Zbuduj rakietę część po części, zatankuj ją i poleć na Księżyc

Czy jest gra, w której buduje się rakiety?

Tak, i ta ląduje tam, gdzie mieszkasz. Openworld to sandbox z voxelami na całej, okrągłej planecie — idź prosto, a wrócisz do punktu wyjścia — pod prawdziwym niebem z fazami Księżyca i zaćmieniami, aż po Słońce, przez Księżyc i planety. Na Macu (natywnie na Apple Silicon), Windowsie i Linuksie. Rakieta to sposób, by ją opuścić: składasz ją na ziemi obok bazy, napełniasz, wsiadasz, a ten sam świat, w którym budujesz, zamienia się pod tobą w planetę.

Fizyka pod spodem jest prawdziwa — grawitacja słabnąca z odległością, silniki z prawdziwym ciągiem i zużyciem paliwa, powietrze rzednące aż do 80 km, nagrzewanie przy powrocie w atmosferę, Księżyc z własną sferą wpływu. Ale nie potrzebujesz dyplomu inżyniera: ekran liczy za ciebie, symuluje lot, a autopilot prowadzi całą misję. Przewijaj, by zobaczyć, jak jedna startuje.

Krok 1
Najpierw silnikKliknij nim prawym na płaski grunt.

Krok 2
Ułóż stosZbiorniki, moduł ładunkowy, kokpit, owiewka: każdą część klikasz prawym przyciskiem na tej poniżej.

Krok 3
ZatankujPrzeciągnij dewary z LOX i paliwem na ekran rakiety. Zbiorniki pokrywają się szronem.

Krok 4
Wsiądź, naciśnij SpacjęAutopilot włącza się, gdy tylko wsiądziesz.

Start
Następny przystanek: orbitaNogi składają się powyżej 150 m.

Jakich części potrzebuje rakieta?

Rakieta to stos, zawsze w tej samej kolejności, od dołu do góry. Gra nie przyjmie części w złym miejscu („Najpierw ustaw zbiornik na silniku”), więc nie możesz się pomylić.

• Silnik rakietowy — 3,4 m, 1,6 t. Pierwsza część, ustawiana na płaskim gruncie: tytanowa dysza i komora, pompy z kół zębatych i cztery nogi do lądowania. Spala 340 kg paliwa na sekundę.
• Zbiornik rakiety — 6 m, 1 t pusty, 26 m³. Na silniku albo na innym zbiorniku, do czterech. Każdy mieści tlen i paliwo, rozdzielone wspólną grodzią.
• Moduł ładunkowy — 4 m, 1,5 t. Opcjonalny, do dwóch, na zbiornikach: ładownia na 36 miejsc, która lata.
• Kokpit — 3 m, 2,4 t. Kapsuła załogi z przyrządami, cztery miejsca, na ostatnim zbiorniku lub module. Kliknij go prawym przyciskiem, by wsiąść; zwierzęta na smyczy wsiadają także.
• Owiewka — 2,6 m, 0,4 t. Zamyka rakietę i przyjmuje żar wejścia w atmosferę dziobem do przodu.

Aby ją zbudować: kliknij prawym na ziemię silnikiem, a potem kliknij prawym na rakietę każdą częścią trzymaną w ręce — ląduje na górze. Przytrzymaj lewy klik na rakiecie, by zdjąć górną część. Wszystko zrobione jest z voxeli 25 cm, jak reszta świata.

• 5rodzajów części
• 31metrów: rakieta z /rocketkit
• 4zbiorniki najwyżej
• 72miejsc ładunkowych z dwoma modułami

/rocketkit
/rocketkit kerosene
/rocketkit hydrogen

Paliwo: ciekły tlen plus jedno z trzech

Openworld używa paliw prawdziwego przemysłu kosmicznego. Każda rakieta spala ciekły tlen (LOX) z jednym paliwem do wyboru:

• Ciekły metan (metaloks, jak Raptor SpaceX): sprawność (Isp) 327 s na poziomie morza, 350 s w próżni. Wybór wyważony i paliwo rakiet wielokrotnego użytku.
• Nafta RP-1 (naftoloks, jak Merlin albo Sojuz): 282 / 311 s. Najmniej sprawna, ale najgęstsza: zbiornik mieści jej najwięcej masy.
• Ciekły wodór (wodoroloks, jak RS-25 albo Vulcain): 366 / 452 s. Najsprawniejszy, ale tak lekki, że zbiornik mieści go 2,3 raza mniej.

Paliwo przychodzi w dewarach: jeden dewar to 1 m³ kriogenicznej cieczy. Przeciągnij jeden na ekran rakiety, a napełni wszystkie zbiorniki we właściwej proporcji mieszanki. Pierwszy dewar wybiera paliwo; żeby je zmienić, opróżnij zbiorniki (dwa kliknięcia). Zatankowany zbiornik pokrywa się szronem.

