ایستگاه فضایی خودت را در مدار بساز، وکسل به وکسل

بازی‌ای هست که در آن ایستگاه فضایی خودت را بسازی؟

بله. اگر دنبال بازی ساخت ایستگاه فضایی خودت می‌گردی که در یک منو تمام نشود، Openworld ایستگاه را درون دنیا می‌گذارد. یک ساندباکس وکسلی روی یک سیارهٔ کامل و گرد است — مستقیم برو و به همان‌جا که شروع کردی برمی‌گردی — با کارخانه، موشک و ماهی که می‌توانی روی آن فرود بیایی. روی Mac (بومی برای Apple Silicon)، Windows و Linux، تنها یا با دوستان. و از این آلفا، آسمان بالای پایگاهت برای کشتی‌ها هم جا دارد.

کشتی در Openworld یک مکان است: خانه‌ای در مدار با چشم‌اندازی به سیاره‌ای که دورش می‌چرخد. نه می‌خریاش، نه از فهرستی انتخابش می‌کنی. موشک خودت را بالا می‌بری، در مداری پایدار می‌ایستی و یک داک می‌گذاری. کشتی دور موشکت پدید می‌آید و از همان لحظه یک کارگاه ساختمانی به اندازهٔ یک مجتمع آپارتمانی است که بالای خانه‌ای که اولین شبت را در آن گذراندی شناور است. اسکرول کن تا ببینی یکی چطور شکل می‌گیرد.

پرتاب
موشکت به مدار می‌رودخلبان خودکار آن را پرواز می‌دهد؛ تو در مدار پایدار موتور را خاموش می‌کنی.

یک راست‌کلیک
کشتی دور تو پدید می‌آیدداک فضایی مرکزی را بگذار: کشتی اولیه با آن می‌آید.

وکسل به وکسل
بعد می‌سازیاتاق‌ها، صندوق‌ها، ماشین‌ها، مخزن‌ها: هر چیزی، درون مکعب.

دوستی می‌رسد
موشک‌ها خودشان داک می‌شونداول دماغه، در یک داک خالی. هوابندها بقیه را انجام می‌دهند.

وضعیت آزاد
وارونه‌اش کن، بچرخانش، رو به ستاره‌ها کنکشتی روی مدار خودش می‌ماند. ماه همچنان می‌گذرد.

چطور در فضا ایستگاه فضایی می‌سازند؟

در بازی همان‌طور که در واقعیت می‌کردی: اولین تکه را خودت بالا می‌بری. نقشه‌ای برای باز کردن نیست، دکمه‌ای در منو نیست — کشتی همان‌جا متولد می‌شود که موشکت هست.

1. 1

   به مدار پرواز کن

   یک موشک بساز، یک مدار را مقصد انتخاب کن و بگذار خلبان خودکار پرواز دهد. راهنمای موشک قطعات، سوخت و پرتاب را پوشش می‌دهد.

2. 2

   موتور را خاموش کن

   کشتی همان مداری را نگه می‌دارد که موشکت داشت، پس باید پایدار باشد. اگر موتور روشن است یا هنوز در حال بالا رفتنی، بازی با رنگ نارنجی می‌گوید چه کم است.

3. 3

   داک فضایی مرکزی را بگذار

   با داک فضایی مرکزی در نوار میانبر، از کابین خلبان راست‌کلیک کن: کشتی من را اینجا بساز. چند ثانیه بعد موشکت به یک کشتی کاملاً نو داک شده است.

4. 4

   صندلی را ترک کن

   F را بزن: در کابین موشک شناور می‌شوی، از در بالایی‌اش به تونل بالا می‌روی، هوابند را طی می‌کنی — و سوار کشتی شده‌ای.

چند قانون هست که همه روی صفحه گفته می‌شوند: حداکثر ۸ کشتی در ۵ کیلومتری هم، هرگز نزدیک‌تر از ۲۰۰ متر، و تا وقتی جای دیگری داک هستی، داک را نمی‌شود گذاشت.

/rocketkit
/shipkit

آنچه می‌گیری: یک کشتی اولیه درون مکعب ۶۴ متری

کشتی جعبهٔ خالی نیست. با یک طرح اولیه می‌آید، جمع‌وجور و کمی علمی‌تخیلی: بدنهٔ گرد از صفحه‌ها، بال‌ها، غلاف‌های آبی موتور، چراغ‌ها و شیشه در دماغه. درون، در یک عرشه: اتاق مهندسی با پایهٔ ژنراتور گرانش، یک مرکز با چهار صندوق، یک تخت، یک آشپزخانه و یک پل زیر گنبد شیشه‌ای رو به سیاره. از دقیقهٔ اول برای زندگی کافی است، با جای فراوان برای رشد.

