असा गेम जिथे तुम्ही खरोखर चंद्रावर जाता — आणि चौपट उंच उडी मारता

खरोखर चंद्रावर जाता येईल असा गेम आहे का?

अनेक गेम्समध्ये चंद्राची पातळी असते: लोडिंग स्क्रीनमागचा वेगळा नकाशा, रंगवलेली पार्श्वभूमी, टॅप करून सोडायचं आर्केड रॉकेट. Openworld हे वेगळ्या पद्धतीने करतो. तो अख्ख्या गोल ग्रहावरचा व्हॉक्सेल सँडबॉक्स आहे — सरळ चालत राहा आणि तुम्ही जिथून निघालात तिथेच परत येता — चंद्राच्या कला आणि ग्रहणांसह खऱ्याखुऱ्या आकाशाखाली, चंद्र आणि ग्रहांमार्गे अगदी सूर्यापर्यंत. Mac (Apple Silicon वर नेटिव्ह), Windows आणि Linux वर.

तुमच्या आकाशातला चंद्र टेक्स्चर नाही. तो तुमच्या पृथ्वीभोवती फिरतो: गेम त्याची जागा त्याच्या कक्षेवरून काढतो, म्हणून तो उगवतो, मावळतो, वाढतो आणि घटतो, आणि कधीकधी सूर्यासमोरून सरकतो (ग्रहण मार्गदर्शिका ते कसं ते सांगते). आणि तोच चंद्र स्वतःचं एक जग आहे, 273 km त्रिज्येचं, पृथ्वीसारखीच स्वतःची जमीन सेव्ह होणारं. तुम्ही त्यावर उभे राहू शकता.

• रॉकेटने: खरा मार्ग. पाच प्रकारचे भाग, खरी प्रणोदकं, खरी कक्षीय भौतिकी — आणि इंजिन पेटवल्यावर संपूर्ण मोहीम उडवणारा ऑटोपायलट. सगळं रॉकेट बांधणी मार्गदर्शिकेत आहे.
• प्रेक्षक मोडमध्ये (/gamemode spectre), झटपट नजर टाकण्यासाठी: सुमारे 1 km च्या वर उडा, जमिनीची जागा अवकाश घेतं आणि तुम्ही थेट चंद्राकडे जाऊ शकता, पूर्ण वेगाने काही सेकंदांवर. भौतिकशास्त्र नाही, लँडिंग बर्न नाही: निव्वळ सहल.

लाँच पॅडपासून अवकाशापर्यंत: आकाश काळं पडतं

Space ने इंजिन पेटवा आणि ऑटोपायलट ताबा घेतो: तो सरळ वर चढतो, वळणात झुकतो, इंजिन बंद करतो, आपल्या कमानीच्या शिखरापर्यंत तरंगतो आणि यंत्रं “कक्षेत!” म्हणेपर्यंत बाजूला बर्न करतो. तुम्ही चढता तशी हवा विरळ होत जाते — 80 km वर ती पूर्णच थांबते — आणि निळं आकाश काळं होतं, तारे निश्चल उभे.

खाली पाहा: व्हॉक्सेलची जमीन रंगवलेल्या ग्रहाने बदलली आहे, तुमच्या जगाचा खरा नकाशा त्याच्या सीडवरून काढलेला — महासागर, वाळवंटं, बर्फाच्या टोप्या, पर्वतरांगा — आणि तुम्हाला तो वक्र झालेला दिसतो. तुम्ही ज्यावर चालत आला तो गोल ग्रह आहे, पहिल्यांदा बाहेरून पाहिलेला.

प्रवास: उड्डाणाचे तास, तुमच्यासाठी काही मिनिटं

1. 1

   पार्किंग कक्षा

   प्लॅनर निघण्याचा नेमका क्षण काढत असताना रॉकेट पृथ्वीला प्रदक्षिणा घालतं.

2. 2

   बर्न: चंद्राकडे

   इंजिन पुन्हा पेटतं आणि तुम्हाला चंद्राला भेटणाऱ्या वाटेवर ठेवतं.

3. 3

   कोस्ट

   खऱ्या उड्डाणाचे तास, काही मिनिटांत वाकवलेले: वेळ स्वतःच वेगवान होतो, 10,000 पटीपर्यंत, आणि फक्त तुमच्या रॉकेटसाठी — जग आपलं घड्याळ राखतं.

4. 4

   चंद्राच्या कक्षेत पकडलं गेलं

   चंद्राच्या मागे एक शेवटचा बर्न आणि तुम्ही त्याला प्रदक्षिणा घालता.

