سرور بازی خودت را میزبانی کن: سیارهٔ گروهت، همیشه روشن

می‌توانم یک سرور بازی را در خانه میزبانی کنم؟

در بیشتر بازی‌ها «یک سرور برای دوستانت» یعنی اشتراک ماهانهٔ یک شرکت هاستینگ. در Openworld سرور برنامه‌ای است که خودت اجرا می‌کنی: روی همان رایانه‌ای که روی آن بازی می‌کنی، روی یک رایانهٔ قدیمی در کمد یا روی ماشینی که اجاره می‌کنی. هیچ فروشنده‌ای در وسط نیست و فایل‌های دنیا روی دیسک خودت می‌مانند.

چرا زحمتش را بکشی؟ چون سرور دنیایی است که روشن می‌ماند: دوستان هر وقت بخواهند سر می‌زنند، حتی وقتی تو خوابی. Openworld یک ساندباکس ووکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جایی برمی‌گردی که شروع کردی — زیر آسمانی واقعی با فازهای ماه و گرفتگی‌ها، تا خود خورشید، از راه ماه و سیاره‌ها. با سرور خودت، آن سیاره تا هر وقت که بخواهی مال گروه توست.

روی یک بازیکن کلیک کن

• 24710پورت UDP بازی، به‌طور پیش‌فرض
• 100ظرفیت بازیکن به‌طور پیش‌فرض (۱ تا ۱٬۰۰۰)
• 3سیستم‌ها: macOS، ویندوز، لینوکس
• 1پوشه‌ای که برای پشتیبان کامل کپی می‌کنی

چه چیزی لازم داری

• رایانه‌ای که روشن بماند وقتی مردم بازی می‌کنند: macOS (Apple Silicon یا Intel)، ویندوز x64 یا لینوکس x64. سرور یک برنامهٔ کنسولی است: نه صفحه‌نمایش لازم دارد نه کارت گرافیک.
• پردازنده: هرچه هسته بیشتر، زمین تازه تندتر ساخته می‌شود. سرور به‌طور پیش‌فرض همهٔ هسته‌ها جز دو تا را برای ساخت زمین به کار می‌برد (performance.workerThreads).
• دیسک: دنیا هر تکه زمینی را که ساخته نگه می‌دارد، حدود ۱۲ KB برای هر ستون — تقریباً نیم گیگابایت برای یک مربع ۳ کیلومتری که کاویده شده باشد. برای سفرهای بلند جا در نظر بگیر.
• پهنای باند آپلود: بازیکنی که می‌کاود می‌تواند به‌طور پیش‌فرض تا ۲۰ Mbit/s زمین دریافت کند. روی یک اتصال خانگی متوسط، performance.streamingBudgetBps را کم کن: زمین کمی دیرتر می‌رسد، بازی روان می‌ماند.
• همهٔ بازیکنان روی همان نسخه‌ای باشند که سرور هست: لانچر به همه اجازه می‌دهد آن را انتخاب کنند.

نصب و راه‌اندازی سرور

1. 1

   از لانچر دانلودش کن

   در لانچر روی چیپ نسخه کنار «بازی» کلیک کن («نسخهٔ بازی را انتخاب کن»)، نسخه‌ات را انتخاب کن، بعد سرور — «دانلود openworld-server». سیستم را انتخاب کن (مک، ویندوز، لینوکس — نه لزوماً همانی که روی آن هستی) و یک پوشه.

2. 2

   پوشه‌اش را پیدا کن

   لانچر openworld-server-<version> را می‌سازد: برنامهٔ openworld-server، پوشهٔ assets/ آن (کنارش بگذار) و یک README.txt.

3. 3

   در آن پوشه یک ترمینال باز کن

   macOS و لینوکس: ./openworld-server. ویندوز (PowerShell): .\openworld-server.exe — بار اول پنجرهٔ فایروال را بپذیر.

4. 4

   فقط macOS، بار اول

   فایل از اینترنت آمده: روی برنامه راست‌کلیک کن → Open، یا در پوشه xattr -dr com.apple.quarantine . را اجرا کن.

5. 5

   درست متوقفش کن

   Ctrl + C (یا stop را تایپ کن): دنیا پیش از بسته شدن سرور ذخیره می‌شود.

cd openworld-server-<version>
./openworld-server

# Windows (PowerShell)
.\openworld-server.exe

# macOS, first time only: lift the download quarantine
xattr -dr com.apple.quarantine .

سرور به‌طور پیش‌فرض آنلاین است: فقط بازیکنانی که از لانچر Openworld با یک حساب معتبر اجرا شده‌اند وارد می‌شوند — با نام کاربری و اسکین خودشان می‌رسند. روی شبکه‌ای بدون اینترنت، با --offline راهش بینداز: همه نامی را که تایپ می‌کنند نگه می‌دارند، با اسکین پیش‌فرض، و چیزی بررسی نمی‌شود.