اطراف آن فضای ساخت توست: یک مکعب ۶۴ متری از هر طرف، ۴ × ۴ × ۴ چانک بازی. درون مکعب بلوک می‌گذاری و می‌شکنی دقیقاً مثل روی زمین. اگر از لبه‌اش رد شوی بازی می‌گوید «بیرون از کشتی‌ات.» شیشهٔ کلاه لباس فضایی را پایین بیاور (B) و مرزهای مکعب را دور خودت کشیده‌شده می‌بینی.

• 64متر: مکعبی که در آن می‌سازی
• 10داک برای هر کشتی حداکثر
• 200درصد گرانش حداکثر
• 12کیلومتر: از چه فاصله‌ای کشتی دیده می‌شود

کشتی فضایی‌ات را وکسل به وکسل بساز: بلوک، ماشین، سوخت

هر چه از زمین می‌شناسی روی کشتی کار می‌کند. بلوک‌های معمولی، ساختمان‌های پیش‌ساخته، در، چراغ، تزئینات؛ صندوق‌ها برای نگه‌داشتن موجودی؛ و ماشین‌ها — کوره، پرس، ژنراتور، کابل، لوله، لولهٔ نقاله، کلید و حسگر. کشتی نسخهٔ خودش را از شبیه‌سازی ماشین‌های بازی دارد، یعنی OVM، پس کارخانه‌ای در مدار کار می‌کند در حالی که تو پایین روی سیاره‌ای. اینکه این ماشین‌ها چطور با هم حرف می‌زنند در راهنمای ماشین‌ها و منطق است.

• یک انبار سوخت: کارخانهٔ گاز دوآرهای خالی را با اکسیژن مایع، متان یا هیدروژن پر می‌کند (هر کدام ۱ متر مکعب) و پالایشگاه آن‌ها را از کروسین با RP-1 پر می‌کند. گازها و کروسین را در یک مخزن (۱۶ متر مکعب) یا یک مخزن بزرگ (۶۴ متر مکعب) نگه دار — هر دو روی عرشه‌ات می‌ایستند.
• یک انبار خوراکی و یک کارگاه: صندوق‌های پر از دوآر، قطعات یدکی، غذا و ابزار، تا کسی برای یک دسته فراموش‌شده مجبور نشود پایین برگردد.
• یک اتاق برق: کابل، باتری و ژنراتور مثل زمین. ژنراتور گرانش در ۱۰۰ درصد ۲ کیلووات می‌کشد.
• هر چیز دیگر: گلخانه، سالن دیدبانی، دیوار آشیانه، عرشهٔ دوم. مکعب توست.

موشک‌ها چطور داک می‌شوند — و در فضا چطور سوخت‌گیری می‌کنند؟

هر کشتی داک فضایی مرکزی خودش را دارد و تا نه داک فضایی فرعی که روی بدنه می‌گذاری (۱۰ متر از هم، با جا برای موشک بالای آن). هر کدام یک یقهٔ وکسلی ۳ متری است با دریچهٔ نارنجی، لنگه‌هایی که باز می‌شوند، حلقهٔ پهلوگیری از هشت فانوس و چراغ‌هایی که سبز، قرمز یا کهربایی می‌شوند.

1. 1

   کشتی را مقصد انتخاب کن

   روی زمین، کارت‌های مقصد را باز کن (N) و یک کشتی انتخاب کن. خلبان خودکار منتظر پنجرهٔ پرتاب می‌ماند، به مدار پارک بالا می‌رود، انتقال را انجام می‌دهد و چند صد متر دورتر می‌ایستد.

2. 2

   کارت داک را باز کن

   کشتی‌های ۲ کیلومتری را با فاصله و یک چراغ فهرست می‌کند: «سرعت خوب» یا «خیلی تند: کم کن». داک‌های خالی نقطهٔ سبزند، پرشده‌ها خاکستری.

3. 3

   بگذار موشک انجامش دهد

   روی یک داک کلیک کن (یا برای بعدی J، K را بزن): «در حال داک شدن… ۰:۴۲». موشک تراز می‌شود و با دماغه می‌لغزد. سرور فاصله و سرعت را بررسی می‌کند (حداکثر ۲۰ متر بر ثانیه).

4. 4

   پیاده وارد شو

   F صندلی را ترک می‌کند. در بالایی کابین به تونل باز می‌شود، بعد به هوابند داک که در دو ثانیه چرخه‌اش را می‌گذراند — هرگز دو در با هم باز نیستند — و تو سوار کشتی شده‌ای، بی‌آنکه هرگز پا در فضا بگذاری.

