Gra, w której naprawdę lecisz na Księżyc — i skaczesz cztery razy wyżej

Czy jest gra, w której naprawdę można polecieć na Księżyc?

Wiele gier ma poziom na Księżycu: osobną mapę za ekranem ładowania, namalowane tło, zręcznościową rakietę, którą dotykasz, by wystartować. Openworld robi to inaczej. To sandbox z voxelami na całej, okrągłej planecie — idź prosto, a wrócisz do punktu wyjścia — pod prawdziwym niebem z fazami Księżyca i zaćmieniami, aż po Słońce, przez Księżyc i planety. Na Macu (natywnie na Apple Silicon), Windowsie i Linuksie.

Księżyc na twoim niebie to nie tekstura. Krąży wokół twojej Ziemi: gra liczy, gdzie jest, na podstawie jego orbity, więc wschodzi, zachodzi, przybywa i ubywa, a czasem przesuwa się przed Słońcem (poradnik o zaćmieniach wyjaśnia jak). I ten sam Księżyc jest też własnym światem o promieniu 273 km, z własnym gruntem zapisywanym tak jak ziemski. Możesz na nim stanąć.

• Rakietą: prawdziwy sposób. Pięć rodzajów części, prawdziwe paliwa, prawdziwa fizyka orbitalna — i autopilot, który prowadzi całą misję, gdy tylko odpalisz silnik. Wszystko jest w poradniku o budowie rakiet.
• W trybie spectre (/gamemode spectre), na szybki rzut oka: wznieś się powyżej około 1 km, grunt ustępuje miejsca kosmosowi i możesz lecieć prosto na Księżyc, kilka sekund przy pełnej prędkości. Żadnej fizyki, żadnego hamowania przed lądowaniem: wycieczka krajoznawcza.

Z wyrzutni w kosmos: niebo robi się czarne

Odpal silnik Space, a autopilot przejmuje stery: wznosi się prosto w górę, pochyla się w zakręt, wyłącza silnik, dryfuje do szczytu łuku i pali bokiem, aż przyrządy pokażą „Na orbicie!”. W miarę wznoszenia powietrze rzednie — kończy się całkiem na 80 km — a błękitne niebo ciemnieje do czerni, z gwiazdami stojącymi w miejscu.

Spójrz w dół: voxelowy grunt został zastąpiony namalowaną planetą, prawdziwą mapą twojego świata narysowaną z jego ziarna — oceany, pustynie, czapy lodowe, łańcuchy górskie — i widzisz, jak się zakrzywia. To okrągła planeta, po której chodzisz, widziana po raz pierwszy z zewnątrz.

Podróż: godziny lotu, kilka minut dla ciebie

1. 1

   Orbita parkingowa

   Rakieta krąży wokół Ziemi, a planer oblicza dokładny moment odlotu.

2. 2

   Odpalenie: ku Księżycowi

   Silnik odpala ponownie i kładzie cię na tor, który spotka się z Księżycem.

3. 3

   Lot bezwładny

   Godziny prawdziwego lotu, ściśnięte w minuty: czas przyspiesza sam, do 10 000 razy, i tylko dla twojej rakiety — świat zachowuje swój zegar.

4. 4

   Przechwycenie na orbitę księżycową

   Jedno ostatnie odpalenie za Księżycem i krążysz wokół niego.

5. 5

   Lądowanie

   Nogi wysunięte, silnik na przepustnicy, dotknięcie poniżej 3 m/s. Witaj na Księżycu.

Jak wysoko można skoczyć na Księżycu?

W prawdziwym życiu grawitacja Księżyca to 1,62 m/s², sześć razy słabsza niż ziemskie 9,81. Gdyby nic innego nie wchodziło w grę, skok sięgałby sześć razy wyżej. To odpowiedź, którą znajdziesz w podręcznikach fizyki.

Openworld używa dokładnie tych wartości: 0,165 g na Księżycu. Twój skok zaczyna się z tą samą prędkością wszędzie, a gra stosuje do niego ten sam łagodny opór na każdym świecie — dzięki temu skok jest twoim skokiem. Obliczony tick po ticku, wynik to: 1,25 m i 0,6 s w powietrzu na Ziemi, około 5 m i 2,8 s na Księżycu. Cztery razy wyżej, prawie pięć razy dłużej. Dość, by wskoczyć na zbiornik rakiety albo przeskoczyć mały krater.

Kliknij: skocz jeszcze raz

Co się zmienia w niskiej grawitacji?

• Upadki bolą dużo mniej. Obrażenia od upadku wynikają z energii upadku, a ta energia jest skalowana grawitacją: spadek na Księżycu boli mniej więcej tak jak spadek sześć razy krótszy na Ziemi.
• Zostajesz w powietrzu dłużej. Prawie trzy sekundy na skok: czas, by wycelować lądowanie na krawędzi krateru.
• Wszystko mniej kosztuje, by unieść. Z powierzchni Księżyca dotarcie na orbitę wymaga około 1 km/s delta-v, w porównaniu z 5 km/s na orbitę i z powrotem z Ziemi.
• Zupełny brak powietrza. Nigdy żadnej pogody — ani deszczu, ani śniegu, ani mgły — i niebo, które pozostaje czarne nawet w południe.