server.json: یک بار تنظیمش کن

در اولین شروع، سرور یک server.json کنار جایی که اجرایش کرده‌ای می‌نویسد، پر از پیش‌فرض‌ها و مرتب برای آدم‌ها. ویرایشش کن، دوباره راه بینداز، تمام. کلیدهای اصلی:

• name، description، icon: آنچه فهرست سرورها نشان می‌دهد (یک PNG برای آیکون).
• port (۲۴۷۱۰) و slots (۱۰۰، از ۱ تا ۱٬۰۰۰).
• auth: online (حساب‌های Openworld) یا offline.
• seed: random، یک عدد یا هر متنی، برای یک دنیای تازه؛ terrain: classic یا continents (چند قارهٔ غول‌پیکر میان اقیانوس‌ها).
• world.difficulty: easy (بی‌هیولا)، medium، normal، hard، very_hard یا terrible (هر سطح دشواری چه چیزی را عوض می‌کند); world.caves، world.creatures.
• players.gameMode: survival، creative یا spectre برای تازه‌واردها؛ players.superAdmins: نام کاربری‌ات (یا UUID) — همیشه SuperAdmin.
• dataDir (owserver_data)، logs، web. (داشبورد)، performance.، telemetry.

{
  "name": "Friday night planet",
  "description": "Our group's world. Be nice, build big.",
  "port": 24710,
  "slots": 12,
  "auth": "online",
  "seed": "friday night",
  "terrain": "continents",
  "dataDir": "owserver_data",
  "world": { "caves": true, "creatures": true, "difficulty": "normal" },
  "players": { "gameMode": "survival", "superAdmins": ["YourUsername"] },
  "web": { "enabled": true, "password": "change-me" }
}

هر گزینه‌ای که روی خط فرمان تایپ شود برای همان اجرا بر فایل می‌چربد، بی‌آن‌که فایل بازنویسی شود: --port، --slots، --name، --motd، --seed، --seed-text، --difficulty، --terrain، --offline، --web… --help همه را فهرست می‌کند. هم --port 25000 کار می‌کند هم --port=25000.

./openworld-server --offline                      # LAN without Internet, no accounts
./openworld-server --port 25000 --slots 20
./openworld-server --seed-text "friday night" --terrain continents   # a NEW world
./openworld-server --difficulty easy              # no monsters
./openworld-server --web --web-password change-me # dashboard on port 24711
./openworld-server servers/Survival               # an instance folder with its own server.json
./openworld-server --help

فوروارد پورت، و جایگزین‌هایش

Openworld یک پورت UDP به کار می‌برد، به‌طور پیش‌فرض ۲۴۷۱۰. برای راه دادن بازیکنان، سه حالت هست:

1. 1

   همان شبکه (LAN)

   پورت را در فایروال مجاز کن (ویندوز بار اول می‌پرسد؛ لینوکس: sudo ufw allow 24710/udp). دوستان به نشانی محلی تو وصل می‌شوند، مثل 192.168.1.20:24710.

2. 2

   از اینترنت

   روی روترت UDP ۲۴۷۱۰ را به رایانهٔ سرور فوروارد کن، بعد نشانی عمومی‌ات را بده (address:24710). هر روتر اسمش را جور دیگری می‌گذارد: دنبال «port forwarding» یا «NAT» بگرد.

3. 3

   بدون فوروارد پورت

   به روتر دسترسی نداری، یا ارائه‌دهنده‌ات IP را با دیگران شریک است؟ همه را روی یک VPN مشبک (Tailscale، ZeroTier…) بگذار و نشانی‌ای را که به رایانه‌ات می‌دهد به اشتراک بگذار — یا سرور لینوکس x64 را روی ماشینی اجاره‌ای با IP عمومی اجرا کن.

sudo ufw allow 24710/udp
# the dashboard, only if other computers need it:
sudo ufw allow 24711/tcp

بازیکنان بعد سرورت را در چندنفره → افزودن سرور اضافه می‌کنند و با آیکون، نام، توضیح و بازیکنان / جایگاه‌ها نشان داده می‌شود. برای این‌که همین امشب بدون هیچ‌کدام از این‌ها با دوستانت بازی کنی، باز کردن دنیای تک‌نفره‌ات روی شبکهٔ محلی دو کلیک طول می‌کشد.

فرمان‌های مدیریت، نقش‌ها و منطقه‌های محافظت‌شده

فرمان‌ها انگلیسی‌اند، در چت بازی (T، بعد /) یا در ترمینال سرور (بدون /). در ترمینال help را تایپ کن تا فهرست کامل را ببینی: چند فرمان فقط در ترمینال هستند، بقیه فقط در چت.

