Zbuduj własną stację kosmiczną na orbicie, woksel po wokselu

Czy istnieje gra, w której buduje się własną stację kosmiczną?

Tak. Jeśli szukasz gry, w której budujesz własną stację kosmiczną i która nie kończy się na menu, Openworld umieszcza stację w środku świata. To wokselowa piaskownica na całej, okrągłej planecie — idź prosto, a wrócisz tam, skąd wyszedłeś — z fabrykami, rakietami i Księżycem, na którym możesz wylądować. Na Macu (natywnie na Apple Silicon), Windows i Linuksie, solo albo z przyjaciółmi. A od tej alfy niebo nad twoją bazą ma miejsce także na statki.

Statek w Openworld to miejsce: dom na orbicie z widokiem na planetę, którą okrąża. Nie kupujesz go ani nie wybierasz z listy. Wznosisz własną rakietę, zatrzymujesz się na stabilnej orbicie i kładziesz dok. Statek powstaje wokół twojej rakiety i od tej chwili to plac budowy wielkości bloku mieszkalnego, unoszący się wysoko nad domem, w którym spędziłeś pierwszą noc. Przewiń, żeby zobaczyć, jak jeden powstaje.

Start
Twoja rakieta wznosi się na orbitęAutopilot ją prowadzi; ty wyłączasz silnik na stabilnej orbicie.

Jedno kliknięcie prawym
Statek powstaje wokół ciebiePołóż Centralny dok kosmiczny: statek startowy przychodzi razem z nim.

Woksel po wokselu
Potem budujeszPokoje, skrzynie, maszyny, zbiorniki: cokolwiek, wewnątrz sześcianu.

Przylatuje przyjaciel
Rakiety same dokująDziobem do przodu, do wolnego doku. Resztą zajmują się śluzy.

Swobodna orientacja
Obróć go, rozkręć, skieruj ku gwiazdomStatek zostaje na swojej orbicie. Księżyc wciąż przesuwa się obok.

Jak zbudować stację kosmiczną w kosmosie?

W grze tak, jak zrobiłbyś to naprawdę: pierwszy element wnosisz sam. Żadnej mapy do otwarcia, żadnego przycisku w menu — statek rodzi się tam, gdzie jest twoja rakieta.

1. 1

   Poleć na orbitę

   Zbuduj rakietę, wybierz orbitę jako cel i pozwól autopilotowi lecieć. Poradnik o rakietach omawia części, paliwo i start.

2. 2

   Wyłącz silnik

   Statek zachowuje orbitę, jaką miała twoja rakieta, więc musi być stabilna. Jeśli silnik pracuje albo wciąż się wznosisz, gra mówi ci na pomarańczowo, czego brakuje.

3. 3

   Połóż Centralny dok kosmiczny

   Mając Centralny dok kosmiczny na pasku skrótów, kliknij prawym z kokpitu: Utwórz mój statek tutaj. Kilka sekund później twoja rakieta jest zadokowana do zupełnie nowego statku.

4. 4

   Opuść fotel

   Naciśnij F: unosisz się w kabinie rakiety, wspinasz się górnymi drzwiami do tunelu, przechodzisz przez śluzę — i jesteś na pokładzie.

Jest kilka zasad, wszystkie podane na ekranie: najwyżej 8 statków w promieniu 5 km od siebie, nigdy bliżej niż 200 m, a doku nie można położyć, dopóki jesteś jeszcze gdzie indziej zadokowany.

/rocketkit
/shipkit

Co dostajesz: statek startowy w sześcianie 64 m

Statek nie jest pustym pudełkiem. Przychodzi z projektem startowym, zwartym i nieco sci-fi: okrągły kadłub z płyt, skrzydła, niebieskie gondole silników, światła i szkło w dziobie. W środku, na jednym pokładzie: maszynownia z cokołem generatora grawitacji, węzeł z czterema skrzyniami, koja, kuchnia i mostek pod szklaną kopułą zwróconą ku planecie. Dość, by mieszkać od pierwszej minuty, z dużą ilością miejsca na rozbudowę.

Wokół jest twoja przestrzeń budowlana: sześcian o boku 64 m, 4 × 4 × 4 chunków gry. Wewnątrz sześcianu stawiasz i rozbijasz bloki dokładnie tak jak na ziemi. Gdy przekroczysz jego krawędź, gra mówi „Poza twoim statkiem.” Opuść przyłbicę Skafandra kosmicznego (B), a zobaczysz granice sześcianu narysowane wokół siebie.

• 64metrów: sześcian, w którym budujesz
• 10doków na statek najwyżej
• 200% grawitacji najwyżej
• 12km: z jakiej odległości widać statek

Zbuduj swój statek kosmiczny woksel po wokselu: bloki, maszyny, paliwo

Wszystko, co znasz z ziemi, działa na pokładzie. Zwykłe bloki, prefabrykaty, drzwi, lampy, dekoracje; skrzynie na twoje zapasy; i maszyny — piece, prasy, generatory, kable, rury, rury transportowe, przełączniki i czujniki. Statek ma własną kopię symulacji maszyn gry, OVM, więc fabryka na orbicie działa dalej, gdy jesteś na dole, na planecie. Jak te maszyny ze sobą rozmawiają, opisuje poradnik o maszynach i logice.

