چطور همهٔ منابع Openworld را پیدا کنی: نفت، سنگ معدن و جواهر، عمق به عمق

منابع را در Openworld کجا پیدا کنی: زمین را بخوان

Openworld یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است، برای مک (بومی روی Apple Silicon)، ویندوز و لینوکس. زیر زمینش پس‌زمینه‌ای تصادفی نیست: هر منبع یک نوار عمق دارد، یک چشم‌انداز محبوب و، برای ذخیره‌های بزرگ، نشانه‌ای روی سطح. نشانه‌ها را یاد بگیر تا دیگر کورکورانه نکنی:

• یک میدان نفتی غول‌پیکر: لکه‌ای سیاه با لبهٔ ژولیده از قیر طبیعی، به پهنای ۱ تا ۳ متر، هم‌سطح زمین پست.
• یک عدسی نفت کوچک: روی سطح هیچ. بکن تا به قیر طبیعی یا شیل تیره برسی، یا ستونی سیاه را در غار دنبال کن.
• زغال‌سنگ و آهن: لکه‌های تیره و دانه‌های رنگ‌پریده روی دیوارهٔ هر غار.
• یک ذخیرهٔ غول‌پیکر سنگ معدن: تخته‌سنگ‌های معدنی به ارتفاع ۲ تا ۴ متر که روی زمین بالای هسته‌اش ایستاده‌اند.
• یک ژئود: کره‌ای توخالی از کریستال‌های درخشان.
• روی ماه: هلیوم-3 و تیتانیوم در دریاهای تاریک، یخ در قطب‌ها.

چطور نفت پیدا کنی

نفت منبعی است که بیشترین قاعده را دارد و بعدتر از همه مهم‌تر است: نفت سفید، گاز طبیعی، پلاستیک و قیر همه از آن می‌آیند. به دو شکل خودش را لو می‌دهد.

میدان‌های نفتی غول‌پیکر: نشت‌های سیاه را دنبال کن

یک میدان غول‌پیکر عدسی‌ای از نفت است به پهنای حدود ۱۲۰ متر و ضخامت ۱۲ متر، با بالایی حدود ۳۰ متر زیر زمین، زیر زمین‌های پست: دشت‌ها و زمین ملایم دور از کوه‌ها. زمین نُه تا دارد: یکی میان ۲۵۰ متر تا ۱٫۵ کیلومتری نقطهٔ شروعت، هشت تا دور سیاره.

لازم نیست کورکورانه بکنی. سه تا پنج مجرای باریک نفت از عدسی تا خود سطح بالا می‌آیند. هر کدام زیر کلاهکی از قیر طبیعی بیرون می‌آید، سنگ قیری تیره، هم‌سطح زمین، درون لکه‌ای سیاه با لبهٔ ژولیده به پهنای ۱ تا ۳ متر: یک نشت قیر طبیعی. کلاهک را بشکاف و لولهٔ نفت را، به پهنای حدود ۰٫۷۵ متر، مستقیم پایین دنبال کن. انتظار چند لکه در چند ده متر را داشته باش. اینجا جای ساختن یک پالایشگاه واقعی است.

عدسی‌های کوچک: با کندن پیدا می‌شوند

بیشتر نفت در عدسی‌های کوچک خوابیده: ۲۰ تا ۶۰ متر پهنا، ۶ تا ۱۶ متر ضخامت، با مرکزی ۲۰ تا ۶۰ متر زیر زمین، گیرافتاده زیر کلاهکی از شیل تیره. حدود ۱۸ درصد از قطعه‌های زمین ۱۶۰ متری یکی دارند، بیشتر روی خشکی‌های خشک و تپه‌های تخت‌بالا. زیر بیابان‌ها، دشت‌ها و فلات‌ها بگرد؛ هرگز زیر استان‌های آتشفشانی یا کوه‌های بلند.

روی سطح چیزی پیدا نیست، اما دو یا سه مجرای باریک از هر عدسی بالا می‌آیند و ۲ تا ۸ متر زیر زمین، در لکه‌ای از قیر طبیعی، متوقف می‌شوند. چاهی بکن: وقتی کلنگت به قیر طبیعی یا شیل تیره خورد، نفت پایین است. یک عدسی کوچک اولین پلاستیک و نفت سفیدت را می‌دهد، نه یک کارخانهٔ بزرگ را.