• بازیکنان: players، kick، tp، gamemode … survival|creative|spectre، kill، respawn، /playerinfo، /invsee (موجودی‌شان)، /playerstats.
• دنیا: say، time set، weather clear|rain|thunder|snow… | auto، difficulty easy … terrible، /setworldspawn، mobs on|off.
• نقش‌ها: SuperAdmin، Admin، Moderator و Player (پیش‌فرض). /role assign PLAYER ROLE، /role create، /role add ROLE PERMISSION؛ /role nodes مجوزها را فهرست می‌کند.
• منطقه‌ها: /zone create NAME [RADIUS] دایره‌ای دور تو را محافظت می‌کند (نه ساخت‌وساز، نه انفجار)، بعد /zone set NAME pvp deny و مشابه‌هایش — build، explosions، pvp، pve، mobs، chests، damage، entry.
• مرزها: /border set RADIUS دنیا را در یک دایره نگه می‌دارد؛ /border space deny یا /border world moon deny فضا یا ماه را می‌بندند.
• خانه‌ها برای همه: /sethome، /homes، /home (به‌طور پیش‌فرض ۳ تا برای هر بازیکن).
• سرور: save (همه‌چیز همین حالا روی دیسک)، version، stop.

/role assign Alex moderator
/zone create spawn 40
/zone set spawn pvp deny
/border set 3000
/border world moon allow
/difficulty hard
/sethome base

داشبورد وب

با --web راه بینداز (یا "web": {"enabled": true}) و http://127.0.0.1:24711/ را باز کن: نمای کلی (TPS، تیک، بازیکنان، شبکه، حافظه)، بازیکنان (موقعیت، موجودی، کارها)، یک نقشهٔ زنده از دنیا در دوبعدی، ایزومتریک و سه‌بعدی، سیاره‌ها در فضا، موجودات، زمین و ذخیره‌سازی، و کنسول در مرورگرت. از رایانه‌ای دیگر فقط نگاه‌کردنی است — مگر --web-password بگذاری.

دنیایت کجا زندگی می‌کند (و چطور از آن پشتیبان بگیری)

• server.json: تنظیمات؛ roles.json: نقش‌ها.
• owserver_data/: دنیا — دانه‌اش (world.cfg)، زمین ساخته‌شده (chunks/)، زمین ویرایش‌شده (regions/)، ذخیرهٔ هر بازیکن (players/<uuid>.json: موقعیت، موجودی، حالت بازی)، zones.json، borders.json…
• logs/: لاگ‌های سرور.

1. 1

   پشتیبان‌گیری

   stop را تایپ کن (یا Ctrl + C)، owserver_data/، server.json و roles.json را جایی امن کپی کن، دوباره راه بینداز. سرور هر چند دقیقه خودش هم ذخیره می‌کند.

2. 2

   به‌روزرسانی

   openworld-server تازه را از لانچر دانلود کن (در یک پوشهٔ تازهٔ openworld-server-<version> می‌رود)، آن سه چیزت را به آن ببر، راه بینداز. به بازیکنانت بگو همان نسخه را انتخاب کنند.

3. 3

   بازیابی

   سرور را متوقف کن، پوشهٔ کپی‌شده را سر جایش بگذار، راه بینداز. همه همان‌جایی برمی‌گردند که بودند.

tar czf backup-$(date +%F).tar.gz owserver_data server.json roles.json

به‌روزرسانی‌ها زمینت را دوباره شکل نمی‌دهند: هر تکه زمینی که سرور ساخته با دنیا ذخیره می‌شود و همان‌طور که هست ارائه می‌شود، حتی وقتی نسخهٔ تازه دنیاهای جدید را جور دیگری می‌سازد. با این حال پیش از هر به‌روزرسانی یک پشتیبان بگیر — یک کپی بیشتر خرج ندارد.

میزبانی سرور از خانه امن است؟

• یک پورت UDP، و ترافیک رویش رمزنگاری‌شده است (X25519 + ChaCha20-Poly1305).
• حالت آنلاین حساب هر بازیکن را با سرویس Openworld بررسی می‌کند: هیچ‌کس نمی‌تواند نام کاربری دوستت را قرض بگیرد.
• داشبورد به ماشین‌های دیگر فقط اجازهٔ نگاه می‌دهد، مگر رمز بگذاری؛ اگر لازمش نداری پورتش (TCP 24711) را روی روترت فوروارد نکن.
• آمار ناشناس: سرور اعدادی (بازیکنان آنلاین، TPS) برای کمک به بازی می‌فرستد، هرگز حسابی یا خط چتی. --no-telemetry خاموششان می‌کند.

همان توصیه‌های همیشگی سرور خانگی صدق می‌کند: سیستم ماشین را به‌روز نگه دار و فقط پورتی را که لازم داری فوروارد کن. روی لینوکس میزبانی می‌کنی؟ نسخهٔ لینوکس در Openworld روی لینوکس آمده است.

سرور کار می‌کند؟ حالا بازیکنان را بیاور: راهنمای بازی با دوستان می‌گوید هر کدام چه چیزی لازم دارند و چه پیامی برایشان بفرستی.