5. 5

   लँडिंग

   लेग्स बाहेर, इंजिन थ्रॉटल करतंय, 3 m/s खाली स्पर्श. चंद्रावर स्वागत.

चंद्रावर तुम्ही किती उंच उडी मारू शकता?

प्रत्यक्षात चंद्राचं गुरुत्वाकर्षण 1.62 m/s² आहे, पृथ्वीच्या 9.81 पेक्षा सहापट कमकुवत. इतर काहीही आड न येता उडी सुमारे सहापट उंच जाईल. भौतिकीच्या पुस्तकांत तुम्हाला हेच उत्तर मिळेल.

Openworld नेमकी तीच मूल्यं वापरतो: चंद्रावर 0.165 g. तुमची उडी सगळीकडे सारख्या वेगाने सुरू होते, आणि गेम प्रत्येक जगात तिला तोच हलका अवरोध ठेवतो — त्यामुळेच उडी तुमची उडी वाटते. टिकमागून टिक मोजलं तर निकाल असा: पृथ्वीवर 1.25 m आणि 0.6 s हवेत, चंद्रावर सुमारे 5 m आणि 2.8 s. चौपट उंच, जवळजवळ पाचपट जास्त वेळ. रॉकेटच्या टाकीवर चढायला किंवा लहान विवर ओलांडायला पुरेसं.

क्लिक करा: पुन्हा उडी

कमी गुरुत्वाकर्षणात काय बदलतं?

• पडणं खूपच कमी दुखतं. पडण्याची इजा पडण्याच्या ऊर्जेतून येते, आणि ती ऊर्जा गुरुत्वाकर्षणाने मोजली जाते: चंद्रावरची पडझड पृथ्वीवरच्या सहापट कमी उंचीच्या पडझडीइतकीच दुखते.
• तुम्ही हवेत जास्त वेळ राहता. प्रत्येक उडीला जवळजवळ तीन सेकंद: विवराच्या कडेवर तुमचं उतरणं साधायला वेळ.
• सगळं उचलायला कमी खर्च येतो. चंद्राच्या पृष्ठभागावरून कक्षेत पोहोचायला सुमारे 1 km/s डेल्टा-व्ही लागतो, पृथ्वीवरून कक्षेत जाऊन परत येण्यासाठी 5 km/s च्या तुलनेत.
• हवाच नाही. कधीच हवामान नाही — पाऊस नाही, बर्फ नाही, धुकं नाही — आणि दुपारीही काळं राहणारं आकाश.

तिथे वर काय आहे?

चंद्राचा स्वतःचा भूभाग जनरेटर आहे, पृथ्वीच्या जनरेटरपेक्षा वेगळा: काळ्या समुद्रांचं आणि फिकट रेगोलिथचं धुळीचं वाळवंट, खडकाळ उंच प्रदेश आणि अरुंद घळींचे चक्रव्यूह, आणि प्रत्येक आकाराची विवरं. सर्वात मोठ्यांच्या आत संपूर्ण जगं — चांदीची जंगलं, चमकणाऱ्या बागा, स्फटिकांची राई, बर्फाची मैदानं आणि बर्फाच्या नद्या — त्या दालनांवर, ज्यांच्यात विवरांचे तळ उघडतात, 22 ते 50 m खाली.

आणि त्यात अशी संसाधनं आहेत जी पृथ्वीवर नाहीत. प्रत्येक चंद्रावर शंभराहून जास्त अवाढव्य साठे आहेत: काळ्या समुद्रांत हेलियम-3 खनिज, इल्मेनाइट आणि टायटॅनियम, विवरांत उल्कीय लोखंड, उंच प्रदेशांत बॉक्साइट, चक्रव्यूहांत तांबे, स्फटिकांच्या राईत क्वार्ट्झ, जवळजवळ कुठेही लोखंड आणि रत्नं, आणि ध्रुवांवर चंद्रावरील बर्फ. प्रत्येक साठा म्हणजे 40 ते 120 m रुंद खनिजाचा पिंड, ज्याच्या हृदयावरच्या जमिनीतून खनिजाचे तुकडे बाहेर डोकावतात. भट्टीत, इल्मेनाइट टायटॅनियम देतं, उल्कीय लोखंड कोळशाशिवाय पोलाद देतं आणि उंच प्रदेशांचा खडक ॲल्युमिनियम देतो; गॅस प्लांट चंद्रावरील बर्फाचं द्रव ऑक्सिजन आणि द्रव हायड्रोजनमध्ये रूपांतर करतो.

चंद्रावरून पृथ्वी कशी दिसते?