• Skład paliwa: wytwórnia gazu napełnia puste dewary ciekłym tlenem, metanem lub wodorem (po 1 m³), a rafineria napełnia je RP-1 z nafty. Trzymaj gazy i naftę w zbiorniku (16 m³) lub dużym zbiorniku (64 m³) — oba stoją na twoim pokładzie.
• Spiżarnia i warsztat: skrzynie pełne dewarów, części zamiennych, jedzenia i narzędzi, żeby nikt nie musiał schodzić po zapomniany stos.
• Pomieszczenie z prądem: kable, akumulatory i generatory jak na ziemi. Generator grawitacji pobiera 2 kW przy 100 %.
• Cokolwiek innego: szklarnia, salon widokowy, ściana hangaru, drugi pokład. To twój sześcian.

Jak dokują rakiety — i jak tankują w kosmosie?

Każdy statek ma swój Centralny dok kosmiczny i do dziewięciu Dodatkowych doków kosmicznych, które kładziesz na kadłubie (co 10 m, z miejscem nad nimi na rakietę). Każdy to wokselowy kołnierz o szerokości 3 m z pomarańczowym włazem, otwieranymi skrzydłami, pierścieniem cumowniczym z ośmiu latarni i światłami, które robią się zielone, czerwone lub bursztynowe.

1. 1

   Wybierz statek jako cel

   Na ziemi otwórz karty Cel (N) i wybierz statek. Autopilot czeka na okno startowe, wznosi się na orbitę parkingową, wykonuje transfer i trzyma się kilkaset metrów dalej.

2. 2

   Otwórz kartę Doku

   Wypisuje statki w promieniu 2 km z ich odległością i światłem: „Prędkość OK” lub „Za szybko: zwolnij”. Wolne doki to zielone kropki, zajęte szare.

3. 3

   Pozwól rakiecie to zrobić

   Kliknij dok (albo naciśnij J, K dla następnego): „Dokowanie… 0:42”. Rakieta ustawia się i wsuwa dziobem do przodu. Serwer sprawdza odległość i prędkość (najwyżej 20 m/s).

4. 4

   Wejdź pieszo

   F opuszcza fotel. Górne drzwi kabiny otwierają się na tunel, potem na śluzę doku, która kończy cykl w dwie sekundy — nigdy dwoje drzwi naraz — i jesteś na pokładzie, nigdy nie postawiwszy stopy w kosmosie.

Odlot to jeden przycisk: Opuść dok, a rakieta sama odsuwa się o 100 m, zanim odda ci stery. A tankowanie? Rakiety napełnia się dewarami, przeciąganymi na ekran rakiety — gdziekolwiek, na wyrzutni, na Księżycu czy w doku. Statek z wytwórnią gazu i kilkoma skrzyniami dewarów to stacja paliw: przenieś je ze skrzyni do rakiety, a zbiorniki znów są pełne na podróż w dół lub skok na Księżyc.

Którą orbitę? Wokół Ziemi czy Księżyca

Statek startuje na orbicie rakiety, która go założyła. Gra oblicza tę orbitę zamiast symulować ją krok po kroku, więc nigdy nie dryfuje i nic nie kosztuje jej utrzymanie. Wybór miejsca założenia to wybór widoku:

• Niska — zwykła orbita parkingowa, tuż nad powietrzem. Planeta pędzi pod kopułą.
• Średnia — wyżej, wolniej, szerszy widok.
• Geostacjonarna — nad równikiem na 3500 km, najwyższa orbita, jaką gra utrzymuje. Uczciwa uwaga: grunt w grze nie obraca się pod orbitą, więc nie wisi nad jednym punktem jak prawdziwa; karta o tym mówi.
• Własna — dwa suwaki, wysokość i nachylenie. Każda karta pokazuje paliwo na dotarcie tam i powrót („Tam: 12 t · Z powrotem: 4 t · Masz 20 t”) ze światłami drogowymi.

I to samo działa wokół Księżyca: poleć tam, wejdź na stabilną orbitę księżycową i połóż dok. Statek okrążający Księżyc to idealny przystanek między dwoma światami — sama podróż jest w poradniku o lataniu na Księżyc.

Czy statek może latać? Silniki, zbiorniki i pulpit pilota

Nowy statek nie ma silnika, więc zostaje na swojej orbicie. Wytwórz trzy części z wokseli (zakładka Kosmos księgi receptur, zakładka Rakietnictwo w trybie kreatywnym), a stanie się statkiem kosmicznym:

• Silniki: 2 × 2 × 3 m, ustawiane tuż obok centralnego lub dodatkowego doku, najwyżej 4, każdy mieści 12 m³ paliwa.
• Zbiorniki paliwa: 2 × 2 × 2 m, gdziekolwiek na pokładzie, najwyżej 16, każdy dodaje 48 m³.
• Pulpit pilota: fotel, najwyżej 4, z tymi samymi dużymi przyciskami 3D co w rakiecie: Autopilot, Cel, Ręcznie, Paliwo.

