jedna piąta) i klejnotami (6 %). Ich zimne światło sięga 5 m: punkt orientacyjny w ciemności.

Poziomy wodonośne to zalane jaskinie: soczewki wód gruntowych szerokie na 20 do 52 m, 12 do 80 m w dół, częstsze pod wilgotnym klimatem. Wiadro czerpie wodę, pompa ją zasysa; w zalanej jaskini wstrzymujesz oddech na 15 sekund przed utonięciem.

Jeziora lawy wypełniają sklepione komory obramowane obsydianem, skałą magmową i bazaltem. Ich dno leży 6 do 30 m nad skałą macierzystą, co najmniej 40 m pod powierzchnią, w jednym z pięciu kwadratów lądu o boku 220 m — w co drugim w prowincjach wulkanicznych. Lawa świeci na 12 m wokół, a metr sześcienny pali się 100 sekund w miejscu na paliwo, wobec 15 dla węgla. Nigdy w niej nie pływaj: zobacz jak nie zginąć w lawie.

Zasoby na Księżycu

Księżyc ma własną tabelę: tytan tylko 2 do 60 m w głąb i ilmenit pod ciemnymi morzami (dwie sztabki tytanu za pół tyle węgla); żelazo meteorytowe pod ścianami kraterów (stal bez węgla); boksyt na wyżynach; miedź w ścianach labiryntów; kwarc i klejnoty w kryształowych gajach; hel-3, paliwo cztery razy dłuższe niż węgiel; i lód w masie w pobliżu biegunów, który wytwórnia gazu zamienia w paliwo rakietowe. Każdy rodzaj ma też olbrzymie złoża, rozsiane po całym Księżycu. Zaplanuj podróż z poradnikiem o Księżycu i rakietą.