رفتن به ماه

چطور به ماه برسم؟

ماه دنیایی واقعی است که می‌توانی رویش فرود بیایی، با زمین خودش که مثل زمین ذخیره می‌شود. با موشک به آن‌جا می‌روی؛ خلبان خودکار کل سفر را پرواز می‌کند. شعاع ماه ۲۷۳ کیلومتر است، یک‌چهارم شعاع زمین یعنی 1000 کیلومتر.

• 1.62 m/s²گرانش ماه (۰٫۱۶۵ g)
• ۲۷۳ کیلومترشعاع ماه
• ۴٫۲ km/sاز زمین تا مدار پایین
• ۳٫۴ km/sاز سطح ماه تا برگشت به خانه

1. 1

   موشکی با دلتا-وی کافی بساز

   دو مخزن برای فرود روی ماه کافی است؛ چهار مخزن برای رفت و برگشت. مخزن‌های متان حدود ۷٫۰ و ۸٫۳ km/s می‌دهند. اگر می‌خواهی آن بالا سوخت‌گیری کنی، دوآرهای یدک را در یک ماژول بار ببر.

2. 2

   مقصد را تعیین کن

   در کابین خلبان N را بزن و ماه را انتخاب کن، یا روی نقشه یک نقطهٔ فرود برگزین: مسیر را نشان می‌دهد و این‌که موشکت از پسش برمی‌آید یا نه.

3. 3

   موتور را روشن کن

   Space، بعد P برای خلبان خودکار. بالا می‌رود، به مدار می‌رسد، به‌سوی ماه می‌سوزاند، مسیرش را اصلاح می‌کند، وارد مدار ماه می‌شود و فرود می‌آید. شتاب زمان خودش مرحلهٔ میانی سفر را سریع می‌کند.

4. 4

   فرود بیا

   موشک به‌سوی نقطهٔ انتخابی می‌لغزد و پیش از فرود ۲۰ متر بالای آن معلق می‌ماند. اگر خیلی دور برسد (بیش از ۶ کیلومتر روی ماه)، تا جایی که بتواند نزدیک فرود می‌آید و این را می‌گوید.

5. 5

   به خانه برگرد

   سوار شو، «بازگشت به زمین» را بزن، موتور را روشن کن. موشک ۱۰۰ کیلومتر بالای زمین رد می‌شود و اول در مدار پایین ترمز می‌کند، چون ورود مستقیم با ۴٫۴ km/s دماغه را می‌سوزاند.

ماه چه شکلی است؟

• آسمان سیاه و بدون آب‌وهوا: نه هوا، نه باران، ستاره‌ها در روز. زمین بی‌حرکت در آسمان آویزان است (ماه همیشه همان روی خود را به آن نشان می‌دهد) و فاز عوض می‌کند. صداها خفه و از میان لباس به تو می‌رسند.
• گرانش کم: 1.62 m/s²، شش برابر ضعیف‌تر از زمین. خیلی بلندتر می‌پری و آهسته‌تر می‌افتی.
• بیابان‌های غبار و ارتفاعات: دریاهای تیرهٔ مواج از ریگولیت، ارتفاعات روشن آنورتوزیت، و هزارتوهای دره‌هایی به پهنای ۴ تا ۹ متر و عمق تا ۳۲ متر.
• دهانه‌هایی در هر اندازه، از چند متر تا دنیاهای دهانه‌ای به پهنای ۲۸ تا ۶۰ کیلومتر با دیواره‌های پلکانی و حلقه‌ای از قله‌ها.
• دنیاهای درونی در کف دهانه‌های بزرگ: جنگل نقره‌ای، باغ درخت‌های فانوس با میوه‌های کریستالی، بیشه‌های کریستال و دشت‌های یخ، با خزهٔ ماه و سرخس‌های ستاره‌ای.
• زیر زمین: تالارهای طاق‌دار زیر دنیاهای درونی، چاه‌هایی از کف دهانه‌ها، شکاف‌ها و لوله‌های گدازه.

آیا در ماه زندگی هست؟

• مرواریدبال: پرنده‌ای غول‌پیکر که بالای دهانه‌ها اوج می‌گیرد. با سرخس‌های ستاره‌ای (حدود هشت تا) رامش کن، یک زین آسمان رویش بگذار و هرجا بخواهی تو را می‌برد: برای پرواز دو بار Space. با موشک، روی بند، آن را به زمین بیاور تا نشان «بازگشت به خانه» را بگیری.
• غبارپشت: چراننده‌ای صدف‌دار که گله‌ای زندگی می‌کند. با قیچی نمد غبارش را می‌دهد (لایه‌گذاری موشک) و هر ۶ تا ۹ دقیقه هلیوم-3 می‌ریزد؛ با خزهٔ ماه جفت‌گیری می‌کند.
• حلزون ژئودی: کریستال می‌خورد و هر ۵ تا ۸ دقیقه کوارتز به جا می‌گذارد، سیلیسیوم بدون کوه. یک شبکه زیر محوطه آنچه می‌اندازند جمع می‌کند.
• غبارخوار: خصمانه است، در ریگولیت شنا می‌کند و زیر غبارپشت‌ها و بازیکنان بیرون می‌زند. صفحه‌های زرهی‌اش نیمی از قطعه‌های پوستهٔ یک کابین خلبان یا یک دماغه را تأمین می‌کند.

در ماه چه چیزی پیدا کنیم و بسازیم؟

• سنگ معدن‌ها: تیتانیوم فقط ۲ تا ۶۰ متر پایین‌تر (روی زمین ۹۰ تا ۲۰۰ متر)، ایلمنیت زیر دریاها، آهن شهاب‌سنگی زیر دیوارهٔ دهانه‌ها، بوکسیت و آنورتوزیت در ارتفاعات، مس در دیوارهٔ هزارتوها، کوارتز و جواهر در بیشه‌های کریستال، هلیوم-3 و یخ به‌وفور نزدیک قطب‌ها. هر نوع ذخیره‌های غول‌پیکر هم دارد.
• در کوره: ایلمنیت با نصف زغال سنگ ۲ تیتانیوم می‌دهد، آهن شهاب‌سنگی بدون زغال سنگ ۲ فولاد می‌دهد، آنورتوزیت (روی کابل برق‌دار) ۲ آلومینیوم، ریگولیت ۳۲ شیشه. هلیوم-3 چهار برابر زغال سنگ می‌سوزد.
• بساز: چوب ماه تخته، در و مبلمان می‌دهد؛ مخلوط‌کن بتن از ریگولیت و آب بتن می‌سازد.
• یک پایگاه ماه که پیشران‌ها، آلومینیوم و سپرهای حرارتی خودش را می‌سازد یکی از هدف‌های مسیر پیشرفت است.

به‌روزرسانی 2026-10-22