Paliwem jest paliwo rakiet, w dewarach: kliknij prawym silnik, zbiornik albo przycisk Paliwo i upuść stos; każdy wlany dewar zwraca pusty. Autopilot leci na orbitę wokół Ziemi lub Księżyca: każda karta pokazuje delta-v z sygnalizacją świetlną, manewry opłaca się paliwem, a podróż, na którą cię nie stać, jest odrzucana przed odlotem. Z Ziemi na Księżyc czeka na właściwy moment, potem trwa 2 do 8 minut. Ręcznie klawisze ruchu popychają wzdłuż osi pulpitu. Przy metaloksie sam silnik daje około 0,7 km/s (zmiana orbity, obrót), z jednym zbiornikiem około 2,5 km/s (dość na Księżyc, w jedną stronę), z dwoma około 3,5 km/s (i z powrotem).

Czy można stworzyć grawitację w statku kosmicznym?

Tak, dzięki maszynie. Statek jest nieważki, dopóki nie postawisz generatora grawitacji i nie dasz mu prądu: jego ekran oferuje 0, 30, 70, 100 lub 200 % ziemskiej grawitacji, w stronę podłogi. Pobiera 2 kW przy 100 % (4 kW przy 200 %) z kabla zasilającego; odetnij prąd, a wszystko znów unosi się w powietrzu. Pierwszy generator statku jest tym nadrzędnym.

Sam statek obraca się, jak chcesz. Domyślnie zwraca się ku planecie, podłogą ku gruntowi jak ISS. Może trwać nieruchomo wśród gwiazd, obrócić się do góry nogami (ośmiosekundowy flip) albo powoli wirować. Wszystko z ekranu statku lub komendami:

/ship face planet
/ship face stars
/ship flip
/ship spin 5
/ship turn roll 90
/ship gravity 100
/ship name Aurora

Gra, w której budujesz statek kosmiczny z przyjaciółmi

Statek nie ma kapitana ani listy załogi: na serwerze budować może każdy, kto wejdzie na pokład, a zamki chronią to, co chcesz zachować. Każdy przyjaciel leci własną rakietą, dokuje do wolnego doku i wchodzi pieszo. Zaparkowane rakiety zapisuje serwer, więc dok, przy którym zostawisz rakietę, będzie tam jutro.

• Spacery kosmiczne: w Skafandrze kosmicznym (szczelnym, pozwala oddychać na zewnątrz) i z Plecakiem odrzutowym możesz wyjść przez śluzę EVA doku centralnego i przeprawić się na inny statek odległy do 2 km.
• Sąsiedzi: do 8 statków w bańce 5 km. Inne statki widać z odległości do 12 km — stacja obok, jej rakiety przy dokach.
• Uczciwe ograniczenia alfy: z zewnątrz inny statek pokazuje tylko swoje bloki (jeszcze bez drzwi, pochodni i ludzi), a gracze unoszący się na orbicie z dala od doku nie są widoczni dla innych.

Przed rakietami: wszystko o serwerach, zaproszeniach i wspólnej grze jest w poradniku o graniu z przyjaciółmi.

Baza kosmiczna w sandboksie survivalowym

Niektóre gry kosmiczne są o inżynierii: projektujesz statki lecące na własnym ciągu, z fizyką, kolizjami i bronią. Inne symulują lot kosmiczny albo podtrzymywanie życia aż po skład mieszanki gazów. Openworld to coś innego: sandbox survivalowy na okrągłej planecie, w którym stacja jest jeszcze jednym miejscem tego samego świata — nad twoim domem, osiągalnym rakietą, którą sam ułożyłeś, obok Księżyca, po którym możesz chodzić.

Zatem: jeśli chcesz zaprojektować myśliwiec, lepszym narzędziem jest czysta gra kosmiczna. Jeśli chcesz przytulną grę o bazie kosmicznej dla wielu graczy, do której docierasz z własnej farmy — i wokselowy statek kosmiczny do urządzania z przyjaciółmi — wypróbuj tę.

Co nadchodzi

Statek to początek czegoś większego. Oto dokąd zmierza — nic z tego nie ma jeszcze w grze, to plan:

• Kolizje, tlen i masa: statki, które wybuchają, gdy w coś uderzą, tlen na pokładzie i masa zależna od budowanych bloków.
• Mars i inne planety: Układ Słoneczny jest zbudowany tak, by przyjąć więcej światów. Mars jest następny na liście.
• Tankowanie ze zbiorników statku: zadokowana rakieta napełniana prosto z twojego składu przez dok, bez noszenia ani jednego dewara.
• Anteny przekaźnikowe i satelity: radio odbijające się przez twoje statki, by dotrzeć na drugą stronę planety lub na Księżyc — i kanały przechodzące tylko przez kosmos, dla wiadomości, których nikt na ziemi nie może przechwycić.

Chcę, żebyś mógł polecieć na orbitę, zbudować własny statek, a potem przemierzyć nim wszechświat — wokół Księżyca, wokół Ziemi, aż na Marsa. Baza dla ciebie i twoich przyjaciół. Możliwości są nieograniczone.

Tom Pascard, twórca Openworld