Een spel waarin je echt naar de Maan gaat — en vier keer hoger springt

Is er een spel waarin je echt naar de Maan kunt?

Veel spellen hebben een Maanlevel: een aparte kaart achter een laadscherm, een geschilderde achtergrond, een arcade-raket waarop je tikt om te lanceren. Openworld doet het anders. Het is een voxel-sandbox op een hele, ronde planeet — loop rechtdoor en je komt terug waar je begon — onder een echte hemel met maanfasen en eclipsen, helemaal tot aan de Zon, via de Maan en de planeten. Op Mac (native Apple Silicon), Windows en Linux.

De Maan aan je hemel is geen textuur. Hij draait in een baan om je Aarde: het spel berekent waar hij is uit zijn baan, dus hij komt op, gaat onder, neemt toe en af, en schuift soms voor de Zon langs (de gids over eclipsen legt uit hoe). En diezelfde Maan is een wereld op zich, met een straal van 273 km, met een eigen grond die net als die van de Aarde wordt opgeslagen. Je kunt erop staan.

• Met een raket: de echte manier. Vijf soorten onderdelen, echte drijfgassen, echte baanfysica — en een autopiloot die de hele missie vliegt zodra je de motor hebt ontstoken. Alles staat in de gids over raketten bouwen.
• In spectre-modus (/gamemode spectre), voor een snelle blik: vlieg voorbij zo'n 1 km omhoog, de grond maakt plaats voor de ruimte en je kunt recht op de Maan afgaan, op topsnelheid een paar seconden verder. Geen natuurkunde, geen landingsburn: een rondvaart.

Van het lanceerplatform naar de ruimte: de hemel wordt zwart

Ontsteek de motor met Spatie en de autopiloot neemt het over: hij stijgt recht omhoog, helt over in zijn bocht, schakelt de motor uit, zweeft naar de top van zijn boog en brandt zijwaarts tot de instrumenten „In orbit!” zeggen. De lucht wordt ijler naarmate je stijgt — op 80 km is hij helemaal weg — en de blauwe hemel wordt zwart, met stilstaande sterren.

Kijk omlaag: de voxelgrond is vervangen door de geschilderde planeet, de echte kaart van je wereld getekend uit zijn seed — oceanen, woestijnen, ijskappen, bergketens — en je ziet hem buigen. Dat is de ronde planeet waarop je hebt gelopen, voor het eerst van buitenaf gezien.

De reis: uren vlucht, een paar minuten voor jou

1. 1

   Parkeerorbit

   De raket cirkelt om de Aarde terwijl de planner het exacte moment berekent om te vertrekken.

2. 2

   Burn: op naar de Maan

   De motor vuurt opnieuw en zet je op een pad dat de Maan ontmoet.

3. 3

   Vrije vlucht

   Uren echte vlucht, samengeperst tot minuten: de tijd versnelt vanzelf, tot 10.000 keer, en alleen voor je raket — de wereld houdt zijn klok.

4. 4

   Gevangen in een maanorbit

   Nog een laatste burn achter de Maan en je cirkelt eromheen.

5. 5

   Landing

   Poten uit, motor die gas terugneemt, landing onder 3 m/s. Welkom op de Maan.

Hoe hoog kun je springen op de Maan?

In het echt is de zwaartekracht van de Maan 1,62 m/s², zes keer zwakker dan de 9,81 van de Aarde. Zonder iets anders in het spel zou een sprong ongeveer zes keer hoger gaan. Dat is het antwoord dat je in natuurkundeboeken vindt.

Openworld gebruikt exact die waarden: 0,165 g op de Maan. Je sprong begint overal met dezelfde snelheid, en het spel houdt op elke wereld dezelfde zachte luchtweerstand erop — daardoor voelt een sprong als jouw sprong. Tik voor tik berekend is het resultaat: 1,25 m en 0,6 s in de lucht op Aarde, ongeveer 5 m en 2,8 s op de Maan. Vier keer hoger, bijna vijf keer langer. Genoeg om op een rakettank te hoppen of over een kleine krater te springen.

Klik: spring opnieuw

Wat verandert er bij lage zwaartekracht?

• Vallen doet veel minder pijn. Valschade komt van de energie van de val, en die energie wordt geschaald met de zwaartekracht: een val op de Maan doet ongeveer evenveel pijn als een zes keer kortere op Aarde.
• Je blijft langer in de lucht. Bijna drie seconden per sprong: tijd om je landing op een kraterrand te richten.
• Alles kost minder moeite om op te tillen. Vanaf het maanoppervlak kost een orbit zo'n 1 km/s delta-v, tegen 5 km/s voor een orbit en terug vanaf de Aarde.
• Helemaal geen lucht. Nooit weer — geen regen, geen sneeuw, geen mist — en een hemel die zelfs op het middaguur zwart blijft.