Co tam jest?

Księżyc ma własny generator terenu, inny niż ziemski: pyłowa pustynia ciemnych mórz i jasnego regolitu, skaliste wyżyny i labirynty wąskich kanionów oraz kratery każdej wielkości. W największych z nich całe światy — srebrne lasy, świecące ogrody, kryształowe gaje, pola lodu i rzeki lodu — nad halami, w które otwierają się dna kraterów, 22 do 50 m w dół.

A ma też zasoby, których Ziemia nie ma. Każdy Księżyc ma ponad sto olbrzymich złóż: rudę helu-3, ilmenit i tytan w ciemnych morzach, żelazo meteorytowe w kraterach, boksyt na wyżynach, miedź w labiryntach, kwarc w kryształowych gajach, żelazo i klejnoty prawie wszędzie oraz lód księżycowy na biegunach. Każde złoże to bryła rudy o szerokości 40 do 120 m, z kawałkami rudy wystającymi z ziemi nad jego sercem. W piecu ilmenit daje tytan, żelazo meteorytowe daje stal bez węgla, a skała wyżyn daje aluminium; wytwórnia gazu zamienia lód księżycowy w ciekły tlen i ciekły wodór.

Jak wygląda Ziemia z Księżyca?

Wielka, niebieska i idealnie nieruchoma. Księżyc zawsze zwraca ku Ziemi tę samą stronę, więc z jego bliższej półkuli Ziemia nigdy nie wschodzi ani nie zachodzi: wisi w tym samym miejscu na niebie, podczas gdy Słońce je przemierza. Dzień na Księżycu trwa około dwunastu godzin czasu rzeczywistego (dzień na Ziemi dwadzieścia pięć minut).

To, co się porusza, to jej faza, odwrotnie niż u Księżyca. Gdy Słońce stoi wysoko nad twoją bazą księżycową, Ziemia jest wąskim sierpem; o księżycowej północy jest w pełni, a jej błękitne światło to jedyne, co pada na grunt. A gdy Ziemia przechodzi przed Słońcem, możesz zobaczyć zaćmienie z Księżyca.

Poranek na Księżycu
Czarne niebo w południeBrak powietrza, które rozpraszałoby światło: gwiazdy nigdy nie gasną.

Spójrz w górę
Ziemia się nie ruszaKsiężyc zawsze pokazuje jej tę samą stronę: wisi w tym samym miejscu przez cały dzień.

Księżycowa północ
Pełnia ZiemiTylko jej błękitne światło pada na grunt. Dwanaście godzin później Słońce wraca.

Czy można zbudować bazę na Księżycu?

Tak: możesz tam kopać i budować, a Księżyc zachowuje wszystko, co zmienisz, tak jak Ziemia. Trudne jest przywiezienie materiałów. Po to jest moduł ładunkowy rakiety: ładownia na 36 miejsc, która leci z tobą (dwa moduły: 72 miejsca), otwiera się na Księżycu i zostaje tam, gdzie rakieta wylądowała. Pełny stos waży 50 kg niezależnie od zawartości, a ekran rakiety mówi ci, ile paliwa kosztuje twój ładunek, zanim wyruszysz.

Pamiętaj, że to alfa: baza żyjąca z zasobów samego Księżyca — jego paliwa, aluminium, osłon termicznych — jest możliwa, ale fabryki są tworzone najpierw z myślą o Ziemi.

Jak wrócić na Ziemię?

Wsiądź, wybierz Powrót na Ziemię i odpal silnik. Z powierzchni Księżyca droga do domu kosztuje około 3,4 km/s. Autopilot startuje, spala paliwo w stronę Ziemi, przelatuje 100 km nad nią, najpierw hamuje na niską orbitę (wejście prosto z prędkością 4,4 km/s spaliłoby owiewkę), potem wchodzi w atmosferę dziobem do przodu i ląduje w pionie w pobliżu swojej wyrzutni, jak wielokrotnego użytku człon rakiety. Możesz też wybrać na mapie dowolny punkt lądowania.

Zanim ruszysz, słowo ostrzeżenia: dwukrotne naciśnięcie F w locie sprawia, że ratujesz się ucieczką, a rakieta jest stracona. W kosmosie, w przetrwaniu, to śmiertelne. Z powrotem w ziemskim powietrzu skok ze spakowaną paralotnią to już inna historia: zobacz poradnik o wingsuicie, spadochronie i paralotni.

A Mars?

Jeszcze nie. Układ słoneczny jest opisany w pliku mapy świata i zbudowano go tak, by przyjął więcej ciał — Mars jest planowany — ale dziś Ziemia i Księżyc to dwa światy, po których można chodzić.