در غارها: ستون‌های سیاه قیر طبیعی

جایی که مجرایی غاری را قطع می‌کند، پوشش آن به‌جای شیل از قیر طبیعی است: یک ستون سیاه میان کف و سقف ایستاده. با مشعل در دست تا عدسی پایینش برو — راهنمای غارها می‌گوید آنجا چه چیز دیگری زندگی می‌کند.

جیب هوا بالای هر عدسی

نفت هیچ‌وقت عدسی‌اش را تا سقف پر نمی‌کند: کمی هوا بالا می‌نشیند، روی سطحی تخت از نفت — در حالت تماشاگر به‌راحتی دیده می‌شود.

چطور نفت پیدا کنی، قدم‌به‌قدم

1. 1

   سرزمینت را انتخاب کن

   میدان‌های غول‌پیکر: نواحی پستِ ملایم. عدسی‌های کوچک: بیابان‌ها، دشت‌ها، فلات‌ها. از آتشفشان‌ها و کوه‌های بلند بگذر.

2. 2

   دنبال لکه‌های سیاه بگرد

   در زمین‌های پست قدم بزن و زمین را نگاه کن: لکه‌ای سیاه و ژولیده یک میدان غول‌پیکر را نشان می‌دهد. نزدیک‌ترینش در ۱٫۵ کیلومتری شروعت است.

3. 3

   یا برو زیر زمین

   در غار، یک ستون سیاه یعنی مجرا. غار نیست؟ چاهی بکن: قیر طبیعی یا شیل تیره یعنی نفت پایین است.

4. 4

   لوله را پایین دنبال کن

   کلاهک را بشکاف و مجرا را دنبال کن: حدود ۳۰ متر پایین تا یک میدان غول‌پیکر، ۲۰ تا ۶۰ متر تا یک عدسی کوچک.

5. 5

   سطل بیاور

   یک سطل (سه شمش آهن) هر بار یک متر مکعب برمی‌دارد. برای بیشتر، یک پمپ که میل‌محوری آن را بچرخاند، و لوله‌ای تا یک مخزن.

6. 6

   جا را علامت بزن

   یک مشعل بگذار، یا قیر طبیعی را آتش بزن: می‌خواهی برگردی.

شعلهٔ ابدی: چراغ راهنمای بالای نفتت

قیر طبیعی می‌سوزد. با مشعل در دست روی یک بلوک قیر طبیعی کلیک راست کن تا آتش بگیرد، همراه قیر طبیعی‌های دور و برش در همان یک متر زمین — و هرگز خاموش نمی‌شود. شعلهٔ نارنجی، یک متر بلند، ۱۰ متر دور خود را روشن می‌کند: شب از دور دیده می‌شود، چراغ راهنمای بالای نفتت.

گدازه هم قیر طبیعی را آتش می‌زند. آب خاموشش می‌کند و بلوک سوزانی که بکنی قیر طبیعی ساده برمی‌گرداند. مواظب باش: اگر در شعله بایستی آتش می‌گیری و ثانیه‌ای ۵ واحد سلامتی از دست می‌دهی تا خاموش شود — یا خودت را در آب بیندازی.

نفت به چه دردی می‌خورد

نفت را با سطل بردار یا پمپ کن، و همان‌طور که هست می‌سوزد: ۲۰ ثانیه برای هر متر مکعب در یک خانهٔ سوخت. ارزش واقعی‌اش در پالایشگاه است، ستونی مسی روی یک آتشدان فولادی. هر متر مکعب کروسین می‌دهد (RP-1 موشک‌ها، وقتی در یک دوآر ریخته شود)، بنزین و گازوئیل، گاز طبیعی (متان مایع برای موشک‌های متالوکس، در کارخانهٔ گاز) و قیر — و با تنظیم دیگر، پلاستیک. خود بیتومن یک سوخت است، یک‌سوم بیشتر از زغال سنگ دوام می‌آورد (۸۰ ثانیه برای هر متر مکعب)، و ۱۶ ووکسل از آن روی شبکهٔ ساخت دو قیر می‌دهد.