رفتن یک دکمه است: ترک اتصال، و موشک پیش از سپردن کنترل‌ها به تو، خودش ۱۰۰ متر عقب می‌رود. و سوخت‌گیری؟ موشک‌ها با دوآرها پر می‌شوند که روی صفحهٔ موشک کشیده می‌شوند — هر جا، روی سکو، روی ماه یا در یک داک. یک فضاپیما با یک کارخانهٔ گاز و چند صندوق دوآر یک ایستگاه سوخت‌گیری است: آن‌ها را از صندوق به موشک ببر و مخزن‌ها دوباره برای سفر پایین یا جهش به ماه پر می‌شوند.

کدام مدار؟ دور زمین یا دور ماه

یک کشتی روی مدار موشکی شروع می‌کند که بنیانش گذاشته. بازی آن مدار را محاسبه می‌کند به‌جای اینکه گام‌به‌گام شبیه‌سازی‌اش کند، پس هیچ‌وقت منحرف نمی‌شود و نگه‌داشتنش هزینه‌ای ندارد. انتخاب اینکه کجا بنیانش بگذاری یعنی انتخاب چشم‌اندازت:

• پایین — مدار پارک معمول، درست بالای هوا. سیاره زیر گنبد می‌گذرد.
• میانه — بالاتر، آهسته‌تر، چشم‌انداز پهن‌تر.
• زمین‌ایستا — بالای استوا در ۳٬۵۰۰ کیلومتری، بالاترین مداری که بازی نگه می‌دارد. نکتهٔ صادقانه: زمین بازی زیر مدار نمی‌چرخد، پس مثل مدار واقعی بالای یک نقطه آویزان نمی‌ماند؛ کارت این را می‌گوید.
• مدار خودت — دو لغزنده، ارتفاع و شیب. هر کارت پیشرانهٔ رفتن و برگشتن را نشان می‌دهد («رفت: ۱۲ تن · برگشت: ۴ تن · داری ۲۰ تن») با یک چراغ راهنما.

و همین دور ماه هم کار می‌کند: آن‌جا پرواز کن، به مدار پایدار ماه برس و داکت را بگذار. کشتی‌ای که دور ماه می‌چرخد توقف کامل میان دو دنیاست — خود سفر در راهنمای رفتن به ماه است.

یک کشتی می‌تواند پرواز کند؟ موتورها، مخزن‌ها و پشتیبان خلبانی

یک کشتی تازه موتور ندارد، پس روی مدارش می‌ماند. سه قطعهٔ ووکسلی بساز (زبانهٔ فضا در کتاب دستورهای ساخت، زبانهٔ موشک‌سازی در خلاقانه) تا به یک کشتی فضایی تبدیل شود:

• موتورها: ۲ × ۲ × ۳ متر، درست کنار یک داک مرکزی یا فرعی گذاشته می‌شوند، حداکثر ۴ تا، هر کدام ۱۲ متر مکعب پیشران نگه می‌دارد.
• مخزن‌های سوخت: ۲ × ۲ × ۲ متر، هر جای کشتی، حداکثر ۱۶، هر کدام ۴۸ متر مکعب بیشتر.
• یک پشتیبان خلبانی: یک صندلی، حداکثر ۴، با همان دکمه‌های بزرگ سه‌بعدی یک موشک: خلبان خودکار، مقصد، دستی، سوخت.

سوخت همان پیشرانهٔ موشک‌هاست، در دوآرها: روی یک موتور، یک مخزن یا دکمهٔ سوخت کلیک راست کن و یک دسته در آن بینداز؛ هر دوآری که ریخته شود یک دوآر خالی پس می‌دهد. خلبان خودکار به یک مدار دور زمین یا ماه پرواز می‌کند: هر کارت دلتا-وی را با یک چراغ راهنما نشان می‌دهد، سوزاندن‌ها با پیشرانه پرداخت می‌شوند و سفری که از پسش برنمی‌آیی پیش از رفتن رد می‌شود. از زمین به ماه منتظر نقطهٔ درست می‌ماند، بعد ۲ تا ۸ دقیقه طول می‌کشد. با دست، کلیدهای حرکت در امتداد محورهای پشتیبان فشار می‌دهند. با متالوکس، یک موتور تنها حدود ۰٫۷ km/s می‌دهد (تغییر مدار، چرخش)، با یک مخزن حدود ۲٫۵ km/s (برای ماه کافی است، یک‌طرفه)، با دو مخزن حدود ۳٫۵ km/s (و برگشت).

آیا می‌شود در سفینه گرانش ساخت؟

بله، با یک ماشین. فضاپیما بی‌وزن است تا وقتی یک ژنراتور گرانش بگذاری و به آن برق بدهی: صفحه‌اش ۰، ۳۰، ۷۰، ۱۰۰ یا ۲۰۰٪ از گرانش زمین را پیشنهاد می‌دهد، به سمت کف. در ۱۰۰٪ از یک کابل برق ۲ کیلووات می‌کشد (در ۲۰۰٪ ۴ کیلووات)؛ جریان را قطع کنی همه‌چیز دوباره شناور می‌شود. اولین ژنراتور فضاپیما همان است که فرمان را در دست دارد.