Wytwarzanie paliwa: z ropy, wody i powietrza do dewarów

W trybie przetrwania nikt nie wręcza ci paliwa: sam je wytwarzasz, w łańcuchu maszyn. Ręcznie nosisz wiadra i butle od jednej maszyny do następnej; w fabryce robią to pompy, rury, przenośniki i elektrownie. Łańcuch:

• Gaz ziemny i nafta: ropa wypompowana z ziemi trafia do rafinerii, która rozdziela każdy metr sześcienny na naftę, benzynę, olej napędowy, gaz ziemny i smołę.
• Puste dewary: stalowe butle wyścielone i uszczelnione żywicą epoksydową, po cztery naraz — każde paliwo to jeden dewar, 1 m³.
• Wytwórnia gazu (kabel małej mocy, 6 do 9 kW): rozdziela wodę na wodór i tlen, potem napełnia puste dewary ciekłym tlenem (z własnego zasobnika lub prosto z powietrza tam, gdzie jest powietrze), ciekłym metanem (z gazu ziemnego) lub ciekłym wodorem. Na Księżycu lód księżycowy daje od razu LOX i wodór.
• RP-1: rafineria napełnia pusty dewar 64 voxelami nafty.

Zbiornik metanowo-tlenowy przyjmuje około 15 dewarów LOX i 11 metanu: jedna rafineria i jedna wytwórnia gazu potrzebują na to sporo czasu, więc częste loty na stację lub Księżyc oznaczają budowę kolejnych. Dewary krążą w obiegu: wlanie jednego do rakiety zwraca ci pusty dewar (opróżnienie zbiorników traci paliwo). Na wyrzutni wieża tankowania robi nalewanie: 9 pól pełnych dewarów, które napełniają taśmociągi, 9 pól pustych dewarów, które odjeżdżają, i jeden dewar co pół sekundy do najbliższej rakiety w promieniu 12 m.

Ile paliwa potrzeba, by dolecieć na Księżyc?

Liczy się delta-v: ile prędkości rakieta może zyskać, zanim jej zbiorniki wyschną. Więcej zbiorników, więcej delta-v — ale też więcej masy do pchania. Ciąg silnika jest ograniczony do 4 g, dla pilota i konstrukcji. Z metanem, przy pełnych zbiornikach:

• 5,0km/s: orbita i z powrotem (1 zbiornik: około 5,5)
• 7,0km/s: lądowanie na Księżycu (2 zbiorniki: ledwo)
• 8,3km/s: Księżyc i z powrotem (4 zbiorniki)
• 3,4km/s: z Księżyca z powrotem na Ziemię

Rakieta z jednym zbiornikiem waży przy starcie 27 t (5,4 t pusta) i ma około 5,5 km/s: dociera na orbitę i wraca, by wylądować. Dwa zbiorniki dają około 7 km/s, czyli lądowanie na Księżycu z niewielkim zapasem. Trzy lub cztery (7,8 i 8,3 km/s) zaniosą cię tam i z powrotem. Sama niska orbita wymaga około 4,2 km/s na tej Ziemi o promieniu 1000 km. Nigdy nie zgaduj: ekran rysuje pasek twojej delta-v z zaznaczonym zapotrzebowaniem każdej podróży, a przewodnik w grze liczy je dla każdej liczby zbiorników.

Ekran rakiety

Kliknij rakietę prawym z pustymi rękami, a otworzy się jej ekran: rakieta narysowana w blokach (stan każdej części, tlen i paliwo w każdym zbiorniku), dwie karty paliw, na które upuszczasz dewary (klik: jeden, prawy klik: połowa), pasek delta-v, cele podróży i przyciski — Wsiądź, Ładownia, Opróżnij zbiorniki, Zdejmij górną część, Przewodnik.

Przewodnik to mały ilustrowany podręcznik z dziewięcioma animowanymi zakładkami: Budowa, Paliwa, Ładunek, Jak daleko, Plan lotu, Lot, Na orbitę, Księżyc, Lądowanie. Przeczytaj go raz, a będziesz wiedzieć tyle, ile ta strona.

Przewożenie ładunku

Moduł ładunkowy zmienia rakietę w ciężarówkę: zbuduj fabrykę w jednym miejscu, a to, co produkuje, wyślij gdzie indziej. Każdy moduł to ładownia na 36 miejsc, najwyżej dwa (72 miejsca), otwierana przyciskiem Ładownia jak skrzynia. Leci wszędzie — na Księżyc też — i zostaje tam, gdzie rakieta wylądowała.

• Pełny stos waży 50 kg, niezależnie od zawartości; niepełny stos, proporcjonalnie mniej. Pełna ładownia to 1,8 t, plus 1,5 t za moduł.
• Ekran mówi, ile kosztuje ładunek („Ładunek 1,2 t: –0,4 km/s”) oraz ile najwięcej ta podróż może unieść.
• Za ciężka, a rakieta drży na wyrzutni i nie odrywa się od ziemi. Zniszczona w locie, traci swój ładunek.