Wat is er daarboven?

De Maan heeft een eigen terreingenerator, anders dan die van de Aarde: een stoffige woestijn van donkere zeeën en bleek regoliet, rotsachtige hooglanden en labyrinten van smalle canyons, en kraters van elke grootte. In de grootste liggen hele werelden — zilverbossen, gloeiende tuinen, kristalbosjes, ijsvelden en ijsrivieren — boven hallen waarop de kraterbodems uitkomen, 22 tot 50 m diep.

En ze heeft grondstoffen die de Aarde niet heeft. Elke Maan heeft meer dan honderd reuzenafzettingen: helium-3-erts, ilmeniet en titanium in de donkere zeeën, meteorisch ijzer in de kraters, bauxiet in de hooglanden, koper in de labyrinten, kwarts in de kristalbosjes, ijzer en edelstenen bijna overal, en Maanijs aan de polen. Elke afzetting is een massa erts van 40 tot 120 m breed, met brokken erts die boven haar hart uit de grond steken. In de oven geeft ilmeniet titanium, meteorisch ijzer geeft staal zonder steenkool en het hooglandgesteente geeft aluminium; de gasfabriek maakt van Maanijs vloeibare zuurstof en vloeibare waterstof.

Hoe ziet de Aarde eruit vanaf de Maan?

Groot, blauw en volkomen stil. De Maan houdt altijd dezelfde kant naar de Aarde gekeerd, dus vanaf de kant die naar de Aarde wijst, komt de Aarde nooit op of gaat nooit onder: ze hangt op dezelfde plek aan de hemel terwijl de Zon er langs trekt. Een dag op de Maan duurt ongeveer twaalf uur echte tijd (een dag op Aarde vijfentwintig minuten).

Wat wel beweegt, is zijn fase, tegengesteld aan die van de Maan. Als de Zon hoog boven je maanbasis staat, is de Aarde een dunne sikkel; om maanmiddernacht is hij vol, en zijn blauwe licht is het enige dat op de grond valt. En als de Aarde voor de Zon langs schuift, zie je een verduistering vanaf de Maan.

Ochtend op de Maan
Een zwarte hemel op het middaguurGeen lucht die het licht verstrooit: de sterren gaan nooit uit.

Kijk omhoog
De Aarde beweegt nietDe Maan toont hem altijd dezelfde kant: hij hangt de hele dag op dezelfde plek.

Maanmiddernacht
Volle AardeAlleen haar blauwe licht valt op de grond. Twaalf uur later is de Zon terug.

Kun je een basis op de Maan bouwen?

Ja: je kunt er graven en bouwen, en de Maan bewaart alles wat je verandert, net als de Aarde. Het moeilijke is de materialen erheen brengen. Daar dient de vrachtmodule van de raket voor: een ruim van 36 vakken dat met je meevliegt (twee modules: 72 vakken), op de Maan opengaat en blijft staan waar de raket landt. Een volle stapel weegt 50 kg, wat erin zit maakt niet uit, en het scherm van de raket vertelt je vóór het vertrek wat je lading aan brandstof kost.

Houd in gedachten dat het een alfa is: een basis die leeft van de eigen grondstoffen van de Maan — zijn drijfstof, zijn aluminium, zijn hitteschilden — is mogelijk, maar fabrieken zijn eerst voor de Aarde gemaakt.

Hoe kom je terug naar de Aarde?

Stap in, kies Terug naar de Aarde en ontsteek de motor. Vanaf het maanoppervlak kost de terugreis ongeveer 3,4 km/s. De autopilot stijgt op, brandt richting de Aarde, passeert op 100 km erboven, remt eerst af naar een lage baan (recht binnenkomen met 4,4 km/s zou de neuskegel verbranden), keert dan met de neus eerst terug in de atmosfeer en landt rechtop bij zijn lanceerplatform, als een herbruikbare booster. Je kunt in plaats daarvan ook elk landingspunt op de kaart kiezen.

Voor je gaat, een waarschuwing: twee keer op F drukken tijdens de vlucht werpt je uit de raket en de raket is verloren. In de ruimte, in Survival, is dat fataal. Terug in de lucht van de Aarde is springen met een ingepakte paraglider een ander verhaal: zie de gids over wingsuit, parachute en paraglider.

En Mars?

Nog niet. Het zonnestelsel wordt beschreven in het kaartbestand van de wereld en is gebouwd om meer hemellichamen op te nemen — Mars staat gepland — maar vandaag zijn de Aarde en de Maan de twee werelden waarop je kunt lopen.