خود کشتی هر طور بخواهی می‌چرخد. به‌طور پیش‌فرض رو به سیاره است، کف به سمت زمین مثل ایستگاه فضایی بین‌المللی. می‌تواند ثابت میان ستاره‌ها بماند، وارونه شود (یک چرخش هشت‌ثانیه‌ای) یا آهسته بچرخد. همه از صفحهٔ کشتی، یا با دستورها:

/ship face planet
/ship face stars
/ship flip
/ship spin 5
/ship turn roll 90
/ship gravity 100
/ship name Aurora

بازی‌ای که با دوستانت سفینه می‌سازی

کشتی ناخدا و فهرست خدمه ندارد: روی سرور هر که سوار شود می‌تواند بسازد، و قفل‌ها از چیزی که می‌خواهی نگه داری محافظت می‌کنند. هر دوست موشک خودش را بالا می‌برد، در داک خالی داک می‌شود و پیاده وارد می‌شود. موشک‌های پارک‌شده را سرور ذخیره می‌کند، پس داکی که موشکت را در آن می‌گذاری فردا هم همان‌جاست.

• پیاده‌روی فضایی: با لباس فضایی (آب‌بندی‌شده، بیرون نفس کشیدن را ممکن می‌کند) و جت‌پک از هوابند EVA داک مرکزی خارج می‌شوی و به کشتی دیگری تا ۲ کیلومتر آن‌طرف‌تر می‌روی.
• همسایه‌ها: تا ۸ کشتی در حباب ۵ کیلومتری. کشتی‌های دیگر از تا ۱۲ کیلومتر دیده می‌شوند — ایستگاهی کنار دست، موشک‌هایش در داک‌ها.
• محدودیت‌های صادقانهٔ آلفا: از بیرون، کشتی دیگر فقط بلوک‌هایش را نشان می‌دهد (هنوز در، مشعل یا آدم نیست)، و بازیکنانی که دور از داک در مدار شناورند برای دیگران دیده نمی‌شوند.

پیش از موشک‌ها: همه‌چیز دربارهٔ سرورها، دعوت‌ها و بازی با هم در راهنمای بازی با دوستان است.

یک پایگاه فضایی درون یک ساندباکس بقا

بعضی بازی‌های فضایی دربارهٔ مهندسی‌اند: کشتی‌هایی طراحی می‌کنی که با پیشران خودشان پرواز می‌کنند، با فیزیک، برخورد و سلاح. بعضی دیگر پرواز فضایی را شبیه‌سازی می‌کنند یا حمایت حیات را تا ترکیب گاز. Openworld چیز دیگری است: یک ساندباکس بقا روی یک سیارهٔ گرد که ایستگاه در آن یک جای دیگر از همان دنیاست — بالای خانه‌ات، با موشکی که خودت روی هم چیدی به آن می‌رسی، کنار ماهی که می‌شود رویش راه رفت.

پس: اگر می‌خواهی یک جنگنده طراحی کنی، یک بازی فضایی محض ابزار بهتری است. اگر یک بازی پایگاه فضایی چندنفرهٔ دنج می‌خواهی که از مزرعهٔ خودت به آن برسی — و یک سفینهٔ ووکسلی که با دوستانت تزیینش کنی — این همان است که باید امتحانش کنی.

چه چیزی بعداً می‌آید

کشتی آغاز چیزی بزرگ‌تر است. این است که به کجا می‌رود — هیچ‌کدام از این‌ها هنوز در بازی نیست، برنامه است:

• برخوردها، اکسیژن و جرم: کشتی‌هایی که با برخورد به چیزی منفجر می‌شوند، اکسیژن روی عرشه، و جرمی که از بلوک‌هایی که می‌سازی پیروی می‌کند.
• مریخ و سیارات دیگر: منظومهٔ شمسی برای پذیرش دنیاهای بیشتر ساخته شده است. مریخ بعدی فهرست است.
• سوخت‌گیری از مخزن‌های کشتی: موشک داک‌شده مستقیم از انبارت و از طریق داک پر می‌شود، بی‌آنکه حتی یک دوآر ببری.
• آنتن‌های رله و ماهواره‌ها: رادیویی که از میان کشتی‌هایت می‌جهد تا به آن‌سوی سیاره یا ماه برسد — و کانال‌هایی که فقط از فضا می‌گذرند، برای پیام‌هایی که هیچ‌کس روی زمین نمی‌تواند بگیرد.

می‌خواهم بتوانی به مدار بروی، کشتی خودت را بسازی و بعد با آن عالم را بپیمایی — دور ماه، دور زمین، تا مریخ. پایگاهی برای تو و دوستانت. امکانات بی‌پایان‌اند.

Tom Pascard، توسعه‌دهندهٔ Openworld