मोठी, निळी आणि अगदी स्थिर. चंद्र नेहमी पृथ्वीकडे तेच तोंड ठेवतो, म्हणून जवळच्या बाजूवरून पृथ्वी कधीच उगवत नाही किंवा मावळत नाही: ती आकाशात एकाच जागी लटकलेली असते आणि सूर्य तिच्यासमोरून जातो. चंद्रावरचा एक दिवस खऱ्या वेळेच्या सुमारे बारा तास चालतो (पृथ्वीवरचा एक दिवस, पंचवीस मिनिटं).

बदलते ती तिची कला, चंद्राच्या उलट. सूर्य तुमच्या चंद्रावरच्या तळावर वर असताना पृथ्वी एक बारीक कोर असते; चंद्रावरच्या मध्यरात्री ती पूर्ण असते, आणि तिचा निळा उजेडच जमिनीवर पडतो. आणि पृथ्वी सूर्यासमोरून जाते तेव्हा तुम्हाला चंद्रावरून ग्रहण पाहायला मिळतं.

चंद्रावरची सकाळ
दुपारी काळं आकाशउजेड विखुरायला हवा नाही: तारे कधीच विझत नाहीत.

वर पाहा
पृथ्वी हलत नाहीचंद्र तिला नेहमी तीच बाजू दाखवतो: ती दिवसभर त्याच जागी लटकलेली असते.

चंद्रावरची मध्यरात्र
पूर्ण पृथ्वीजमिनीवर फक्त तिचाच निळा प्रकाश पडतो. बारा तासांनी सूर्य परत येतो.

चंद्रावर तळ बांधता येतो का?

हो: तुम्ही तिथे खणू आणि बांधू शकता, आणि चंद्र पृथ्वीप्रमाणे तुम्ही केलेला प्रत्येक बदल जपून ठेवतो. अवघड भाग म्हणजे साहित्य नेणं. यासाठीच रॉकेटचं कार्गो मॉड्यूल आहे: 36 स्लॉटचा कप्पा जो तुमच्यासोबत उडतो (दोन मॉड्यूल: 72 स्लॉट), चंद्रावर उघडतो आणि रॉकेट जिथे उतरतं तिथेच राहतो. एक पूर्ण स्टॅक 50 kg चा असतो त्यात काहीही असलं तरी, आणि रॉकेटचा स्क्रीन निघण्यापूर्वी सांगतो की तुमच्या मालाची इंधनात किती किंमत आहे.

लक्षात ठेवा हा अल्फा आहे: चंद्राच्या स्वतःच्या संसाधनांवर जगणारा तळ — त्याचं प्रणोदक, त्याचं ॲल्युमिनियम, त्याची उष्णता-कवचं — शक्य आहे, पण कारखाने आधी पृथ्वीसाठी बनवलेले आहेत.

पृथ्वीवर परत कसं यायचं?

रॉकेटमध्ये चढा, पृथ्वीकडे परत निवडा आणि इंजिन पेटवा. चंद्राच्या पृष्ठभागावरून घरी परतण्याच्या प्रवासाला सुमारे 3.4 km/s लागतात. ऑटोपायलट उड्डाण करतो, पृथ्वीच्या दिशेने इंजिन पेटवतो, तिच्यापासून 100 km वरून जातो, आधी कमी कक्षेत ब्रेक लावतो (4.4 km/s ने थेट आत आलं तर फेअरिंग जळून जाईल), मग नाक आधी ठेवून पुन्हा प्रवेश करतो आणि आपल्या प्रक्षेपण पॅडजवळ, पुन्हा वापरता येणाऱ्या बूस्टरप्रमाणे, ताठ उतरतो. त्याऐवजी तुम्ही नकाशावर कोणताही उतरण्याचा बिंदूही निवडू शकता.

जाण्यापूर्वी एक इशारा: उड्डाणात F दोनदा दाबल्यास तुम्ही उडी मारून बाहेर पडता आणि रॉकेट हरवतं. अवकाशात, सर्व्हायव्हलमध्ये, हे जीवघेणं आहे. पृथ्वीच्या हवेत परत आल्यावर, पॅराग्लायडर पॅक करून उडी मारणं ही वेगळी गोष्ट आहे: विंगसूट, पॅराशूट आणि पॅराग्लायडर मार्गदर्शिका पाहा.

आणि मंगळ?

अजून नाही. सौरमाला जगाच्या नकाशा फाइलमध्ये वर्णन केलेली आहे आणि आणखी खगोल घ्यायला बनवली आहे — मंगळ नियोजित आहे — पण आज पृथ्वी आणि चंद्र ही दोन जगं आहेत ज्यावर तुम्ही चालू शकता.