Planowanie lotu i wybór miejsca lądowania

Karta Punkt lądowania otwiera mapę (M) w trybie wyboru: kliknij grunt, w widoku płaskim lub kosmicznym (tak, możesz kliknąć Księżyc z Ziemi), punkt kontrolny albo własną wyrzutnię rakiety, a potem Ląduj tutaj. Planer wybiera trasę:

Potem ekran symuluje cały lot w tle, z tą samą fizyką i tym samym autopilotem co prawdziwy: trasę, dystans, potrzebną delta-v wobec tej, którą masz, i werdykt — ląduje na punkcie z takim a takim zapasem paliwa albo wyczerpuje się w drodze. Kliknij plan, by otworzyć kartę Plan lotu: symulowany lot odtworzony krok po kroku, z krzywymi i fazami. W testach skoki od 300 m do 1000 km lądują w odległości jednego lub dwóch metrów od punktu.

Jedno uczciwe ograniczenie alfy: punkt na innym świecie (Księżyc z Ziemi, Ziemia z Księżyca) jest osiągany tak blisko, jak potrafi planer, jeszcze nie z dokładnością do metra. Jeśli po hamowaniu zostaje za daleko (3 km na Ziemi, 6 na Księżycu), rakieta ląduje tak blisko, jak się da, i ci o tym mówi.

Lot: autopilot albo ręcznie

Wsiądź, naciśnij Space: na wyrzutni to start. Autopilot (P, włącza się, gdy tylko wsiądziesz) prowadzi całą misję do celu: wznoszenie, orbita, odpalenie w stronę Księżyca, korekty, hamowanie, lądowanie. Klawisz sterowania lub ciągu odbiera ci stery, P oddaje je z powrotem.

• W A S D: przechyl rakietę tam, gdzie wskazuje klawisz na ekranie. Patrząc od tyłu, A przechyla ją w lewo.
• Shift / Ctrl: więcej lub mniej ciągu. N: zmiana celu w locie.
• V: widok — kokpit (rozglądaj się myszą), zza rakiety albo mapa orbitalna z twoją trajektorią.
• G: nogi do lądowania (rozkładają się też same poniżej 700 m). F: wyjście na ziemię.
• Przyspieszenie czasu jest automatyczne: do ×10 000 w locie bezwładnym, najwyżej ×6 pod ciągiem.

Nigdy nie utkniesz: twój ekwipunek (E) i czat (T) działają w kokpicie, a śmierć za sterami odsyła cię do domu. Dwukrotne naciśnięcie F w locie ratuje cię ucieczką — rakieta jest stracona. Nad Ziemią przyda ci się paralotnia spakowana w polu wyposażenia: poradnik o wingsuicie i spadochronie pokazuje, jak otwiera się jej czasza.

Lądowanie — i co, gdy pójdzie źle

• Wylądowała: poniżej 3 m/s w dół i 2,5 m/s na boki, w pionie na nogach.
• Uszkodzona: od 3 do 9 m/s nogi i silnik przyjmują uderzenie.
• Bum: powyżej 9 m/s, przechylona ponad 15° albo na boku, rakieta eksploduje — szczątki i kula ognia. W trybie przetrwania pilot ginie razem z nią; w kreatywnym zostajesz postawiony na ziemi.

Każda część też się zużywa, jak narzędzie: owiewka nagrzewa się podczas wejścia w atmosferę (zawsze dziobem do przodu), nogi i silnik cierpią przy twardych lądowaniach, cały stos przeciąża się, gdy leci bokiem przez gęste powietrze. Naprawy pojawią się później. Przy powrocie z Księżyca autopilot nigdy nie nurkuje prosto w dół: najpierw hamuje na niską orbitę okołoziemską, potem schodzi, bo bezpośrednie wejście z prędkością 4,4 km/s spaliłoby owiewkę. Cała podróż jest w poradniku o locie na Księżyc.

Rakiety w sandboksie survivalowym

Rakiety Openworld nie są pełnym symulatorem lotów kosmicznych ze setkami części i swobodą projektowania czegokolwiek. Mają pięć rodzajów części i prowadzony montaż, a żyją w sandboksie przetrwania: części wytwarzasz, a paliwo robisz we własnych fabrykach, twoja rakieta stoi obok twojego domu, startuje z twojego świata i ląduje na Księżycu, po którym możesz chodzić, na którym możesz budować i kopać.

Pod spodem fizyka jest uczciwa: prawdziwa grawitacja, prawdziwe zużycie paliwa i sprawność, prawdziwe orbity, na które wchodzisz tylko, lecąc dostatecznie szybko w bok, nagrzewanie przy powrocie w atmosferę i chybiona orbita, która opada po prawdziwej paraboli. Idealne na wieczór startów ze znajomymi i na bazę księżycową, która przychodzi potem.

Latanie ze znajomymi

Na serwerze rakiety zostawione na wyrzutni są zapisywane i każdy gracz je widzi. Jeden pilot na kokpit („Ktoś już siedzi w tym kokpicie”), ale wszyscy oglądają loty na żywo, a jeśli w locie zerwie ci się połączenie, rakieta zaczeka na ciebie na niebie. Wyprawy w kosmos to zasada serwera: domyślnie otwarta, admin może ją zamknąć. Dopiero zaczynasz grę? Zacznij od swoich pierwszych nocy: rakieta to długi cel.