پلاستیک مهم‌ترینشان است. بردهای الکترونیکی روی آن لمینت می‌شوند، باتری‌های لیتیومی و قطعه‌های منطقی با آن ساخته می‌شوند، کابل پرتوان در آن غلاف می‌شود، و هر رایانه، کنسول و قطعهٔ موشک برد الکترونیکی می‌خواهد. پمپ‌ها و پالایشگاه در حال کار در نفت در یک کارخانه به چه کار می‌آید آمده‌اند.

راهنمای معدنکاری: آهن، طلا، جواهر و بقیه را کجا پیدا کنی، عمق به عمق

سنگ معدن در رگه‌ها قرار دارد، رشته‌ای از جیب‌ها در سنگ تا ۲۰۰ متری سطح. هر سنگ معدن نوار عمق خودش را دارد، به متر زیر زمین، و بعضی سرزمین مشخصی را ترجیح می‌دهند. زغال سنگ و آهن رایج‌ترین‌اند، جواهر و اورانیوم کمیاب‌ترین. دوازده سنگ معدن زمین، از سطح به پایین، و رزونیت نادر:

نزدیک سطح (۳ تا ۱۰ متر)

• زغال سنگ: ۳–۷۰ متر — مشعل‌هایت، سوختت و کاهندهٔ کوره.
• بوکسیت: ۳–۳۰ متر، زیر مناطق استوایی سه برابر رایج‌تر.
• شوره: ۳–۴۰ متر، زیر بیابان‌های گرم سه برابر رایج‌تر.
• سنگ چخماق: ۳–۶۰ متر، و در شن‌ریزه.
• گوگرد: ۵–۸۰ متر، در استان‌های آتشفشانی سه برابر رایج‌تر.
• مس: ۸–۹۰ متر، زیر ارتفاعات رایج‌تر.
• آهن: ۱۰–۱۴۰ متر — ابزار، زره، سطل و هر ماشین.

عمق میانی (۲۰ تا ۳۵ متر)

• لیتیوم: ۲۰–۱۲۰ متر، زیر ارتفاعات رایج‌تر.
• رزونیت: جیب‌های بنفش نادر از ۱ تا ۳ مکعب، ۳۵–۱۱۰ متر، برای نخستین آلیاژ. کلنگ آهنی یا بهتر.

عمیق (۷۰ تا ۲۰۰ متر)

• طلا: ۷۰–۲۰۰ متر.
• تیتانیوم: ۹۰–۲۰۰ متر، در استان‌های آتشفشانی سه برابر رایج‌تر.
• جواهر: ۱۰۰–۲۰۰ متر، زیر کوه‌ها رایج‌تر. الماس از سنگ معدن جواهر تراشیده می‌شود.
• اورانیوم: ۱۲۰–۲۰۰ متر.

• 12نوع سنگ معدن در رگه‌های زمین
• 200متر زمین، تا سنگ‌بستر
• 89ذخیرهٔ غول‌پیکر روی زمین
• 9میدان نفتی غول‌پیکر در میان آن‌ها

زغال‌سنگ و آهن در اولین ساعتت

برای شروع به جدول عمق نیازی نداری. ۴۸ متر اول زیر زمین شبکه‌ای متراکم‌تر از رگه‌های کوچک زغال‌سنگ و آهن دارد: تقریباً از هر دو مکعب ۶ متری سنگ یکی رگه‌ای دارد، پس دیوارهٔ هر غار مقداری نشان می‌دهد. یک زرهٔ آهنی کامل در دو سه رگهٔ آهن جا می‌شود. با مشعل وارد هر غاری شو و لکه‌های تیره (زغال‌سنگ) و دانه‌های رنگ‌پریده (آهن) را دنبال کن: برای همین شب‌های اولت زیر زمین بهتر می‌گذرد و برای همین سنگ معدن‌های زره‌ات هیچ‌وقت دور نیستند.

ذخیره‌های غول‌پیکر: نشانه‌ها و جای گشتن

هر دنیا ذخیره‌های غول‌پیکر هم پنهان دارد: بیضی‌گون‌هایی از سنگ معدن به پهنای ۴۰ تا ۱۲۰ متر، سنگ معدن خالص در هسته، با بالایی از چند متر تا ۳۰ متر زیر زمین. زمین حدود نود تا دارد. نخستین ذخیره‌های زغال سنگ، آهن، مس و بوکسیت میان ۲۵۰ تا ۷۰۰ متری نقطهٔ شروعت هستند، دومی زغال سنگ، آهن و مس کمی دورتر، و از هر نوع دیگر یکی در ۱٫۵ کیلومتری.

برای تشخیص یک ذخیرهٔ معدنی، دنبال تخته‌سنگ‌های معدنی بگرد، به ارتفاع ۲ تا ۴ متر، که روی زمین بالای هسته‌اش ایستاده‌اند: از دور دیده می‌شوند. در وسط بکَن، جایی که سنگ معدن خالص است. هر سنگ معدن منظرهٔ محبوب خودش را هم دارد:

• زغال‌سنگ و نفت: نواحی پست، دور از رشته‌کوه‌ها.
• آهن و اورانیوم: دور در خشکی، در قلب قاره‌ها.
• مس و جواهر: زیر رشته‌کوه‌ها.
• طلا: پای رشته‌کوه‌ها.
• تیتانیوم: در امتداد ساحل‌ها.
• لیتیوم: زمین گرم، خشک و مسطح. بوکسیت: مناطق استوایی. شوره: بیابان‌ها.

ژئودها، آب‌های زیرزمینی و گدازه

ژئودها ۲۰ تا ۱۶۰ متر پایین‌اند، در یکی از هر چهار قطعه زمین ۹۰ متری: کره‌هایی توخالی به پهنای ۴ تا ۹ متر، پوستهٔ کلسیتشان پوشیده از کریستال درخشان (بیش از نیمی)، کوارتز (یک‌پنجم) و جواهر (۶ درصد). نور سردشان ۵ متر می‌رسد: نشانه‌ای در تاریکی.

آبخوان‌ها غارهای آب‌گرفته‌اند: عدسی‌هایی از آب زیرزمینی به پهنای ۲۰ تا ۵۲ متر، ۱۲ تا ۸۰ متر پایین، که زیر اقلیم‌های مرطوب بیشترند. سطل آب را برمی‌دارد، پمپ می‌کشدش؛ در غاری آب‌گرفته ۱۵ ثانیه نفست را نگه می‌داری و بعد غرق می‌شوی.

دریاچه‌های گدازه اتاقک‌های گنبدی را پر می‌کنند که لبه‌شان ابسیدین، سنگ ماگما و بازالت است. کفشان ۶ تا ۳۰ متر بالای سنگ‌بستر است، دست‌کم ۴۰ متر زیر سطح، در یکی از هر پنج قطعه زمین ۲۲۰ متری — در استان‌های آتشفشانی از هر دو تا یکی. گدازه ۱۲ متر دور خودش را روشن می‌کند و یک متر مکعبش در خانهٔ سوخت ۱۰۰ ثانیه می‌سوزد، در برابر ۱۵ برای زغال‌سنگ. هرگز در آن شنا نکن: چطور در گدازه نمیری را ببین.

منابع روی ماه

ماه جدول خودش را دارد: تیتانیوم فقط ۲ تا ۶۰ متر پایین‌تر، و ایلمنیت زیر دریاهای تاریک (دو شمش تیتانیوم با نصف زغال سنگ)؛ آهن شهابی زیر دیوارهٔ دهانه‌ها (فولاد بدون زغال سنگ)؛ بوکسیت در ارتفاعات؛ مس در دیوارهٔ هزارتوها؛ کوارتز و جواهر در بیشه‌های کریستال؛ هلیوم-۳، سوختی چهار برابر ماندگارتر از زغال سنگ؛ و یخ به‌صورت توده نزدیک قطب‌ها، که کارخانهٔ گاز آن را به پیشران موشک تبدیل می‌کند. هر نوع ذخیره‌های غول‌پیکر هم دارد، پخش‌شده در سراسر ماه. سفر را با راهنمای ماه و یک موشک برنامه‌ریزی کن.